สวัสดีค่ะ เราอายุ18 ตอนนี้ไม่เรียนต่อแล้ว จะหางานทำ เราอยู่บ้านกับทวดมา2ปี แล้ว ตอนแรกเราอยู่กับตากับยาย ตอนนั้นเรามีความสุขดี เรียกได้ว่าบ้านคือ safe zone เลยก็ได้ จนตอน ม.4 จะขึ้นม.5 พี่สาวยายเราที่เป็นลูกคนแรกของทวด เขามาขอให้เรามาอยู่กับทวด เพราะไม่มีใครอยู่กับทวดเลย ก่อนหน้านี้มีน้องที่เป็นญาติสนิทมาอยู่ด้วยก็อยู่ด้วยไม่ได้ ทวดเราเป็นคนปากร้ายค่ะ เอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่ มีคนมาอยู่กับทวดตั้วแต่ ลูกแกเอง, หลานแก, แล้วก็มาเรา ราวๆ10กว่าคนได้(ทวดมีลูก5คนค่ะ หลานอีก10 เหลนอีก 5) ทุกคนอยู่ไม่ได่ มาอยู่ได้คนละไม่เกิน 2 เดือนก็ต้องออกมาไปหาที่อยู่อื่น จนมีเราที่อยู่ด้วยนานสุด
ตอนแรกที่พี่สาวยายมาขอให้เราอยู่ด้วย เขาบอกเราว่า มาอยู่ดูแลทวด กวาดบ้าน, ล้างถ้วย, ฯลฯ อีกนิดหน่อยก็พอ จะให้อาทิตย์ละ500 ตอนนั้นเราไม่เอา เราไม่อยากมาอยู่ เพราะเรารู้ว่าทวดเขาเป็นคนยังไง เพราะตอนม.2 เราเคยมาอยู่กับทวดอยู่ได้แค่1เดือน ตอนนั้นเรายังเด็ก เราก็คิดว่าเราโตแล้วแกอาจจะไม่ทำกับเรา แถมยังได้เงินอีก เราก็ตกลงที่จะอยู่ มาอยู่ปีแรกไม่มีอะไร แต่ก็มีบ่นบ้างนิดหน่อย จนตอนม.5 ทวดเริ่มบ่นว่าเราไม่ทำงานบ้าน และเราก็ไม่ได้อาทิตย์ละ500อย่างที่เขาบอก (แต่เราไม่ได้ซีเรียส เพราะถ้าอยากได้เงินก็ขอเขาเขาก็จะให้ แต่เราไม่ได้ขอบ่อยนะคะ นานๆทีขอเพราะก็เกรงใจเขา) หลังมาเริ่มหนัก เริ่มมาบ่นให้พี่สาวยายฟัง ให้คนนู้นคนนี้ฟัง หนักหน่อยก็ยายเรา แต่เราไม่เคยเถียงกลับ(ว่าเวลาเราจะทำทวดเขาชอบบอกว่าไม่ต้องทำเดี๋ยวทำเอง ไปทำนู้นนี้เถอะ เราก็รักสบายเลยไม่ทำ) เราเงียบ เข้าห้องนอน ตื่นมาก็ทำงานบ้านไม่ให้แกบ่น แต่แกก็จะหยิบเรื่องเล็กๆมาบ่น จนวันนึงเราวีนขึ้น เพราะแกด่าน้องเราที่มาอาบน้ำบ้านแก ด่าถึงพ่อแม่เรา เราวีนมาก เลยด่าแกว่า เป็นบ้า+ประสาท แกโกรธมาก ไล่เราออกจากบ้าน บอกให้ยายมาขนเสื้อผ้ากลับ เราบอกเราไม่ไป เพราะน้าเขาขอให้อดทนอยู่กับแก หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนไป จากที่คุยกับแกปกติ เราก็คุยน้อยลง จนตอนที่เรามีแฟน แฟนเรามาเล่นที่บ้าน แรกๆก็ดีนะ แกก็ไม่ได้ว่าอะไร จนวันนึงเราไปได้ยินมาว่าแกไปบ่นกับพี่สาวที่เป็นญาติเราว่า เราพาแกมาเอากันที่บ้าน มานัวเนียกัน ทั้งๆที่จริงเราแค่นั่งชิดกัน แล้วก็หยอกเล่นกัน เราก็โกรธนะ แต่เราก็บริสุทธิ์ใจอ่ะ เราก็พาแฟนมานั่งที่ที่มีไฟ สว่างจ้าเลย แกก็ออกมานั่งเล่นด้วย จนวันปีใหท่ที่ผ่านมา แกด่าเราว่าเราทำอะไรๆกับแฟน ทั้งๆที่เราก็กอดกันเฉยๆ น้องสาวก็อยู่ (เรามีแฟนตอนอยู่ม.6นะคะ) ไล่แฟนเราออกจากบ้าน ด่าเรา ตะโกนเหมือนอยากให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ (บ้านอยู่กลางหมู่บ้านเลยค่ะ พัดดังๆทีได้ยินทั้งหมู่ แกไปบอกลูกสาสแกว่าเราขอบกินมะม่วงเปรี้ยว, บอกว่าเราอ้วกในห้องน้ำมาหลายวัน ทั้งๆที่เราเป็นคนชอบกินของเปรี้ยวอยู่แล้วตั้งแต่เด็กๆ แล้วเราไม่เคยอ้วกด้วย แล้วทีนี้ลูกสาวแกก็ไปบอกยายเรา ยายเราก็มาถามเรา เราโกรธมากเราบอกยายว่าเรายังซิง ยังไม่เคยเอากันจ้า แฟนก็เพิ่ง15 จะเอาอะไรมาทำเป็น แล้วแกชอบด่าเราทุกวัน จนเราไม่อยากอยู่บ้าน ชอบการที่จะอยู่โรงเรียนกับเพื่อนมากกว่า แต่ตอนนี้เราจบแล้ว เราไม่มี comfort zone แล้ว เราคิดที่จะหางานทำ งานที่แบบไปเช้ากลับค่ำๆ กลับบ้านนอนตื่นมาก็ออกไปทำงาน ทุกคนอาจจะคิดว่ามันหนักขนาดนั้นเลยหรอ? มันหนักจริงๆนะคะ แกด่าเราเหมือนเราไม่ใช่เหลนแก ด่าพ่อแม่เราด้วย ด่าตายายเราอีก ด่าทุกคน ไล่เราออก ด่าเหมือนหมูเหมือนหมา ด่าเราจนไม่เคยคิดเลยว่าแกคือคนที่ร้องไห้ขอให้เราอยู่ด้วย จนตอนนี้เราคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว เราคิดที่จะฆ่าตัวตาย เพราะอยากให้แกรู้ว่าแกเป็นคนที่ทำให้เราอยากตาย อยากให้แกสำนึก แต่เราคิดไปคิดมา แกไม่สำนึกหรอกค่ะ ไม่งั้นแกคงสำนึกตั้วแต่ลูกชายแกตายแล้ว (ลูกชายแกป่วยเป็นโรคตับ แกตีลูกชายทุกวัน แถมยังให้นอนข้างนอกทั้งๆที่อากาศหนาวๆ ข้าวก็ไม่ค่อยให้กิน จนแกเครียดกินแต่เหล้า จนเป็นตับแข็งตาย)
แกมักโทษแต่อย่างอื่นยกเว้นตัวเอง เป็นนางมารร้าย เป็นฝันร้ายของทุกคน ใครไม่ได้หาเงินให้แกใช้แกเกลียดหมด ลับหลังด่าลูกคนที่1ให้คนทร่2ฟัง ด่าคนที่2ให้คนที่3ฟัง ด่าคนนู้นให้คนนี้ฟัง เป็นคนกลับกลอก ลิ้นสองแฉก ล่าสุดไปบอกลูกแกว่าเราจะฆ่าแก โดยการดึงเสื่อออกให้แกที่ยืนเหยียบอยู่ล้ม ดูความคิดสิ แล้วลูกสาวแกก็มาด่าเรา ถามว่าเรื่องนี้มีคนเข้าใจเรามั้ย มีนะคะ ตายายเรา, น้าเรา (เรารักน้ามากค่ะ เขาช่วยเหลือเราทุกอย่างเข้าใจทุกอย่าง ถ้าเราเป็นผู้ชายเราอยากบวชให้น้าด้วย) แต่มีคนเข้าใจไปก็เท่านั้น พวกเขาทำได้แค่เข้าใจ เขาเปลี่ยนใจทวดเปลี่ยนความคิดทวดไม่ได้ เราเลยอยากถามว่าเราควรอยู่ต่อหรือไปดีคะ ตอนนี้ทวดเขากำลังไล่เราออกจากบ้านอยู่ แล้วเราก็กลายเป็นคนนิสัยไม่ดีต่อหน้าลูกสาวแกแล้ว (ลูกสาวแกไปอยู่ตปท.ลงมาเล่นสงกรานต์) เราคิดว่าพอลูกสาวแกกลับเราจะย้ายออกไป ดีมั้ยคะ หรืออดทนอยู่ต่อ เพราะถ้าเราไปแกก็อยู่คนเดียวกับหมา2ตัว จะเอาไงดีคะ แต่ถ้าจะให้เราอยู่กับแกด้วยความสงสารบอกเลยค่ะว่าไม่มี เราไม่ได้มีความรักหรือผูกพันอะไรกับแกหลงเหลือแล้วค่ะ
