เคยเป็นโรคซึมเศร้าบ้างไหมคะ ? แล้วแต่ละคนมีสาเหตุจากอะไร มีความรู้สึกอย่างไร และรับมือกันยังไงบ้างคะ

สวัสดีค่ะ เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ค่อนข้างจะยาวหน่อยนะคะ  ใครเคยเป็นโรคซึมเศร้าบ้างไหมคะ แล้วแต่ละคนมีสาเหตุจากอะไร ถ้าไม่เป็นการละลาบละล้วงจนเกินไปอยากให้ช่วยแชร์ประสบการณ์กันหน่อยได้มั้ยคะ คือเราอยากจะเล่าความรู้สึกของการเป็นโรคนี้ให้พ่อแม่ได้เข้าใจ แต่เหมือนมันจะเป็นอะไรที่เข้าใจยากเกินสำหรับเขา และสำหรับเขาแล้วเราน่าจะเป็นลูกที่แย่คนหนึ่ง เราเลยอยากจะบอกเป็นความรู้สึกที่เรารู้สึกและได้เจอ (ซึ่งตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะแก้ไขอย่างไรดี) เราเองเป็นคนที่เป็นซึมเศร้าคนนึงที่พยายามจะใช้ชีวิตให้เหมือนปกติ ที่ผ่านมาเราไม่ได้ไปหาหมอ หรือ รักษาใดๆเลย จนกระทั่งมันเป็นหนักจนเราไม่สามารถใช้ชีวิตปกติได้อีก ถ้าถามว่าความรู้สึกของโรคนี้มันเป็นยังไง มันก็คงเหมือนกับว่าเราโดนผู้เสพความตาย ในแฮรี่พอตเตอร์ดูดอยู่ตลอดเวลานั่นละค่ะ แต่ตลกร้ายที่ผู้เสพความตายสำหรับเราก็คือพ่อแม่เราเอง เหมือนกับว่าความสุขทั้งชีวิตนี้ที่เคยมีมันจะหายไปหมด เหมือนกับว่าความทุกข์ความเศร้าทั้งชีวิตมันกัดกินเราตลอดเวลา จนเรารู้สึกอยากตายจากไปซะเหลือเกิน บางทีก็รู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่มันน่าจะยากกว่าการตายจากไป สารภาพว่าเราเองก็เคยฆ่าตัวตายนะคะ แค่มันไม่ตายและรู้สึกทรมานมาก เราเริ่มสนิทกับความตายเข้าไปทุกวันๆ เริ่มคิดว่าจะตายแบบไหนที่ทำให้มีผลกระทบต่อคนรอบข้างน้อยที่สุด ตายแบบไหนที่เป็นประโยชน์มากที่สุด (เพราะอยากบริจาคร่างกายอยู่แล้วค่ะ) ตายแบบไหนที่พ่อจะไม่อายเวลามีคนรู้ว่าลูกตัวเองฆ่าตัวตาย หรือจะหายไปเงียบๆคนเดียวแบบไม่มีใครรู้ไม่ต้องเดือดร้อนใครดี นี่คือความรู้สึกที่เรารู้สึกอยู่ทุกวันและแทบจะตลอดเวลา ไม่รวมกับปัญหาและสาเหตุที่ทำให้เกิดโรคซึมเศร้าเพราะถ้าเล่าก็คงจะยาว และน่าจะเป็นการไม่ให้เกียรติพ่อด้วย เพราะถึงยังไงพ่อก็ยังเป็นพ่ออยู่ดี หลายๆคนอาจจะบอกว่าให้สู้ แต่ถ้ามันสู้ไหวจริงๆเราคงไม่คิดว่าการตายไปมันจะดีกว่าการมีชีวิตอยู่ต่อหรอกค่ะ แล้วถ้าเราตายไปหลายๆคนก็คงตราหน้าว่าโง่ ทำทำไม บาป ทำไมไม่รู้จักคิด ทำไมเราจะไม่คิดล่ะคะ เรารู้ทั้งหมดนั้นล่ะค่ะ ว่ามันบาป รู้ว่ามันไม่ได้เป็นทางที่ถูกที่ควรในการแก้ปัญหา เราเองก็มีหลายๆอย่างที่อยากจะทำ หลายๆที่ที่อยากจะไป สำหรับเรา คือเราเองก็เหมือนต้นไม้ต้นหนึ่ง ที่พ่อแม่ช่วยกันปลูกขึ้นมา ซึ่งแน่นอนว่าต้นไม้มันก็มีหลากหลายชนิด เราเองอาจจะเป็นต้นไม้ชนิดที่ไม่ชอบน้ำ แต่พ่อแม่ก็คอยรดน้ำให้ทุกเช้าทุกเย็น คนอื่นมองเข้ามาก็คงคิดว่าเป็นคนที่ดูแลต้นไม้ได้ดีมากๆ แต่พอถึงวันนึงที่ต้นไม้มันตาย เพราะได้รับในสิ่งที่มันไม่ชอบมากเกินไป คนเลี้ยงต้นไม้ดันบอกว่านั่นเป็นเพราะต้นไม้มันไม่แข็งแรงเอง เป็นเพราะแสงอาทิตย์ที่มันแรงจ้าเกินไป แต่ไม่เคยโทษว่าเป็นเพราะตัวเองที่ไม่รุ้จักและดูและต้นไม้ให้ดีพอ คงเกิดคำถามอีกว่า แล้วทำไมต้นไม้ไม่บอกล่ะว่าไม่ชอบน้ำ นั่นก็เพราะต้นไม้มันพูดไม่ได้ไง.... เคยได้ยินสำนวนนี้มั้ยคะ น้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน มันก็เหมือนกันล่ะค่ะ คนโดนด่าเป็นสิบๆปี จะให้ใจไม่รู้สึกเจ็บได้อย่างไร.... ขอบคุณที่อ่านกันจนจบนะคะ  หวังว่าหลายๆคนที่ไม่เข้าใจความรู้สึกของคนเป็นโรคนี้จะเข้าใจมากขึ้น อ้อ..แล้วก็โรคซึมเศร้าเกิดจากสารเคมีในสมองทำงานผิดปกติ ซึ่งมันเป็นอะไรที่เราเลือกไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเราทำงานไม่ได้ ไม่ใช่ว่าอ่อนแอ แต่เราไม่สามารถทำได้ค่ะ ถ้าไม่มียาหรือไม่ได้รักษา ถึงแม้ว่าอาจจะมีสาเหตุทางจิตใจด้วยก็ตาม มันก็ต้องรักษาควบคู่กันไปล่ะค่ะ ถ้าใครที่อ่านกระทู้นี้อยู่ มีลูกหลาานหรือคนใกล้ตัวเป็นโรคนี้ อย่าทอดทิ้งเขานะคะ พยายามเข้าใจเขาหน่อย พาเขาไปรักษา เพราะแค่เขาเป็นโรคนี้ก็ทรมานมากพอแล้วค่ะ อย่าทำร้ายเขาเพิ่มอีกโดยการไม่เข้าใจ หรือไม่รับฟังเขาเลยค่ะ ช่วยกันแก้ปัญหาไปด้วยกัน อยากให้หลายๆคนลองยอมรับความจริงบ้าง หากตกอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นสาเหตุทำให้คนคนหนึ่งเป็นโรคซึมเศร้า และพร้อมจะแก้ไขหรือปรับเปลี่ยนอะไรก็แล้วแต่ที่เป็นปัญหา อย่าประชดลูกเวลาที่ลูกของคุณบอกว่าไม่อยากฟังหรือไม่อยากโดนคุณด่าอีกต่อไปแล้ว อย่าทำร้ายเค้าอีกเลยนะคะ ถ้าพ่อหรือแม่ผ่านมาเห็นกระทู้นี้ก็ช่วยเข้าใจหนูหน่อยนะ เพราะคงไม่รู้หรอกว่านี่เป็นหนูเอง พ่อกับแม่เชื่อคนทั้งโลกยกเว้นหนูอยู่แล้วล่ะ ... ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