สวัสดีค่ะ หนูมีเรื่องอยากระบายค่ะ ปัจจุบันหนูอายุ17ค่ะ
หนูรู้สึกว่าตัวเองเป็นแกะดำในครอบครัวค่ะ โดยเฉพาะกับป้าหนูเอง
คำพูดของเขาเหมือนหนูไม่ใช่หลานเลยค่ะ เขาพูดดี เป็นห่วงและใช้ใจสอนกับน้องของหนูทุกอย่างค่ะ ผิดกับหนู เขาพูดจาส่อเสียด มองด้วยหางตา และพูดประชดใส่เสมอ หนูกับป้าจะอยู่ด้วยกันไม่ได้เลยค่ะ ก่อนหน้านี้เราเคยทะเลาะกันเพราะแค่เรื่องที่หนูกินข้าวแล้วไม่เรียกใคร เขาว่าหนูใช้นิ้วชี้หน้าผลักหน้าผากหนูเหมือนเหยียดกัน ตั้งแต่นั้นหนูไม่คุยไม่มองหน้าเขาอีกเลยค่ะ ถ้ามื้อไหนเขาทำกับข้าวหนูก็จะไม่กิน หนูทำตัวเป็นเด็กมีปัญหามาตลอด เพราะหนูคิดว่า หนูทำอะไรผิดนักหนาถึงต้องทำขนาดนั้น ขอโทษหนูบ้างมั้ย และหนูก็เข้าใจค่ะ อีโก้ของเขามันดีกว่าหลานนอกคอกอย่างหนูอยู่แล้ว
หนูเจอหลายๆอย่าง ทั้งตอนที่เขาไม่อยู่หนูก็คิดว่ามันน่าจะพอได้แล้ว ยายของหนูค่อนข้างพาลอารมณ์ค่ะ หนูมักโดนด่าโดนตีที่เขาอารมณ์ไม่ดี แต่กับยายหนูคิดว่าอย่างน้อย ยังมีแวบนึงที่หนูรู้สึกว่าเขาคงรักหนูบ้าง แต่กับป้าหนูไม่เคยเห็นค่ะยกเว้นกับน้องและคนอื่น
เขาบอกว่าหนูเอาแต่รังแกน้อง โดยที่เขาไม่เคยถามเลยว่าทำไมหนูต้องทำแบบนั้น แล้วหนูก็ไม่เคยทำอะไรเกินเหตุหรือเกินกว่าควรด้วยซ้ำ
ตอนไหนที่เขากลับบ้าน หนูจะไปอยู่กับเพื่อนค่ะ ถึงเราจะไม่ได้ทะเลาะ แต่เจอแบบนี้หนูคิดว่าหนูต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ แต่หนูก็เกรงใจที่บ้านเพื่อนเหมือนกัน คือตอนนี้หนูอยากไปไกลๆจากที่นี่เลยค่ะ หนูคิดว่าหนูกำลังจะเป็นคนไม่ปกติแน่ๆถ้าหนูยังอยู่ที่นี่ร่วมกับเขา โดยที่มีหนูเป็นแกะดำในครอบครัว
หนูเคยอยากพบจิตแพทย์หลายครั้งแล้วค่ะ แต่หนูคิดว่าคงเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่ไม่เลยค่ะไม่ได้เป็นแบบนั้น หนูเริ่มเก็บตัวไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย ตะหงุดหงิดมากถ้าเจอเสียงดังที่เกิดจากการตะคอก และหนูไม่เคยอยากตื่นมาคุยกับใครเลยค่ะ หนูควรหาทางออกยังไงดีคะ
ปัญหาครอบครัว
หนูรู้สึกว่าตัวเองเป็นแกะดำในครอบครัวค่ะ โดยเฉพาะกับป้าหนูเอง
คำพูดของเขาเหมือนหนูไม่ใช่หลานเลยค่ะ เขาพูดดี เป็นห่วงและใช้ใจสอนกับน้องของหนูทุกอย่างค่ะ ผิดกับหนู เขาพูดจาส่อเสียด มองด้วยหางตา และพูดประชดใส่เสมอ หนูกับป้าจะอยู่ด้วยกันไม่ได้เลยค่ะ ก่อนหน้านี้เราเคยทะเลาะกันเพราะแค่เรื่องที่หนูกินข้าวแล้วไม่เรียกใคร เขาว่าหนูใช้นิ้วชี้หน้าผลักหน้าผากหนูเหมือนเหยียดกัน ตั้งแต่นั้นหนูไม่คุยไม่มองหน้าเขาอีกเลยค่ะ ถ้ามื้อไหนเขาทำกับข้าวหนูก็จะไม่กิน หนูทำตัวเป็นเด็กมีปัญหามาตลอด เพราะหนูคิดว่า หนูทำอะไรผิดนักหนาถึงต้องทำขนาดนั้น ขอโทษหนูบ้างมั้ย และหนูก็เข้าใจค่ะ อีโก้ของเขามันดีกว่าหลานนอกคอกอย่างหนูอยู่แล้ว
หนูเจอหลายๆอย่าง ทั้งตอนที่เขาไม่อยู่หนูก็คิดว่ามันน่าจะพอได้แล้ว ยายของหนูค่อนข้างพาลอารมณ์ค่ะ หนูมักโดนด่าโดนตีที่เขาอารมณ์ไม่ดี แต่กับยายหนูคิดว่าอย่างน้อย ยังมีแวบนึงที่หนูรู้สึกว่าเขาคงรักหนูบ้าง แต่กับป้าหนูไม่เคยเห็นค่ะยกเว้นกับน้องและคนอื่น
เขาบอกว่าหนูเอาแต่รังแกน้อง โดยที่เขาไม่เคยถามเลยว่าทำไมหนูต้องทำแบบนั้น แล้วหนูก็ไม่เคยทำอะไรเกินเหตุหรือเกินกว่าควรด้วยซ้ำ
ตอนไหนที่เขากลับบ้าน หนูจะไปอยู่กับเพื่อนค่ะ ถึงเราจะไม่ได้ทะเลาะ แต่เจอแบบนี้หนูคิดว่าหนูต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ แต่หนูก็เกรงใจที่บ้านเพื่อนเหมือนกัน คือตอนนี้หนูอยากไปไกลๆจากที่นี่เลยค่ะ หนูคิดว่าหนูกำลังจะเป็นคนไม่ปกติแน่ๆถ้าหนูยังอยู่ที่นี่ร่วมกับเขา โดยที่มีหนูเป็นแกะดำในครอบครัว
หนูเคยอยากพบจิตแพทย์หลายครั้งแล้วค่ะ แต่หนูคิดว่าคงเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่ไม่เลยค่ะไม่ได้เป็นแบบนั้น หนูเริ่มเก็บตัวไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย ตะหงุดหงิดมากถ้าเจอเสียงดังที่เกิดจากการตะคอก และหนูไม่เคยอยากตื่นมาคุยกับใครเลยค่ะ หนูควรหาทางออกยังไงดีคะ