จขกท.ลงคอร์สเรียนภาษาแล้วได้เจอกับเขา ซึ่งเป็นครูสอนภาษา อาทิตย์แรกที่จขกท.เรียนก็รู้สึกว่าทำไมต้องเก็กตลอดเวลาด้วยว่ะ แต่ก็หน้าตาน่ารักดียิ่งเวลายิ้มยิ่งน่ารัก สูงประมาณ 170 หุ่นอวบๆๆ มีพุงนำนมนิดๆ ชอบใส่เสื้อรัด ขี่มอไซเสียงดัง แต่ตอนนี้เปลี่ยนมอไซแล้ว 555 เรียนๆไป มองๆไป ก็ชอบซะงั้น ระหว่างเรียนมันก็เป็นเรื่องปกติใช่ไหม ที่คนเรียนจะต้องมอง ต้องฟัง คนสอน แต่... ทำไมสบตากันบ่อยแปลกๆ(หรือคิดไปเอง 555) บางครั้งก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา ทำเป็นจดๆๆ ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องจด บางครั้งก็รู้ว่านางมองอยู่ เขิน😆 555
เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ มีอาทิตย์หนึ่งทำขนมมาให้คนในห้องกิน แล้วทำให้เขากินด้วย เขาชมๆๆแถบอยากจะกระโดดรอบห้อง แต่เราทำได้แค่นั่งนิ่งๆ แล้วยิ้มตอบเขาว่าขอบคุณค่ะ 😊 แต่วันนั้นเขาบอกว่าเขาไม่กินข้าวเลย เขาหิวมาก หรือเพราะหิวเลยอร่อย😅 555
วันวาเลนไทน์ใกล้มาถึงน้องที่นั่งข้างๆก็ถามเขา วาเลนไทน์นี้ไปไหนกับแฟน เขาก็ว่าเขาไม่มีแฟน(โม้หรือป่าวก็ไม่รู้555) เขาบอกเขานัดกับเพื่อนไปเที่ยว แล้วก็มองมาไอ้เราก็ใจตุ๊บๆๆๆๆทำหน้านิ่งๆ(จขกท.ไม่ได้ขอให้น้องเขาถามนะ จขกท.แอบชอบเขาแต่ก็ไม่ได้บอกใครสักคน) แล้วเขาก็หันหน้าไปทางน้องคนที่ถามทีทางเราที และพูดต่อว่าเขายังไม่อยากมีแฟน ยังไม่อยากเลี้ยง 😅 หลังจากนั้นก็เรียนๆไป มีคุยเล่นบ้าง คุยเรื่องkpopบ้าง มองหน้าสบตากันแปลกๆมากขึ้นทุกๆวัน 😳 (จขกท.คงคิดไปเอง เขาคงไม่รู้สึกอะไรกับเราหรอก😭)
เรียนมาถึงวันสุดท้ายของการเรียนวันนั้นเขามาสายมากๆ ก็นึกว่าเขาจะไม่มาสอนแล้ว แต่พอเขามาถึงเห็นสภาพ คือ คนพึ่งตื่นนอนหน้ายังมีรอย เสื้อยับ เสียงการพูดคือเจ็บคอมาก เขาบอกเขาไม่สบายเป็นไข้เจ็บคอมาก ทุกคนในห้องก็บอกเขาว่าไม่ต้องสอนก็ได้ ไปหาหมอเถอะ เขาก็ว่าไหวๆๆ สงสารเขามาก 😢 วันนั้นก็ทำขนมไป ลังเลสักพักว่าจะให้เขาดีไหม แต่ก็ให้ๆน้องที่นั่งข้างๆเอาไปให้ แต่เขาก็บอกขอบคุณน้องคนนั้น แล้วบอกทานไม่ได้ จขกท.ก็ให้น้องเอากลับมา ช่วงที่เอากลับมาเขาก็มาถามของยูหรอ ยูทำหรอ ก็ตอบไปใช่แล้ว เขาก็เลยขอชิม 1 ชิ้น ทั้งดีใจทั้งสงสารเขาในการกินชิ้นนี้มาก (ขนมเป็นคุกกี้ชิ้นไม่ใหญ่มากเท่ากับเหรียญ 10 บาท)
หลังจบคอร์สต่างฝ่ายต่างแยกย้าย ไม่กล้าขอเบอหรือขออะไรทั้งนั้น เพราะเขาเคยพูดไว้ยังไม่อยากมีใคร หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอเขา 2-3 อาทิตย์ จขกท.ก็เปลี่ยนคอร์สใหม่ ห้องเรียนที่จขกท.เรียนกับห้องที่เขาสอนก็อยู่คนละฝั่งคนละชั้น พอได้มาเจออีกครั้งดีใจสุดๆ เพราะห้องที่เขาสอนย้ายลงมาด้านล่างฝั่งเดียวกับห้องจขกท. 😆 (รู้มาจากน้องคนที่นั่งข้างๆ)พอรู้ว่าเขาได้ย้ายมาอยู่ตรงนี้ จขกท.
