แค่หาที่ระบายเฉยๆค่ะ
คือเรารู้สึกเหนื่อยหรือท้อกับชีวิตมากๆเลย อยากลาออกจากการเป็นตัวเองมาก เรานอนร้องไห้ทุกคืน คิดถึงเรื่องเก่าๆที่เราคิดว่าถ้ากลับไปอยู่ตรงนั้นคงดีกว่านี้
เรื่องของเรื่องเลยคือเราโตมากับอาม่าค่ะ คือนอนด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน จนอาม่าเรามาเสียไป เราเลยมาอยู่กับแม่และพ่อค่ะ แล้วแบบแต่ก่อนอยู่กับอาม่ามีกินมีใช้ตลอด แต่เพราะมีปัญหาเรื่องสมบัติที่อาม่าแบ่งไว้ให้ แม่กับพ่อเราเลยตัดสินใจย้ายออกมาจากบ้านอาม่าค่ะ มาหาเช่าบ้านอยู่เอง คร่าวนี้ก็เหมือนมาออกมาลำบากอะค่ะ ถามว่าทนได้มั้ย ก็พอทนได้ แต่ปัญหามันติดตรงนิสัยแม่เรา กับน้องเราค่ะ
แม่เราเป็นบุคคลที่เราชอบบอกตัวเองว่าไม่อยากโตไปแล้วเป็นเหมือนเค้าค่ะ แม่ชอบด่าพ่อให้เราฟัง ทะเลาะกับพ่อเราตลอด ชอบไปทำดีกับคนอื่น แล้วชอบเอาเค้ามานินทาลับหลังให้เราฟัง ซึ่งเราไม่ชอบเลย แถมชอบสอนน้องเราแบบผิดๆอะค่ะ ตามใจนู้นตามใจนี้ จนเรากลัวว่ามันจะเสียคน ส่วนน้องเราก็แบบนิสัยเด็กก้าวร้าวมากก คืออะไรนิดอะไรหน่อยก็โมโหร้าย โวยวายแล้ว เราทะเลาะกับมันถึงขนาดใช้กำลังกันเลยค่ะ ส่วนพ่อก็เป็นคนเงียบๆค่ะ มีอะไรเราไม่ค่อยกล้าปรึกษาเค้าเท่าไหร่
ทุกอย่างในชีวิตเราคือจะมีแม่มาเป็นตัวกลางตลอด เรื่องเพื่อนแม่ก็ชอบมาพูดว่าคนนู้นมันเห็นแก่ตัว เพื่อนอย่างงี้คบไม่ได้ เชื่อแม่สิ แม่ผ่านมาเยอะแล้ว อะไรทำนองงี้อะค่ะ
ส่วนเรื่องการเงิน คือพอเรายิ่งโต ก็ยิ่งอยากเที่ยว อยากไปเล่นกับเพื่อน แต่คือเค้าไม่ยอมให้ไปไหนเลย ให้เราช่วยเฝ้าแต่บ้าน เวลาเราขอเงินไปเที่ยวกับเพื่อน เค้าก็ให้เราแค่100บาท ซึ่งแบบ แอบคิดนะ100บาทนี่จะไปไหนได้วะ อาจจะได้สำหรับบางคน แต่กับเราไม่ใช่ แต่เราเข้าใจนะ เค้าชอบบ่นว่าเศรษฐกิจมันแย่ ขายของไม่ได้เลย นู้นนี่นั่นบลาๆ พอเค้าบ่นเรื่อยๆกลายเป็นว่าเราไม่กล้าขอเงินเค้าเลยค่ะ ถึงขอจะได้แค่50บาทหรือ100บาทตลอด เรามีเสื้อผ้าก็แต่เสื้อยืดโง่ๆกับเกงขาสั้นที่ซื้อมาตั้งแต่อาม่ายังไม่เสียค่ะ55555 แล้วก็มีเสื้อผ้าที่เพื่อนเอามาทิ้งไว้บ้านเรา แค่นั้นเอง พอเริ่มโตก็ยิ่งอยากแต่งตัว พยายามเก็บเงินค่ะ แบบไปโรงเรียน เค้าให้วันละ100 แค่เงินไปโรงเรียน พ่อกับแม่ยังเกี่ยงกันให้เราเลยค่ะ555555 เราพยายามเก็บวันละ50 แต่สุดท้ายก็ทนความหิวตัวเองไม่ได้ทุกที พอเก็บได้ก็ต้องเอาไปซื้อของใช้เองอีก จนเงินมันหมดไป ปิดเทอมเค้าไม่ได้ให้เงินใช้ค่ะ เราเลยจะออกไปทำงานพาร์ทไทม์ แต่เราอายุแค่16 หางานออกจะยากนิดหน่อย เราเคยขอให้แม่ช่วยหางานด้วยค่ะ เค้าก็ชอบบ่นว่า งานที่บ้านก็มีให้ทำ จะไปเป็นลูกน้องเค้าทำไม ก็งานที่บ้านมันไม่มีเงินให้หนิ เราก็ต้องออกไปขวนขวายข้างนอก แต่เค้สก็เอาแต่ห้ามนู้นห้ามนี่จนเราก็ยังนั่งโง่ๆอยู่ในบ้าน
เราคิดอยากหนีออกจากบ้านด้วยค่ะ หรือเคยคิดว่าลองตายดีมั้ย เพื่ออะไรจะดีกว่านี้55555
ความจริงยังมีอีกเยอะเลยค่ะ แต่เราไม่รู้จะพิมออกมายังไงให้ทุกคนเข้าใจเรา ถ้าพูดให้ทุกคนฟังได้คงดีกว่ามานั่งพิม
