คือเราสอบติดคณะทางวาดค่ะ แต่เราไม่อยากวาดรูปอีกแล้ว จะทำยังไงดีคะ

เราพยายามมามาก ติวมาก็เยอะ จนตอนนี้สอบติดแล้ว ทั้งที่ๆอยากได้ ที่ๆไปลอง แต่พอเอาเข้าจริงๆ จะเข้าไปเรียนจริงๆ เรารู้สึกเหมือนไม่อยากจะวาดรูปอีกต่อไปแล้วค่ะแต่เราก็ไม่กล้าพูด

สำหรับตัวเราตอนนี้ เราเหมือนมองเห็นทางเป็นสายไปข้างหน้าในอนาคต จุดที่จะต้องทำ ต้องพยายาม ต้องเป็นต้องไปให้ถึง แต่คือเอาจริงๆมันก็แค่รู้ล่ะค่ะว่าเราจะต้องทำอะไรบ้าง แต่คนที่จะสำเร็จ ภาพที่อยู่ตรงนั้นมันไม่เคยเป็นเราเลย ไม่ควรที่จะเป็นเรา คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นควรเก่งกว่านี้ เก่งอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วคนเก่งๆก็มีเยอะจริงๆ ทุกคนเก่งกว่าเรา ทั้งเพื่อน รุ่นน้อง รุ่นพี่ เราจะต้องไปในอนาคต เราจะต้องแข่งกับคนเหล่านี้ในจุดที่ไม่ได้มีแบ่งอีกแล้วว่ารุ่นพี่หรือรุ่นน้องเราไม่ไหวหรอกค่ะ เราไม่เก่งพอ ไม่สู้ด้วยเราอยากไปทำอย่างอื่น เราเคยชอบวาดรูปนะคะ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันบีบคั้นมาก มากจนเกินไป เราไม่อยากเกลียดมันเลย

เราอยากไปทำอย่างอื่นค่ะ ที่ๆ เราควรจะอยู่ แต่เราไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน เรารู้แค่มันไม่มีที่ให้เราและไม่เคยเป็นของเราเลย คะแนนสอบแอดสอบตรงเราตอนนี้มีมากพอที่จะเลือกนิเทศ อักษร ดีๆได้หลายที่ หรือเราควรจะไปทางนั้น เราไม่อยากยอมแพ้เลย กลัวจะเป็นเหมือนหลายๆคนที่เราเคยเห็น แต่เราควรจะยอมรับความจริงแล้วถอยออกมาหรือเปล่า เพราะทุกอย่างมันเรื่มจะชัดเจนขึ้นทุกทีแล้ว

อย่างน้อยถ้าเราไปเรียนอย่างอื่นที่เราไม่เคยทำอาจจะรู้สึกดีกว่านี้ อย่างน้อยถึงเราจะโง่ จะพลาด จะได้เป็นเพราะว่าเราไม่เคยเรียน ทุกคนไม่เคยเรียนมา เราไม่อยากพยายามจนถึงที่สุด สุดท้ายก็ต้องมารู้ความจริงว่าเราไม่คู่ควรที่จะทำมันมาแต่แรก

ขอรบกวนพื้นที่ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