ก็เดินผ่านตลอดในวันที่มีเรียน ปกติเวลาเข้าห้องเรียนจะเดินผ่านทางนี้อยู่แล้ว แต่เลิกเรียนจะเดินอีกทาง เวลาเดินผ่านจะไม่มองเข้าไปตรงๆกลัวเขารู้ว่ามอง 555 ตอนนี้ทั้งเดินเข้า-ออกทางนี้ทางเดียวเลยจ้า555 ที่เดินออกทางนี้ เพราะพึ่งมารู้ว่าน้องคนที่นั่งข้างๆเขาก็ชอบ แถมชอบเขามากๆ จขกท.ก็ทำตัวปกตินิ่งๆ แซวน้องเขาเล่นไป😅 เวลาเลิกเรียนเลยเดินกลับทางเดิม เพื่อให้น้องเขาได้เห็นหน้าเขา ส่วนจขกท.ขอแค่ได้เห็นหน้านิดๆก็ดีใจแล้ว 55 จนถึงทุกวันนี้ แค่นี้ก็พอแล้วจริงๆ ใครอาจจะบอกว่าทำไมไม่ไปบอกเขาเลยล่ะว่าชอบ จขกท.ขอตอบเลยว่าไม่ ขอแค่นานๆได้เห็นหน้าสักนิดก็พอแล้ว การที่เราชอบใครสักคน เราไม่จำเป็นต้องครอบครอง ไม่อยากมองหน้ากันไม่ติด อายุที่แตกต่างกัน สังคมของเขามีแต่คนสวยๆน่ารักๆเด็กกว่าเขาและเหมาะสมกับเขามากกว่าจขกท. ใครจะว่าดูถูกตัวเองหรือป่าว ก็ป่าวนะ จากที่เห็นคนรอบข้างเขา จขกท.อ้วนๆเตี้ยๆไม่ขาวหน้าตาติดลบ 555 และในบางครั้งจขกท.เองก็ยังคงรู้สึกกลัวที่จะรักหรือคบหาใครสักคน เพราะเคยเจ็บปวดมากๆ😭
จขกท.ขอขอบคุณทุกคนที่อ่านเรื่องเวิ่นเว้อของจขกท. แค่อยากจะระบายความรู้สึกเฉยๆค่ะ เป็นการเขียนครั้งแรกผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมานะที่นี่ด้วยนะคะ 😁 จขกท.ตั้งในกระทู้อื่นไม่ได้เลยมาตั้งที่กระทู้คำถามค่ะ 😁
แอบชอบผู้ลูกครึ่งที่อ่อนกว่า 5 ปี
เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ มีอาทิตย์หนึ่งทำขนมมาให้คนในห้องกิน แล้วทำให้เขากินด้วย เขาชมๆๆแถบอยากจะกระโดดรอบห้อง แต่เราทำได้แค่นั่งนิ่งๆ แล้วยิ้มตอบเขาว่าขอบคุณค่ะ 😊 แต่วันนั้นเขาบอกว่าเขาไม่กินข้าวเลย เขาหิวมาก หรือเพราะหิวเลยอร่อย😅 555
