เรื่องมีอยู่ว่า. แฟนเราอยากให้เรากลับไปหา แฟนเลยให้เราไปขอพ่อกับแม่กลับบ้าน (เรามาเรียนต่อดับพ่อแม่ที่กรุงเทพแฟนอยู่กาฬสินธุ์ ) เราเลยไปขอพ่อกับแม่กลับบ้านตามที่แฟนเพราะตัวเราก็คิดถึง แฟนเหมือนกัน พอเราขอ พ่อกับแม่ก็มีแต่พูดว่าไม่มีเงิน
อยู่มาวันหนึ่ง เราก้ไปขอพ่อกลับบ้านอีก พ่อก็บอกให้ไปขอแม่ แม่ก็ถามว่าจะกลับบ้านไหน เราก้บอกว่ากาฬสินธุ์ แม่เลยพูดว่า จะกลับทำไมกาฬสิน แม่ไม่มีเงิน เราก็เลย ไปนอนร้องไห้คนเดียวเพราะเราอยากกลับบ้านจริงๆ พ่อก้เรามาโอ๋เรา เเล้วพ่อก้บอกว่าเดียวพากลับอุบลก่อนค่อยกลับกาสินสัก2วัน เราก็ตกลง. ดีใจมากจนเอาไปแฟน และเพื่อนๆพี่ๆ
พอมาถึงวันที่ได้กลับบ้านเราก็รอวันที่จะได้กาฬสิน แต่ก็ไม่ได้กลับสักที เราเลยบอกแฟนให้ทำไจไว้ก่อนล้วงหน้า แฟนก้เลยถามว่าให้ไปรับมั้ย คือระยะทางมันไหลมากรวมๆแล้ว 200โลได้ ตอนแรกเราก้ไม่ให้มารับหรอก แค่ทำไงได้แฟนเราอยากเจอเรา เราเลยบอกว่าอยากมาก็มา แฟนเลยถามว่าบอกพ่อกับแม่ยังว่าเค้าจะไปรับ เราก้เลยตอบไปว่าบอกแล้ว พ่อกับแม่บอกว่า อยากมาก็มา (แระเด้นคือเราไม่ได้บอกว่าเป้นแฟนมารับ) แล่วแฟนด็เลยขี่มอไซร์มารับเราถึงอุบลทั้งร้อยแดดบ้างเหนื่อยบ้าง น้ำมันก้หมดแบตโทรสัพก้หมด ทางก้หลง จนมาหาเราจนได้ พอมาถึง แฟนเลยมาขอพ่อแม่เราเพื่อที่จะพาเรากลับ แต่ พ่อกับแม่ก้มีแต่พูดว่าไม่ให้ไป ยังไงก้ไม่ให้ไป แฟนเราเลยเสียความรุ้สึกมาก ทั้งเสียอีก ร้อนแดดมาหมาดเหนื่อยด้วยต้องมาเจอพ่อแม่เราพุดแบบนี้อีก เขาเราผิดหวังกับตัวเราที่ไม่บอกแฟนดีๆ เขาร้องไห้แล่วก็ขี่รถกลับกาสินเหมือนเดิม เราก้ไม่รุ้จะทำยังทั้งเสียใจทั้งสงสารแฟน เราตามง้อแฟนขอให้แฟนให้โอกาสเรา มา5วัน สุดท้ายเขาก้ให้แต่ความรุ้สึกมันไม่เหมือนเดิม เวลาเราถาม เขาตอบนะ แต่แบบถามคำตอบคำ ไม่กวนตีนไม่หยอก คือมันไม่เหมือนเดิมอ่ะ. เรารุ้นะว่าการที่ความรุ้สึกมันเสียไปแล่วมันยากที่จะให้กลับมาเป้นเหมือน
เราอยากรุ้แค่ว่าเราควรให้เวลากับเขาหรือยอมปล่อยเขาไป. เราโคตรเหนื่อยเลยทั้งพยายามทำเพื่อให้เคาสบายใจพยายามทุกอย่างเพื่อจะไปหาเขา เราไม่รุ้ว่าจะทนได้สักแค่ไหน เราสำนึกผิดแล้วจริงๆ เพื่อนช่วยแนะนำเราหน่อยได้มั้ยคะ
*ขอบคุณนะที่อ่านเรื่องราวของเราจนจบ🙏
เราควรปล่อย หรือให้เวลา กับความรุ้สึกที่เสียไป?😭
อยู่มาวันหนึ่ง เราก้ไปขอพ่อกลับบ้านอีก พ่อก็บอกให้ไปขอแม่ แม่ก็ถามว่าจะกลับบ้านไหน เราก้บอกว่ากาฬสินธุ์ แม่เลยพูดว่า จะกลับทำไมกาฬสิน แม่ไม่มีเงิน เราก็เลย ไปนอนร้องไห้คนเดียวเพราะเราอยากกลับบ้านจริงๆ พ่อก้เรามาโอ๋เรา เเล้วพ่อก้บอกว่าเดียวพากลับอุบลก่อนค่อยกลับกาสินสัก2วัน เราก็ตกลง. ดีใจมากจนเอาไปแฟน และเพื่อนๆพี่ๆ
พอมาถึงวันที่ได้กลับบ้านเราก็รอวันที่จะได้กาฬสิน แต่ก็ไม่ได้กลับสักที เราเลยบอกแฟนให้ทำไจไว้ก่อนล้วงหน้า แฟนก้เลยถามว่าให้ไปรับมั้ย คือระยะทางมันไหลมากรวมๆแล้ว 200โลได้ ตอนแรกเราก้ไม่ให้มารับหรอก แค่ทำไงได้แฟนเราอยากเจอเรา เราเลยบอกว่าอยากมาก็มา แฟนเลยถามว่าบอกพ่อกับแม่ยังว่าเค้าจะไปรับ เราก้เลยตอบไปว่าบอกแล้ว พ่อกับแม่บอกว่า อยากมาก็มา (แระเด้นคือเราไม่ได้บอกว่าเป้นแฟนมารับ) แล่วแฟนด็เลยขี่มอไซร์มารับเราถึงอุบลทั้งร้อยแดดบ้างเหนื่อยบ้าง น้ำมันก้หมดแบตโทรสัพก้หมด ทางก้หลง จนมาหาเราจนได้ พอมาถึง แฟนเลยมาขอพ่อแม่เราเพื่อที่จะพาเรากลับ แต่ พ่อกับแม่ก้มีแต่พูดว่าไม่ให้ไป ยังไงก้ไม่ให้ไป แฟนเราเลยเสียความรุ้สึกมาก ทั้งเสียอีก ร้อนแดดมาหมาดเหนื่อยด้วยต้องมาเจอพ่อแม่เราพุดแบบนี้อีก เขาเราผิดหวังกับตัวเราที่ไม่บอกแฟนดีๆ เขาร้องไห้แล่วก็ขี่รถกลับกาสินเหมือนเดิม เราก้ไม่รุ้จะทำยังทั้งเสียใจทั้งสงสารแฟน เราตามง้อแฟนขอให้แฟนให้โอกาสเรา มา5วัน สุดท้ายเขาก้ให้แต่ความรุ้สึกมันไม่เหมือนเดิม เวลาเราถาม เขาตอบนะ แต่แบบถามคำตอบคำ ไม่กวนตีนไม่หยอก คือมันไม่เหมือนเดิมอ่ะ. เรารุ้นะว่าการที่ความรุ้สึกมันเสียไปแล่วมันยากที่จะให้กลับมาเป้นเหมือน
เราอยากรุ้แค่ว่าเราควรให้เวลากับเขาหรือยอมปล่อยเขาไป. เราโคตรเหนื่อยเลยทั้งพยายามทำเพื่อให้เคาสบายใจพยายามทุกอย่างเพื่อจะไปหาเขา เราไม่รุ้ว่าจะทนได้สักแค่ไหน เราสำนึกผิดแล้วจริงๆ เพื่อนช่วยแนะนำเราหน่อยได้มั้ยคะ
*ขอบคุณนะที่อ่านเรื่องราวของเราจนจบ🙏