ผมชอบรุ่นพี่ที่ ม. คนนึ่งผมชอบเค้าตั้งแต่ยังไม่รู้จักชื่อเค้าด้วยซ้ำ

จนแล้วจนรอดผมก็ได้ เฟสบุ๊ค เค้ามาช่วงแรกก็ทำแค่เข้าไปส่องไม่กล้าที่จะทักไปทำความรู้จักด้วยซ้ำทำได้แค่ ไลค์โปรไฟล์
ทำแบบนี้มาประมาณสัก1อาทิตย์ มั้ง ก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีทักเฟสบุ๊คเค้าไปซึ้งตอนนั้นคิดแค่ว่าอยากจะรู้เฉยๆ
ไม่ได้คิดอะไรนอกจากนั้นพอคุยกันได้สักระยะผมรู้ตัวเลยว่าผมชอบเค้าจริงๆหว่ะ ยังไม่ทันได้บอกอะไรรู้ตัวอีกทีตอนที่เค้าไม่ตอบแชทผมแล้วอ่ะ
ตอนนั้นผมรู้เฟลมากไม่ใช่เพราะเสียใจทีเค้าไม่ตอบน่ะแต่เสียใจที่ยังไม่ได้บอกให้เค้ารู้เลยว่าผมคิดยังไงกับเค้าและผมก็อยู่ในอาการนี้สักระยะนึ่ง
ผ่านไปอาทิตย์กว่าๆมีแชทนึ่งเด่งขึ้นมาว่า"ขนาดนั้นเลย"มันคือแชทของคนที่รอให้เค้าตอบผมอยู่ทุกวัน ผมก็เลยหยอดไปทีนึ่งเค้าถามผมกลับมาว่า
"ชอบพี่เหรอ" ผมตอบกลับไปสั่นๆว่า “ชอบ” หลังจากนั้นผมก็บอกทุกอย่างที่อยากจะบอกเค้าให้เค้ารู้ว่าผมคิดยังไงกับเค้า. ที่ผมบอกเค้าไม่เพราะให้เค้าเห็นใจผมน่ะแต่ที่ทำแบบนั้นเพราะไม่อยากให้มันค้างคาใจอย่างน้อยๆก็ให้เค้ารู้ดีกว่าจะมานั้งเสียดายว่า “วันนั้นทำไมไม่พูด” ถ้า้ราไม่สมหวังกับเค้าหรือเค้าไม่โอเคกับเราแต่อย่างน้อยก็ “ได้ลองดูแล้ว”

ซึ่งผมก็คุยกับเค้ามาสักพักหลังจากนี้จะเป็นยังไงก็ไม่เสียใจแล้ว