อยากปรึกษาเรื่องปัญหาครอบครัวและปัญหาชีวิตแล้วก็อยากจะระบายด้วยค่ะ ยาวหน่อยนะคะ
(อ่านยากหน่อยนะคะพิมในมือถือค่ะ)
อยากจะรู้ว่าอาการแบบนี้เป็นโรคซึมเศร้ามั้ย
พ่อแม่บอกเราเป็นบ้า เราคิดไปเอง ทั้งหมดมันอยู่ที่ความคิดถ้าคิดว่าเป็นก็เป็น คิดว่าไม่เป็นก็ไม่เป็น
1.เรื่องเพื่อน
ขอท้าวความก่อนคือตอนเด็กๆเราเป็นเด็กไฮเปอร์มากๆ พ่อแม่เลี้ยงเราเหนื่อยกว่าพี่น้องคนอื่นๆ ซึ่งเราก็ใช้ชีวิตปกติตามประสาเด็กโรงเรียนหญิงล้วน โลกสวยอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ แต่จะไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะเราไฮเปอร์มาก และอาจจะเพราะด้วยคาแรคเตอร์อะไรหลายๆอย่าง เรียนไม่เก่งด้วย แต่เรากล้าพูดเลยว่าเราจริงใจกับทุกคนชอบก็บอกชอบไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ แต่จะมีกลุ่มเพื่อนมต้นที่เรารักมากๆและให้พวกเค้าเป็นเพื่อนนัมเบอร์วันของเราในตอนนั้นเลย แต่ต้องมาเลิกคบกันไปเพราะความขี้น้อยใจของเรา แม่ก็ได้เตือนแล้วว่าอย่าไปให้ใจมาก วันเกิดเพื่อนเราทุ่มเต็มที่ ทำการ์ดซื้อของขวัญให้ วันเกิดเรา เพื่อนเคยเซอไพร์ครั้งนึง(เขินมาก) นอกนั้นก็ แฮปตามมารยาทบางปีก็เมินไปเลย แม่เลยบอกว่า เราจริงใจกะเค้าแล้วเค้าเห็นเราเป็นเพื่อนรึเปล่า เราก็เลยนอยๆงอนๆเพือน จนมีเพื่อนคนนึงพูดว่า "ไม่ใช่แกไม่สำคัญนะแต่ทุกคนเค้ามีอะไรที่สำคัญกว่าแก" หรือแบบบางทีกก็จะมีคำพูดที่ว่า อย่าง...(ชื่อเราเนี้ยนะ)จะไหวหรอ ได้ยินคำสบประมาทมาตลอด ซึ่งบางทีเป็นเรื่องเล็กมากๆ คือกลุ่มนี้ค่อนข้างจะเรียนเก่ง ส่วนคนที่พูดเค้าเป็นหมอค่ะตอนนี้
พอม.ปลาย เรามาเรียนต่อต่างประเทศค่ะ ก็ห่างกะเพื่อนๆตามประสาแหละเนอะ ยิ่งกลุ่มนี้ยิ่งไม่ต้องพูดเลย หลังจากเรางอนรอบนั้นก็ไม่มีใครง้อเราก็เลยจบกันค่ะ ล่าสุดเพื่อนคนนึงในกลุ่มรับปริญญา เพื่อนคนที่พูดว่าทุกคนมีอะไรที่สำคัญกว่าเรา เค้าลงรูปแล้วก็เขียนแคปชั่นว่า นานๆจะเจอกันครบกลุ่ม ทั้งที่เราอยู่ต่างประเทศ กลายเป็นว่าตอนนี้เราสนิทกะเพื่อนนอกกลุ่มแทน แต่ก็ยังเพื่อนน้อยเหมือนเดิม เพราะว่า ...
อยากปรึกษาและระบายปัญหาชีวิตค่ะ
(อ่านยากหน่อยนะคะพิมในมือถือค่ะ)
อยากจะรู้ว่าอาการแบบนี้เป็นโรคซึมเศร้ามั้ย
พ่อแม่บอกเราเป็นบ้า เราคิดไปเอง ทั้งหมดมันอยู่ที่ความคิดถ้าคิดว่าเป็นก็เป็น คิดว่าไม่เป็นก็ไม่เป็น
1.เรื่องเพื่อน
ขอท้าวความก่อนคือตอนเด็กๆเราเป็นเด็กไฮเปอร์มากๆ พ่อแม่เลี้ยงเราเหนื่อยกว่าพี่น้องคนอื่นๆ ซึ่งเราก็ใช้ชีวิตปกติตามประสาเด็กโรงเรียนหญิงล้วน โลกสวยอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ แต่จะไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะเราไฮเปอร์มาก และอาจจะเพราะด้วยคาแรคเตอร์อะไรหลายๆอย่าง เรียนไม่เก่งด้วย แต่เรากล้าพูดเลยว่าเราจริงใจกับทุกคนชอบก็บอกชอบไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ แต่จะมีกลุ่มเพื่อนมต้นที่เรารักมากๆและให้พวกเค้าเป็นเพื่อนนัมเบอร์วันของเราในตอนนั้นเลย แต่ต้องมาเลิกคบกันไปเพราะความขี้น้อยใจของเรา แม่ก็ได้เตือนแล้วว่าอย่าไปให้ใจมาก วันเกิดเพื่อนเราทุ่มเต็มที่ ทำการ์ดซื้อของขวัญให้ วันเกิดเรา เพื่อนเคยเซอไพร์ครั้งนึง(เขินมาก) นอกนั้นก็ แฮปตามมารยาทบางปีก็เมินไปเลย แม่เลยบอกว่า เราจริงใจกะเค้าแล้วเค้าเห็นเราเป็นเพื่อนรึเปล่า เราก็เลยนอยๆงอนๆเพือน จนมีเพื่อนคนนึงพูดว่า "ไม่ใช่แกไม่สำคัญนะแต่ทุกคนเค้ามีอะไรที่สำคัญกว่าแก" หรือแบบบางทีกก็จะมีคำพูดที่ว่า อย่าง...(ชื่อเราเนี้ยนะ)จะไหวหรอ ได้ยินคำสบประมาทมาตลอด ซึ่งบางทีเป็นเรื่องเล็กมากๆ คือกลุ่มนี้ค่อนข้างจะเรียนเก่ง ส่วนคนที่พูดเค้าเป็นหมอค่ะตอนนี้
พอม.ปลาย เรามาเรียนต่อต่างประเทศค่ะ ก็ห่างกะเพื่อนๆตามประสาแหละเนอะ ยิ่งกลุ่มนี้ยิ่งไม่ต้องพูดเลย หลังจากเรางอนรอบนั้นก็ไม่มีใครง้อเราก็เลยจบกันค่ะ ล่าสุดเพื่อนคนนึงในกลุ่มรับปริญญา เพื่อนคนที่พูดว่าทุกคนมีอะไรที่สำคัญกว่าเรา เค้าลงรูปแล้วก็เขียนแคปชั่นว่า นานๆจะเจอกันครบกลุ่ม ทั้งที่เราอยู่ต่างประเทศ กลายเป็นว่าตอนนี้เราสนิทกะเพื่อนนอกกลุ่มแทน แต่ก็ยังเพื่อนน้อยเหมือนเดิม เพราะว่า ...