ฟันธงหน่อยครับ ผม หรือ แฟน....?

ปรึกษาเพื่อนมาก็เยอะ คราวนี้ผมตั้งกระทู้ครั้งแรก โดยขอยืมล็อกอินจากเพื่อนนะครับ ขอบคุณ ณ ที่นี้ด้วย

ปัญหาโลกแตก เนื่องจากหาตรงกลางของผมกับแฟนไม่เจอ ผมเลยอยากมาระบายด้วยความอึดอัด + ปรึกษา กะว่าจะเอาความคิดเห็นคนอื่นๆ ในนี้ไปให้แฟนอ่าน เผื่อเธอจะเปิดใจฟังบ้าง

เกริ่นนิดนะครับ

แฟนผมอยู่คนละจังหวัด เธอเป็นคนชอบเทศกาลมากเลยครับ ปีใหม่ สงกรานต์ วันวาเลนไทน์ หรือวันต่างๆ เธอชอบหมด คำว่าชอบที่นี้คืออยากจะหาอะไรทำในวันนั้นไปด้วยกัน เช่นกินหมูกระทะ ซื้อของมาทำกินกัน ซึ่งผมเป็นคนไม่อินกับเทศกาลอะไรทั้งนั้น มีที่ผมออกความคิดก็วันนึง ก็คือลอยกระทง ที่เสนออยากไปรับเธอมาลอยด้วยกัน นอกนั้นผมก็ทำทุกวันเหมือนวันธรรมดาครับแค่อยู่ด้วยกันก็มีความสุขแล้ว ผมคิดแบบนี้

ปีใหม่ก็ไม่ได้ทำอะไรครับ เพราะผมต้องเข้ากะที่ทำงาน แฟนเลยสั่งหมูกระทะมากิน ซื้อพลุมาเล่น มาอยู่ด้วยกันข้ามปี

ประเด็นคือสงกรานต์นี่แหละครับ แฟนผมปีที่แล้วก็ขอไปเล่นข้าวสารกับเพื่อน เล่นที่บ้านเพื่อนแถวพระประแดง ส่วนผมก็เล่นที่จังหวัดผมวันเดียว ซึ่งผมก็ไม่ชอบให้เธอไป ปีที่แล้วเลยทะเลาะกันเลิกไปพักนึง แล้วถึงกลับมาคบกัน

ล่าสุดปีนี้เธอมาสงกรานต์ที่จังหวัดผม ต่างจังหวัดครับ ปีนี้เธอเลือกมาอยู่กับผมยาวๆ แต่ที่นี่มีเล่นแค่วันนี้วันที่ 16 วันเดียว ตอนแรกแฟนก็ขอให้ผมไปเล่นกัน แต่ผมไม่ชอบเล่น ผมก็เลยบอกไม่ให้เธอเล่น นอนอยู่ห้องไม่ร้อนดีกว่า แต่เธอก็บอกว่า แค่ขับพาไปให้เห็นว่าที่นี่เค้าเล่นกันยังไงก็พอแล้ว ไม่เล่นหรอก อะผมก็พาขับไปให้เธอดูวันที่ 15 มันมีแค่ประปรายข้างทางไม่ใช่วันที่เค้าเล่นกัน เธอก็พอแค่นั้นครับ


แต่พอวันที่ 16 วันนี้ สายๆ ผมเสนอกับเธอว่าอยากเล่นไหมล่ะ เห็นเธอชอบ ก็อยากตามใจแฟนบ้าง ทั้งที่ผมไม่อินเลย แต่ผมไม่รู้ว่าถนนที่ปิดทั้งเส้นให้เริ่มเล่นกันตอนกี่โมง ผมเลยว่าจะพาเธอไปดูก่อน ตอนนั้น 10.30 อากาศร้อนพอประมาณ เส้นที่จะมีการเล่นสงกรานต์เริ่มมีร้านขายน้ำ ขายดินสอพองตั้ง แต่ยังไม่มีคนเล่น

ผมพาเธอไปซื้อปืนฉีดน้ำ กับซองกันน้ำที่นั่นเรียบร้อย เพื่อเตรียมเล่น แต่เธอกลับบอกผมว่ากลับเถอะ ไปรอที่ห้องดีกว่า ตอนนี้ยังร้อนอยู่เธอว่าคนน่าจะเริ่มเล่นเยอะตอนบ่ายๆ ซึ่งก็อีกหลายชั่วโมง ผมเป็นคนที่นี่ผมมั่นใจว่าเดี๋ยวคนก็มาละครับ บอกเธอว่า ให้รอละกัน เดี๋ยวตอนเที่ยงเค้าก็เริ่มเล่นกันแล้ว จะให้ขี่รถมอไซค์ไปๆ กลับๆ ท่ามกลางอากาศร้อนแบบนี้ ผมรู้สึกว่าเธอไม่เห็นใจผมเลย