วันวาเลนไทน์ใกล้มาถึงน้องที่นั่งข้างๆก็ถามเขา วาเลนไทน์นี้ไปไหนกับแฟน เขาก็ว่าเขาไม่มีแฟน(โม้หรือป่าวก็ไม่รู้555) เขาบอกเขานัดกับเพื่อนไปเที่ยว แล้วก็มองมาไอ้เราก็ใจตุ๊บๆๆๆๆทำหน้านิ่งๆ(จขกท.ไม่ได้ขอให้น้องเขาถามนะ จขกท.แอบชอบเขาแต่ก็ไม่ได้บอกใครสักคน) แล้วเขาก็หันหน้าไปทางน้องคนที่ถามทีทางเราที และพูดต่อว่าเขายังไม่อยากมีแฟน ยังไม่อยากเลี้ยง 😅 หลังจากนั้นก็เรียนๆไป มีคุยเล่นบ้าง คุยเรื่องkpopบ้าง มองหน้าสบตากันแปลกๆมากขึ้นทุกๆวัน 😳 (จขกท.คงคิดไปเอง เขาคงไม่รู้สึกอะไรกับเราหรอก😭)
เรียนมาถึงวันสุดท้ายของการเรียนวันนั้นเขามาสายมากๆ ก็นึกว่าเขาจะไม่มาสอนแล้ว แต่พอเขามาถึงเห็นสภาพ คือ คนพึ่งตื่นนอนหน้ายังมีรอย เสื้อยับ เสียงการพูดคือเจ็บคอมาก เขาบอกเขาไม่สบายเป็นไข้เจ็บคอมาก ทุกคนในห้องก็บอกเขาว่าไม่ต้องสอนก็ได้ ไปหาหมอเถอะ เขาก็ว่าไหวๆๆ สงสารเขามาก 😢 วันนั้นก็ทำขนมไป ลังเลสักพักว่าจะให้เขาดีไหม แต่ก็ให้ๆน้องที่นั่งข้างๆเอาไปให้ แต่เขาก็บอกขอบคุณน้องคนนั้น แล้วบอกทานไม่ได้ จขกท.ก็ให้น้องเอากลับมา ช่วงที่เอากลับมาเขาก็มาถามของยูหรอ ยูทำหรอ ก็ตอบไปใช่แล้ว เขาก็เลยขอชิม 1 ชิ้น ทั้งดีใจทั้งสงสารเขาในการกินชิ้นนี้มาก (ขนมเป็นคุกกี้ชิ้นไม่ใหญ่มากเท่ากับเหรียญ 10 บาท)
หลังจบคอร์สต่างฝ่ายต่างแยกย้าย ไม่กล้าขอเบอหรือขออะไรทั้งนั้น เพราะเขาเคยพูดไว้ยังไม่อยากมีใคร หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอเขา 2-3 อาทิตย์ จขกท.ก็เปลี่ยนคอร์สใหม่ ห้องเรียนที่จขกท.เรียนกับห้องที่เขาสอนก็อยู่คนละฝั่งคนละชั้น พอได้มาเจออีกครั้งดีใจสุดๆ เพราะห้องที่เขาสอนย้ายลงมาด้านล่างฝั่งเดียวกับห้องจขกท. 😆 (รู้มาจากน้องคนที่นั่งข้างๆ)พอรู้ว่าเขาได้ย้ายมาอยู่ตรงนี้ จขกท.
จขกท.ขอขอบคุณทุกคนที่อ่านเรื่องเวิ่นเว้อของจขกท. แค่อยากจะระบายความรู้สึกเฉยๆค่ะ เป็นการเขียนครั้งแรกผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมานะที่นี่ด้วยนะคะ 😁 จขกท.ตั้งในกระทู้อื่นไม่ได้เลยมาตั้งที่กระทู้คำถามค่ะ 😁