อยากระบายเฉยๆค่ะ
คือเรารู้สึกเหนื่อยหรือท้อกับชีวิตมากๆเลย อยากลาออกจากการเป็นตัวเองมาก เรานอนร้องไห้ทุกคืน คิดถึงเรื่องเก่าๆที่เราคิดว่าถ้ากลับไปอยู่ตรงนั้นคงดีกว่านี้
เรื่องของเรื่องเลยคือเราโตมากับอาม่าค่ะ คือนอนด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน จนอาม่าเรามาเสียไป เราเลยมาอยู่กับแม่และพ่อค่ะ แล้วแบบแต่ก่อนอยู่กับอาม่ามีกินมีใช้ตลอด แต่เพราะมีปัญหาเรื่องสมบัติที่อาม่าแบ่งไว้ให้ แม่กับพ่อเราเลยตัดสินใจย้ายออกมาจากบ้านอาม่าค่ะ มาหาเช่าบ้านอยู่เอง คร่าวนี้ก็เหมือนมาออกมาลำบากอะค่ะ ถามว่าทนได้มั้ย ก็พอทนได้ แต่ปัญหามันติดตรงนิสัยแม่เรา กับน้องเราค่ะ
แม่เราเป็นบุคคลที่เราชอบบอกตัวเองว่าไม่อยากโตไปแล้วเป็นเหมือนเค้าค่ะ แม่ชอบด่าพ่อให้เราฟัง ทะเลาะกับพ่อเราตลอด ชอบไปทำดีกับคนอื่น แล้วชอบเอาเค้ามานินทาลับหลังให้เราฟัง ซึ่งเราไม่ชอบเลย แถมชอบสอนน้องเราแบบผิดๆอะค่ะ ตามใจนู้นตามใจนี้ จนเรากลัวว่ามันจะเสียคน ส่วนน้องเราก็แบบนิสัยเด็กก้าวร้าวมากก คืออะไรนิดอะไรหน่อยก็โมโหร้าย โวยวายแล้ว เราทะเลาะกับมันถึงขนาดใช้กำลังกันเลยค่ะ ส่วนพ่อก็เป็นคนเงียบๆค่ะ มีอะไรเราไม่ค่อยกล้าปรึกษาเค้าเท่าไหร่
ทุกอย่างในชีวิตเราคือจะมีแม่มาเป็นตัวกลางตลอด เรื่องเพื่อนแม่ก็ชอบมาพูดว่าคนนู้นมันเห็นแก่ตัว เพื่อนอย่างงี้คบไม่ได้ เชื่อแม่สิ แม่ผ่านมาเยอะแล้ว อะไรทำนองงี้อะค่ะ
ส่วนเรื่องการเงิน คือพอเรายิ่งโต ก็ยิ่งอยากเที่ยว อยากไปเล่นกับเพื่อน แต่คือเค้าไม่ยอมให้ไปไหนเลย ให้เราช่วยเฝ้าแต่บ้าน เวลาเราขอเงินไปเที่ยวกับเพื่อน เค้าก็ให้เราแค่100บาท ซึ่งแบบ แอบคิดนะ100บาทนี่จะไปไหนได้วะ อาจจะได้สำหรับบางคน แต่กับเราไม่ใช่ แต่เราเข้าใจนะ เค้าชอบบ่นว่าเศรษฐกิจมันแย่ ขายของไม่ได้เลย นู้นนี่นั่นบลาๆ พอเค้าบ่นเรื่อยๆกลายเป็นว่าเราไม่กล้าขอเงินเค้าเลยค่ะ ถึงขอจะได้แค่50บาทหรือ100บาทตลอด เรามีเสื้อผ้าก็แต่เสื้อยืดโง่ๆกับเกงขาสั้นที่ซื้อมาตั้งแต่อาม่ายังไม่เสียค่ะ55555 แล้วก็มีเสื้อผ้าที่เพื่อนเอามาทิ้งไว้บ้านเรา แค่นั้นเอง พอเริ่มโตก็ยิ่งอยากแต่งตัว พยายามเก็บเงินค่ะ แบบไปโรงเรียน เค้าให้วันละ100 แค่เงินไปโรงเรียน พ่อกับแม่ยังเกี่ยงกันให้เราเลยค่ะ555555 เราพยายามเก็บวันละ50 แต่สุดท้ายก็ทนความหิวตัวเองไม่ได้ทุกที พอเก็บได้ก็ต้องเอาไปซื้อของใช้เองอีก จนเงินมันหมดไป ปิดเทอมเค้าไม่ได้ให้เงินใช้ค่ะ เราเลยจะออกไปทำงานพาร์ทไทม์ แต่เราอายุแค่16 หางานออกจะยากนิดหน่อย เราเคยขอให้แม่ช่วยหางานด้วยค่ะ เค้าก็ชอบบ่นว่า งานที่บ้านก็มีให้ทำ จะไปเป็นลูกน้องเค้าทำไม ก็งานที่บ้านมันไม่มีเงินให้หนิ เราก็ต้องออกไปขวนขวายข้างนอก แต่เค้สก็เอาแต่ห้ามนู้นห้ามนี่จนเราก็ยังนั่งโง่ๆอยู่ในบ้าน
เราคิดอยากหนีออกจากบ้านด้วยค่ะ หรือเคยคิดว่าลองตายดีมั้ย เพื่ออะไรจะดีกว่านี้55555
ความจริงยังมีอีกเยอะเลยค่ะ แต่เราไม่รู้จะพิมออกมายังไงให้ทุกคนเข้าใจเรา ถ้าพูดให้ทุกคนฟังได้คงดีกว่ามานั่งพิม