อึดอัดจัง ร้องไห้กับใครได้บ้าง

เรื่องที่อึดอัดก็คงจะเป็นชีวิตคู่นี่แหละค่ะ คือเรากับแฟนช่วงนี้ทะเลาะกันบ่อยมากค่ะ พูดดีๆกันได้ไม่ถึง 5 นาทีก็เถียงกันแล้ว เป็นอย่างนี้มาจะเป็นปีแล้วค่ะ แฟนเราเค้าเป็นคนที่ไม่ค่อยยอมรับอะไร เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ ส่วนเราถ้ามันไม่ถูกต้องเราก็เถียงขาดใจเหมือนกันค่ะ แต่ช่วงหลังเวลาทะเลาะกันเราจะเงียบค่ะให้เค้าพูดเค้าบ่นไปคนเดียว เราสงสารลูกที่ต้องมาเห็นพ่อกับแม่เถียงกัน ทะเลาะกันทุกวัน เรากับแฟนมีลูกด้วยกันตอนนี้เค้าใกล้จะ 10 ขวบแล้วเริ่มจะรู้อะไรเป็นอะไร เวลาเรากับแฟนทะเลาะกันเค้าไม่เคยลงไม่ลงมือค่ะ แค่เถียงกันเฉยๆ แฟนเราเค้าออกไปทำงานนอกบ้านทุกวัน หยุดวันอาทิตย์ ส่วนเราก็เลี้ยงลูกและทำของขาย ขายของออนไลน์ รายได้ก็ไม่ได้มากแบบเค้า พอเป็นค่ากับข้าวและค่าเสื้อผ้าลูกได้บ้าง โดนเค้าดูถูกก็บ่อยค่ะ เพราะหน้าที่การงานเค้าดีกว่าค่ะ แต่เค้าก็ให้เงินเดือนเรานะคะไว้เลี้ยงดูลูก เค้าให้เราใช้เดือนละ 8000 บาท เราต้องจ่ายค่ารถไปรับ-ส่งลูกที่โรงเรียน ค่าอาหารเช้าค่าอาหารกลางวันลูกและเรา ส่วนมื้อเย็นเค้าจะเป็นคนออกให้ค่ะแต่ถ้าเกิน 100 บาทเราต้องจ่ายส่วนที่เกินค่ะ ค่าเรียนพิเศษลูกเราก็ต้องออกคนละครึ่งกับเค้า ค่าชุดค่าเสื้อผ้าลูกเค้าไม่เคยซื้อให้ลูกเลยค่ะตั้งแต่ลูกเกิดเราซื้อให้ตลอด เค้าบอกว่าก็ให้เงินไปแล้ว เค้าไม่เคยสนใจเรื่องในบ้าน กลับถึงบ้านเค้าก็นอนเล่นเกมส์ วันหยุดเค้าก็นอนเล่นเกมส์ ส่วนเราต้องทำงานบ้านทั้งวันบอกเค้าว่าไม่คิดจะช่วยบ้างหรอ เค้าก็บอกว่าเค้าทำงานเหนื่อยทุกวัน เค้าต้องการพักผ่อน แล้วก็บ่นก็ว่าเรา เราอยากให้เค้ามาเป็นเรามากค่ะ จะได้รู้ว่าเราก็เหนื่อยเป็น เหนื้อยทั้งกายและใจ ทุกวันนี้กลางคืนเราหลับไม่สนิทเลย บางคืนสะดุ้งมานอนร้องไห้สะอึกสะอื้น เราป่วยเค้าก็ไม่สนใจ เราต้องออกไปซื้อยามากินเอง เราพูดอะไรเค้าก็ไม่สนใจ เค้าจะให้ความสนใจแต่เรื่องของเค้า เล่นเกมส์ คุยงาน คุยไลน์กับเพื่อน ท่องโลกโซเชียล อันนั้นมันก็เรื่องของเค้า แต่คือเวลาเราพูดอะไรเค้าก็ไม่สน เค้าให้เราหาเอกสารให้ เราก็หาวางไว้ให้ที้โน๊ตบุ๊ค เราบอกให้เค้าเก็บใส่กระเป๋าไว้เดี๋ยวก็ลืมอีก เค้าก็เก็บใส่กระเป๋าไป พอผ่านไปสามวันเค้าต้องใช้เอกสารตัวนี้ เราทำอะไรหลายอย่างเราก็ลืมไปบ้างว่าเค้าเก็บใส่กระเป๋าไปแล้ว แต่เราจำได้ว่าเราหามาวางไปบนโน๊ตบุ๊คให้เค้าแล้ว เค้าก็บอกว่าไม่มี เราก็ยืนยันว่าเราหามาวางให้แล้วนะ แถมวันที่หาเอกสารเจอเราก็ถ่ายรูปส่งไลน์ไปให้เค้าดูว่าใช่ตัวนี้มั้ย เค้าก็บอกว่าใช่เราก็วางไว้ให้ ให้เค้ามาเก็บเอง แต่พอจะใช้หาไม่เจอเค้าก็อารมณ์เสีย โยนโน๊ตบุ๊คพังข้าวของจนลูกตกใจกระโดดมาหาเราร้องไห้เพราะตกใจอารมณ์พ่อเค้า แล้วถามเราว่ามันอยู่ไหน ด่าเราโง่ของแค่นี้ก็จำไม่ได้  เราก็บอกว่าเราวางไว้แล้วเค้าก็บ่นๆด่าเราโง่ไปหลายคำเลย