เชื่อว่าทุกคนเคยมีความรักนะคะตอนนี้จขกท.ก็กำลังมีซึ่งมันก็แค่ความรักในวัยเรียนมันอาจจะไม่ยืนยาวแต่มันก็คือิ่งเล็กที่ทำให้มีความสุขคือเราคุยกับรุ่นน้องคนนึงเราจริงจังกับน้องเขามากคุยกันมาสัก2เดือนเรามารู้ว่าน้องเขามีแฟนอยู่แล้วเจ็บมากจ้าแต่เราก็เลิกคุยไปสักพักจนน้องเขาทักมาก็เลยคุยแต่ก็คุยในสถานะพี่น้องเพราะน้องเขาไม่ได้คิดอะไรกับเราซึ่งเราอยู่โรงเรียนเดียวกับน้องและแฟนน้องก็อยู่ที่เดียวกันเจ็บมากเวลาเราเห็นเจาอยู่ด้วยกันแต่ก็ยังอยากรู้เรื่องราวในชีวิตเขาประมาณเกือบๆเดือนน้องเขาก็เลิกกับแฟนซึ่งเราก็เริ่มมีหวังเราก็คุยกับน้องต่อแต่น้องก็กลับไปคืนดีกับแฟนเราส่องจนรู้ว่าน้องคุยกับแฟนตอนที่ยังไม่คบคุยกันมาได้เกือบปีในใจนี่ท้อแล้วไม่เอาแล้วเราก็เลิกคุยเพราะเจ็บมากเพื่อนก็เตือนว่าน้องมันเจ้าชู้อย่าไปยุ่งแต่เราก็ไม่ฟังน้องคบกับแฟนได้สักพักก็เลิกกันอีกน้องเขาก็ทักมาหาซึ่งเรายังไม่ได้เลิกชอบเราก็เลยคุยน้องทำให้เรามีหวังมากขึ้นไปอีกแต่สุดท้ายน้องก็มีแฟนซึ่งแน่นอนไม่ใช่เราแต่น้องก็ไม่ได้เลิกคุยกับเราจนตอนนี้น้องเลิกกับแฟนคนล่าสุดแล้วก็คุยกับเราตอนนี้ก็น่าจะ6เดือนแล้วที่เราคุยกับน้องมาน้องให้ความหวังเรามากแต่เราก็ผิดเองที่ใจอ่อนยอมคุยตอนนี้น้องสร้างความหวังขึ้นมาอีกมันมากจนที่เราคิดว่าเราต้องเป็นคนในใจน้องแน่นอนแต่ไม่ใช่น้องลงสตอรี่ว่าคิดถึงคนอื่นตั้งสังเขปในเฟสบุ้คความหังครั้งนี้เราพังทลายในพริบตาเจ็บมากพูดไม่ออกน้ำตาไม่ไหลสักหยดเหมือนถูกตบหน้าจนชาถึงเราจะรู้ว่าน้องเจ้าชู้แต่เราก็ยังคุยทำทุกๆอย่างให้น้องกลับมาสนใจคุยกันจน6เดือนรู้สึกว่า6เดือนที่ผ่านมา

โคตรไร้ค่าเลยว่ะเสียเวลามาก6เดือนที่ผ่านมาไม่รู้สึกอะไรเลยหรอก็คงผิดที่เราเองที่หวังมากไปตอนนี้น้องได้หายไปจากชีวิตเราแล้วเขากำลังจะมีคนใหม่คนที่ไม่ใช่เราเราก็ควรปล่อยเขาไปใช่มั้ยคะถึงจะคำตอบในใจอยู่แล้วแต่มันก็ยากที่จะตัดใจเพราะเวลาที่ผ่านมามันไม่ใช่น้อยๆเลย
เคยรู้สึกดีกับใครแล้วเค้าทำเราเจ็บแต่ไม่จำมั้ย?