ต้องบอกก่อนว่าระยะทางจากที่เล่นสงกรานต์ตรงนั้น กลับห้องใช้เวลาประมาณ 10 นาที รถมอไซค์ครับ แล้วช่วงแดดเปรี้ยง ผมไม่ชอบเลย มันเหมือนร้อนซ้ำซ้อนโดยใช่เหตุ


เธอเริ่มบ่น ครับ อยากกลับ บอกไม่มีที่นั่งรอ แถวนั้นไม่มีร่มครับ เป็นถนนโล่ง ค่อนข้างร้อน หาที่นั่งก็ไม่ได้ เธอบอกว่าถึงเริ่มเล่นตอนเที่ยงเธอก็ไม่อยากเล่น (ตอนนั้น 11.00 ละครับอีกแค่ชั่วโมงเดียวก็เที่ยงแล้ว) เธอว่ามันร้อนเกินไปเสนอให้พวกเรากลับไปรอที่ห้องแล้วค่อยออกมาตอนบ่ายสองดีกว่าค่อยเล่นถึงเย็น  ผมเลยบอกยังไงก็อยากให้รอ จนเราเถียงกัน หงุดหงิดทั้งคู่ ผมเลยตัดปัญหา พากลับห้อง แล้วบอกว่าถ้ากลับห้อง ยังไงก็ไม่ออกไปแล้วนะ ขี้เกียจออก

สรุปว่า ไปทะเลาะกันต่อที่ห้อง เธอว่าผมพาล ตัดปัญหาทำไม เหตุผลเธอคือ จะให้ไปนั่งรอเล่นแดดร้อนๆ ทำไม ทรมานเปล่าๆ เหตุผลผมคือ รอแค่นั้นเอง ผมไม่อยากกลับห้อง แล้วรอ...แล้วออก เสียเวลา เหนื่อยขับรถ เหนื่อยออกไปอีก ถ้าไปตอนคนเยอะ ก็ต้องฝ่ารถเข้าไปหาที่จอดอีก เถียงกันไม่นานเท่าไหร่ผมก็ตัดบทนอนครับ ไม่อยากทะเลาะ

สักพักบ่ายสองครึ่งเห็นจะได้ แฟนผมมาปลุก บอกว่าให้ลุกไปเล่นน้ำกัน ผมบอกจะนอน เมื่อคืนผมเล่นเกมเกือบตีห้า ผมเพลีย ผมบอกไม่ไปแล้ว ค่อยรอเล่นปีหน้าละกัน ผมง่วง เธอก็เริ่มงอแงครับ บอกว่าแข็งใจลุกหน่อย ที่นี่มีปีละวันเอง ไหนๆ ก็ซื้อปืนมาแล้ว ผมบอกเดี๋ยวผมจ่ายค่าปืนให้ แล้วบอกให้เธอเงียบผมจะนอน เธอก็ไม่ยอมครับ เริ่มตีโพยตีพายเสียใจ หาว่าผมพูดไม่แคร์ เลือกนอนเฉยๆ ทั้งที่จะลุกพาเธอไปก็ได้ ผมเลยสวนกลับไป ว่าเธอนั่นแหละไม่แคร์ผม ผมง่วงไม่ปล่อยผมนอน เธอร้องไห้ครับ หาว่าผมไม่รัก คนรักไม่พูดแบบนี้หรอก ในตอนนั้นผมบอกไปว่า เธอนั่นแหละที่ไม่แคร์ ทั้งที่ทุกอย่างที่เธอพูดมาดูเห็นแก่ตัวและบ้าเทศกาลมาก ผมยังไม่ว่าเธอไม่รักผมเลย แต่พอถึงเวลาเธอเอง เธอกลับมาว่าผม

ผมย้ำกับเธอ ว่าเธอบ้าเทศกาลไปแล้วนะ ทำไมจะต้องไปให้ได้ เธอเถียงว่า ถ้าเธอบ้าจริง เธอไม่เลือกมาอยู่กับผมหรอก ป่านนี้คงอยู่กับเพื่อนที่ข้าวสารแล้ว แต่เลือกมาอยู่กับผม และอยากเล่นน้ำด้วยกัน ผมก็บอกเธอว่านี่ไง นี่แหละ ที่บ้า ร้องไห้เพราะไม่ได้ไปเล่นน้ำ เธอบอกว่าที่ร้องไม่ใช่เพราะไม่ได้เล่นน้ำ แต่เพราะคำพูดผม ที่เหมือนไม่แคร์เธอเลย ผมบอกให้เธอเงียบๆ ไป ไม่อยากทะเลาะ แล้วเธอก็ร้องไห้หนักมาก บอกว่าผมไม่รักเธอแล้ว ผมโคตรไม่เข้าใจเธอเลย ทำไมจะต้องเล่นให้ได้ขนาดนี้ ทะเลาะกันก็ยอม


สุดท้ายเธอเงียบไปซักพักร้องไห้สะอึกสะอื้น ผมก็ใจอ่อน บอกว่าจะพาไปละกัน ผมกับเธอก็แต่งตัวออกจากห้อง ตอนนั้น 15.30 แล้ว ซึ่งผมต้องเข้าทำงาน ตอนเย็น  ผมก็ยังพาเธอไป


ไปๆมาๆ ในตลาด พอผมจะเข้าไปจอดรถ พาเธอเข้าไปเดินเล่นในถนนเส้นที่เค้าปิดถนนกัน เธอบอกไม่เอา ไม่เดินแล้ว เดี๋ยวผมเข้างานไม่ทัน .........


เพื่ออออ...??!!! ผมหัวเสียมาก บอกเธอว่าถ้ากลัวผมเข้างานไม่ทัน งั้นไม่ต้องมาแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว เธอก็บอกว่าเธอปลุกผมตั้งแต่เนิ่นๆ ตอนบ่ายสองแล้ว เธอโทษที่ผมไม่ลุกแต่แรกเอง เข้าไปเดินตอนนี้ก็กลับไม่ทันเข้างานหรอก

ผมหัวเสียมาก แอบเซ็งว
เธอบอกว่าเธอแค่อยากเห็นว่าที่นี่เค้าเล่นกันยังไงเฉยๆ ไม่ได้จำเป็นต้องเล่น ต้องเดิน อย่างที่ผมเข้าใจ ตอนนี้นผมหงุดหงิดมาก ผมเงียบตลอดทางที่ขี่รถเข้างาน ทำไมผมต้องเปียกแค่แป๊ป แล้วเป็นภาระมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ทำงาน เล่นก็ไม่ได้เล่น แค่ขับผ่านเส้นนั้นเฉยๆ

ผมกลับมา เธอเข้ามาถามว่าทำไมหงุดหงิดขนาดนี้ ผมบอกเธอไปตรงๆ ว่าเพราะเธอ ทำให้เปียกฟรี เสียเวลา แทนที่จะเล่นไปให้เป็นเรื่องเป็นราวตั้งแต่เที่ยง สุดท้ายเหมือนไม่ได้อะไรเลย ไม่ถือว่าเล่น แต่ก็ไม่ถือว่าไม่ได้เล่น

ผมเข้างานมา ก็งอนกัน เธอพยายามถามว่าผมต้องหงุดหงิดขนาดนี้เลยหรอ เธอก็แค่อยากเล่น แต่เวลาไม่ทันเลยไม่ลงเดินละ เอาแค่ผ่านๆ ก็พอแล้ว ตัวผมไม่ใช่ว่ามองว่าเธอผิดอะไรมากหรอกนะครับ แต่ผมรู้สึกว่าเธอค่อนข้างเอาแต่ใจเรื่องนี้ ผมบอกกับเธอไปแล้วด้วย ว่าให้เธอคิดถึงใจผมบ้าง ผมไม่อยากไป ผมขอให้รอเล่นเลย เธอเหมือนคิดถึงแค่ความสะดวกของตัวเธอเองเป็นหลัก จนลืมว่าผมเป็นคนขี่รถ พาเธอไป ก็ต้องพาเธอกลับมารอบ้าน ส่วนเธอก็มองว่ากลับไม่เห็นเป็นไรเลย เราไม่ยอมกันทั้งคู่ครับ ผมเลยมาถามความเห็นคนนอก ผมหรือเธอที่ผิด

เพื่อนๆ ว่ายังไงครับ เธอหรือผม ที่คิดแปลกๆ ไม่สนความรู้สึกของอีกฝ่าย ผมจะทำยังไงดี คุยยังไงดี ไม่อย่กทะเลาะกันเลย เธอไม่ค่อยฟังผมเลย