ปัญหาการใช้ชีวิตคู่

เราแต่งงานกันได้5 เดือนแล้วค่ะ เราเป็นครูเค้าเป็นช่าง ก่อนแต่งงานทุกอย่างราบรื่นไปหมด พอเรามาใช้ชีวิตร่วมกัน เราทำงานที่รร. กลับบ้าน6โมงเย็น มีบางช่วงเรากลับจากรร. 2 ทุ่ม ซึ่งเป็นช่วงทำคะแนนเด็กเพื่อปิดเทอม ซึ่งก่อนหน้านี้เรากลับบ้านเร็ว 5โมงถึงบ้าน ซื้อกับข้าวไว้ทานตอนเย็นกัน และทำความสะอาดบ้าน เหมือนทุกอย่างจะดีไปหมด แต่พอมาไม่กี่วันเค้าบอกว่าเราหย่ากันเถอะ เค้าอึดอัด เค้าอยากกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม ซึ่งบ้านเราใกล้กันมาก เค้าให้เหตุผลว่า ชีวิตเราไม่มั่นคง ถึงสอบบรรจุได้ก็ไม่มั่นคง ไม่ได้หวังให้เป็นราชการ ซึ่งให้เราออกมาสอนพิเศษเอง จะให้เราเอาตัวรอดให้ได้ อีกอย่างบ้านเค้าพ่อแม่เค้า ก็ไม่ได้รักเราแล้ว เค้าพูดว่า พ่อแม่ไม่ได้ชอบเราแล้ว ไม่เอาเราแล้วจะให้อยู่แบบนี้ก็คงยาก เราก็ร้องไห้หนักมาก เราไม่เคยพูดให้ใครฟัง แต่ทุกครั้งมันคือความเจ็บปวดที่ได้ยินทุกคำ ว่าเราไม่มีอนาคต แล้วคำว่าอนาคตคือการเอาตัวให้รอดแค่ของเค้า ก่อนหน้านี้พ่อเค้าก็ชอบลูกสาวข้างบ้านที่รวยกว่าเรา หวังให้เค้าสบาย แต่ทำไงได้ล่ะคะ เราจดทะเบียนสมรส แต่งงานให้ผู้ใหญ่รับรู้ เมื่อเค้าหมดรัก แต่เราก็ยังรักเค้าอยู่ เจอหน้ากันเราก็แค่ร้องไห้ในใจตลอดเวลา เราเสียใจมาก เค้าบอกว่าในส่วนของงานบ้านงานเรือนเราทำได้ดี ไม่เคยว่า แต่อนาคตที่จะต้องทิ้งความฝันให้พ่อแม่สบายล่ะ ตอนนี้เรายังไม่เข้มแข็งพอที่จะหย่ากับเค้าไหนจะหน้าตาผู้ใหญ่บ้านเรา เค้าบอกอีกว่าเราแต่งงานกันเร็วเกินไป มันคือความผิดพลาดที่รับปากบ้านเราว่าเราจะแต่งงานกันซึ่งเราเตรียมงานแต่งกันเกือบปี มันเจ็บปวดเกินกว่าที่จะยืนอยู่ในจุดนี้ได้ มันจุกมันเจ็บตลอดเวลา ทุกครั้งที่เรานอนด้วยกันทุกคน เรารู้สึกว่าเราอยากร้องไห้ อยากเดินออกไปให้ไกลที่สุด เมื่อทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เราต้องอดทนแค่ไหนเพื่อคำว่าครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งเราทำงานรัฐบาล ส่วนเสาร์อาทิตย์ เราเปิดบ้านเป็นสอนพิเศษรายได้เราพอสำหรับผ่านรถยนต์ และพอสำหรับการกินอยู่ ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน เรามีบ้านเป็นของตัวเองสมบัติตกทอดอยู่แล้ว