ตะคอกใส่เรา เราก็ตะคอกกลับว่าเราหาให้แล้วเราไม่รู้แล้ว เค้าก็ทำลายข้าวของเราก็นิ่งเงียบ เค้าเก็บข้าวของทำมาหากินเราไปทิ้งหมด เราได้แต่สงสารลูกนั่งกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา เพราะลูกเราเค้าตกใจและกำลังร้องไห้อยู่ เค้าด่าว่าเราแกล้งเค้าเอาเอกสารเค้าไปซ่อน เราบอกว่าหาดีๆดิ แล้วเราก็ให้ลูกไปดูในกระเป๋าเค้าปรากฏว่าเอกสารก็อยู่ในกระเป๋านั่นแหละ เค้าก็บอกว่าใครเอาไปใส่ เค้าไม่ได้เอาไปใส่มาอยู่ในกระเป๋าได้ยังไง เราว่าเค้าว่ารู้จักหาให้ดีๆก่อนมาใช้อารมณ์ หาอะไรไม่เจอก็มาใส่อารมณ์ตลอด สำนึกผิดบ้าง หาให้แล้วนอกจากไม่ได้รับคำขอบคุณมีแต่คำด่าแบบนี้นะหรอ เค้าก็บอกเค้าไม่ผิดนี่บ้านเค้า เค้าจะทำอะไรก็ไม่ผิด เรื่องพังข้าวของเค้าเป็นมานานแล้วตั้งแต่เริ่มคบกันไม่พอใจอะไรก็ใช้อารมณ์ตลอด อย่างเรายังไม่หิวข้าวก็โมโหใส่เราเทกับข้าวทิ้งหมด บางครั้งก็โยนถ้วยใส่แกงแตกกระจัดกระจาย พอเค้าอารมณ์ดีแล้วก็มาขอโทษเรา เป็นแบบนี้ตลอดเราอึดอัด เราเบื่อมากๆๆและไม่อยากทนต่อไปแล้ว เราเบื่อเค้ามากจริงๆขนาดหลับนอนกับเค้าเรายังฝืนใจเลย บางครั้งถึงกับร้องไห้กัดฟันทน คิดถึงหน้าลูกตลอด อดทนไว้เพราะเรายังไม่มีที่ไป จะไปพักอยู่กับญาติเค้าก็มีครอบครัวของเค้าง ปรึกษากับญาติเค้าก็บอกให้อดทนเพื่อลูก เราไม่มีพ่อแม่แล้ว ป้าที่ปรึกษาได้ก็มาจากเราไป เราไม่มีที่พึ่งทางใจเลย คุยกับใครไม่ได้เลย ได้แต่อดกลั้นไว้คิดว่าซักวันมันต้องดี แต่มันกลับแย่ลงเรื่อยๆ เราอยากเลิกกับเค้าอยากจบกันดีๆแต่ยังคงสถานะพ่อแม่เอาไว้ เริ่มจากลูกเปิดเทอมเราจะออกไปทำงานนอกบ้านเก็บเงินซักพักแล้วจะย้ายออกจากบ้านเค้าทันที เราคิดมานานแล้ว เราไม่อยากทนแล้วจริงๆ ทนให้เค้าดูถูกบั่นทอนจิตใจเราไม่ไหวแล้ว ใจเรามันบอบช้ำเหลือเกิน เราเคยไปหาหมอเพราะเครียดหมอบอกว่ามีแนวโน้มไปทางซึมเศร้า เราไปเล่าให้แฟนฟังเค้าบอกซึมเศร้าบ้าบออะไรกัน ถ้าเป็นก็ตายๆไปเลยจะได้จบๆ จากวันนั้นเราก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้กับเค้าอีกเลย แต่เคยมีความคิดบ้าๆวูบขึ้นมาในหัวเราหลายครั้ง แต่เราก็นึกถึงหน้าลูกไว้ ถ้าลูกไม่มีเราเค้าต้องแย่แน่ๆเพราะพ่อเค้าพึ่งอะไรไม่ได้เลย วันๆเล่นแต่เกมส์ อยู่แต่กับงานและเพื่อนของเค้า ไม่เคยจะสอนอะไรลูก หัดแต่ให้ลูกเล่นของที่ตัวเองชอบ เล่นเกมส์ เล่นอะไรแบบเด็ก ผช ซึ่งลูกเป็น ผญ สนองนีชตัวเองที่ขาดไปในวัยเด็กแต่ไม่เคยถามลูกเลยว่าเค้าชอบอะไร เราพยายามเติมเต็มชีวิตคู่แต่มันกลับแย่ขึ้นทุกวัน เค้าพูดจาประชดประชันเราเรา เวบาทะเลาะกันก็ขุดเรื่องอะไรขึ้นมาเยอะแยะ ไล่เราเหมือนหมูเหมือนหมา จนเราไม่อยากจะทนอีกต่อไปแล้ว บางคนเค้าอาจจะแย่กว่าเราก็ได้เนอะ เราได้แต่บอกตัวเองว่าสู้ๆนะ ข้างนอกเราเป็นเฮฮาแต่ข้างในเราเต็มไปด้วยน้ำตา ขอบคุณพันทิพย์สำหรับพื้นที่ดีๆให้เราได้ระบายมันออกมาบ้างนะคะ