จะย้ายออกหรืออยู่ต่อดีคะ อึดอัดมากขอระบายก่อนตายทีเถอะ
ตอนแรกที่พี่สาวยายมาขอให้เราอยู่ด้วย เขาบอกเราว่า มาอยู่ดูแลทวด กวาดบ้าน, ล้างถ้วย, ฯลฯ อีกนิดหน่อยก็พอ จะให้อาทิตย์ละ500 ตอนนั้นเราไม่เอา เราไม่อยากมาอยู่ เพราะเรารู้ว่าทวดเขาเป็นคนยังไง เพราะตอนม.2 เราเคยมาอยู่กับทวดอยู่ได้แค่1เดือน ตอนนั้นเรายังเด็ก เราก็คิดว่าเราโตแล้วแกอาจจะไม่ทำกับเรา แถมยังได้เงินอีก เราก็ตกลงที่จะอยู่ มาอยู่ปีแรกไม่มีอะไร แต่ก็มีบ่นบ้างนิดหน่อย จนตอนม.5 ทวดเริ่มบ่นว่าเราไม่ทำงานบ้าน และเราก็ไม่ได้อาทิตย์ละ500อย่างที่เขาบอก (แต่เราไม่ได้ซีเรียส เพราะถ้าอยากได้เงินก็ขอเขาเขาก็จะให้ แต่เราไม่ได้ขอบ่อยนะคะ นานๆทีขอเพราะก็เกรงใจเขา) หลังมาเริ่มหนัก เริ่มมาบ่นให้พี่สาวยายฟัง ให้คนนู้นคนนี้ฟัง หนักหน่อยก็ยายเรา แต่เราไม่เคยเถียงกลับ(ว่าเวลาเราจะทำทวดเขาชอบบอกว่าไม่ต้องทำเดี๋ยวทำเอง ไปทำนู้นนี้เถอะ เราก็รักสบายเลยไม่ทำ) เราเงียบ เข้าห้องนอน ตื่นมาก็ทำงานบ้านไม่ให้แกบ่น แต่แกก็จะหยิบเรื่องเล็กๆมาบ่น จนวันนึงเราวีนขึ้น เพราะแกด่าน้องเราที่มาอาบน้ำบ้านแก ด่าถึงพ่อแม่เรา เราวีนมาก เลยด่าแกว่า เป็นบ้า+ประสาท แกโกรธมาก ไล่เราออกจากบ้าน บอกให้ยายมาขนเสื้อผ้ากลับ เราบอกเราไม่ไป เพราะน้าเขาขอให้อดทนอยู่กับแก หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนไป จากที่คุยกับแกปกติ เราก็คุยน้อยลง จนตอนที่เรามีแฟน แฟนเรามาเล่นที่บ้าน แรกๆก็ดีนะ แกก็ไม่ได้ว่าอะไร จนวันนึงเราไปได้ยินมาว่าแกไปบ่นกับพี่สาวที่เป็นญาติเราว่า เราพาแกมาเอากันที่บ้าน มานัวเนียกัน ทั้งๆที่จริงเราแค่นั่งชิดกัน แล้วก็หยอกเล่นกัน เราก็โกรธนะ แต่เราก็บริสุทธิ์ใจอ่ะ เราก็พาแฟนมานั่งที่ที่มีไฟ สว่างจ้าเลย แกก็ออกมานั่งเล่นด้วย จนวันปีใหท่ที่ผ่านมา แกด่าเราว่าเราทำอะไรๆกับแฟน ทั้งๆที่เราก็กอดกันเฉยๆ น้องสาวก็อยู่ (เรามีแฟนตอนอยู่ม.6นะคะ) ไล่แฟนเราออกจากบ้าน ด่าเรา ตะโกนเหมือนอยากให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ (บ้านอยู่กลางหมู่บ้านเลยค่ะ พัดดังๆทีได้ยินทั้งหมู่ แกไปบอกลูกสาสแกว่าเราขอบกินมะม่วงเปรี้ยว, บอกว่าเราอ้วกในห้องน้ำมาหลายวัน ทั้งๆที่เราเป็นคนชอบกินของเปรี้ยวอยู่แล้วตั้งแต่เด็กๆ แล้วเราไม่เคยอ้วกด้วย แล้วทีนี้ลูกสาวแกก็ไปบอกยายเรา ยายเราก็มาถามเรา เราโกรธมากเราบอกยายว่าเรายังซิง ยังไม่เคยเอากันจ้า แฟนก็เพิ่ง15 จะเอาอะไรมาทำเป็น แล้วแกชอบด่าเราทุกวัน จนเราไม่อยากอยู่บ้าน ชอบการที่จะอยู่โรงเรียนกับเพื่อนมากกว่า แต่ตอนนี้เราจบแล้ว เราไม่มี comfort zone แล้ว เราคิดที่จะหางานทำ งานที่แบบไปเช้ากลับค่ำๆ กลับบ้านนอนตื่นมาก็ออกไปทำงาน ทุกคนอาจจะคิดว่ามันหนักขนาดนั้นเลยหรอ? มันหนักจริงๆนะคะ แกด่าเราเหมือนเราไม่ใช่เหลนแก ด่าพ่อแม่เราด้วย ด่าตายายเราอีก ด่าทุกคน ไล่เราออก ด่าเหมือนหมูเหมือนหมา ด่าเราจนไม่เคยคิดเลยว่าแกคือคนที่ร้องไห้ขอให้เราอยู่ด้วย จนตอนนี้เราคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว เราคิดที่จะฆ่าตัวตาย เพราะอยากให้แกรู้ว่าแกเป็นคนที่ทำให้เราอยากตาย อยากให้แกสำนึก แต่เราคิดไปคิดมา แกไม่สำนึกหรอกค่ะ ไม่งั้นแกคงสำนึกตั้วแต่ลูกชายแกตายแล้ว (ลูกชายแกป่วยเป็นโรคตับ แกตีลูกชายทุกวัน แถมยังให้นอนข้างนอกทั้งๆที่อากาศหนาวๆ ข้าวก็ไม่ค่อยให้กิน จนแกเครียดกินแต่เหล้า จนเป็นตับแข็งตาย)
แกมักโทษแต่อย่างอื่นยกเว้นตัวเอง เป็นนางมารร้าย เป็นฝันร้ายของทุกคน ใครไม่ได้หาเงินให้แกใช้แกเกลียดหมด ลับหลังด่าลูกคนที่1ให้คนทร่2ฟัง ด่าคนที่2ให้คนที่3ฟัง ด่าคนนู้นให้คนนี้ฟัง เป็นคนกลับกลอก ลิ้นสองแฉก ล่าสุดไปบอกลูกแกว่าเราจะฆ่าแก โดยการดึงเสื่อออกให้แกที่ยืนเหยียบอยู่ล้ม ดูความคิดสิ แล้วลูกสาวแกก็มาด่าเรา ถามว่าเรื่องนี้มีคนเข้าใจเรามั้ย มีนะคะ ตายายเรา, น้าเรา (เรารักน้ามากค่ะ เขาช่วยเหลือเราทุกอย่างเข้าใจทุกอย่าง ถ้าเราเป็นผู้ชายเราอยากบวชให้น้าด้วย) แต่มีคนเข้าใจไปก็เท่านั้น พวกเขาทำได้แค่เข้าใจ เขาเปลี่ยนใจทวดเปลี่ยนความคิดทวดไม่ได้ เราเลยอยากถามว่าเราควรอยู่ต่อหรือไปดีคะ ตอนนี้ทวดเขากำลังไล่เราออกจากบ้านอยู่ แล้วเราก็กลายเป็นคนนิสัยไม่ดีต่อหน้าลูกสาวแกแล้ว (ลูกสาวแกไปอยู่ตปท.ลงมาเล่นสงกรานต์) เราคิดว่าพอลูกสาวแกกลับเราจะย้ายออกไป ดีมั้ยคะ หรืออดทนอยู่ต่อ เพราะถ้าเราไปแกก็อยู่คนเดียวกับหมา2ตัว จะเอาไงดีคะ แต่ถ้าจะให้เราอยู่กับแกด้วยความสงสารบอกเลยค่ะว่าไม่มี เราไม่ได้มีความรักหรือผูกพันอะไรกับแกหลงเหลือแล้วค่ะ