อยากจะทราบว่าเพื่อนๆมีข้อคิดในการใช้ชีวิตกับเรื่องแฟนเก่าอย่างไรค่ะ
.....
.....
เราคบกับแฟนเก่ามา10กว่าปี แล้วเราไปแต่งงานกับคนอื่น โดยต่างคนต่างไม่ได้บอกลา
เวลาผ่านไป...เราคิดว่าเราทำใจได้...ได้มีโอกาสพูดคุย...พบเจอ
ผู้ชายมีแฟนใหม่ มีแผนว่าจะแต่งงาน ต่างคนต่างมีคนของตัวเอง คนของเราไม่ผิด มีแค่เรากับแฟนเก่าที่ผิด
:เราคิดได้รู้ตัว แต่เราไม่เข้มแข็งพอ เราแค่ต้องการเวลา เราแค่ต้องการสติให้มากกว่านี้...เรากำลังพยายาม
ส่วนตัวที่คิดว่าทำใจได้แล้ว ไม่คิดอะไร ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น ไม่ได้คิดไว้ พอมันเกิดขึ้น มันหวั่นไหวกับการกระทำมาก อดคิดไม่ได้ อดรู้สึกไม่ได้ ห้ามการกระทำไว้ได้ ห้ามไม่ให้มีอะไรกันได้... แต่ความรู้สึกเก่าๆมันเหมือนทำให้มันวกกลับมาอีกครั้ง
เราคือคนธรรมดานะ มันมีความรู้สึก เอาตรงๆไม่ได้หลอกตัวเองเลย เธอ(แฟนเก่า)ทำให้เราอยากกลับไปมีแบบนั้นอีกครั้ง ตรงนี้คือสิ่งที่กำลังเป็นและเจ็บปวดมาก มันคือรอยแผลที่ตัวเองสร้างไว้แล้วกลับมาเจ็บอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำอีก โทษเธอไม่ได้เลยตรงนี้คือเราเองที่ผิดและพลาด มันคือผลของกรรมที่เกิดจากการกระทำของเราเอง มันก็สมควรแล้ว
สรุปง่ายๆมันตอกย้ำให้เราคิดแล้วคิดอีกว่า เราพลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตสิ่งหนึ่งไปเลย เอากลับคืนมาไม่ได้อีกแล้ว ตรงนี้แหละคือสิ่งที่เสียใจ
:เพราะมันคือความรู้สึกที่อยากได้ของที่ตัวเองรักกลับมา แล้วเอาคืนมาไม่ได้มันเจ็บปวดแค่ไหน นี้......คือสิ่งที่เราเป็น
ฉันโทษเธอฝ่ายเดียวไม่ได้นะ ฉันเองที่จัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ไม่ดีต่างหากล่ะ คิดว่าตัวเองจะจัดการความรู้สึกได้ดีกว่านี้...แต่ไม่เลย...แต่จะพยายามทำให้ดีที่สุด....เคยผ่านจุดที่ว่าทำใจได้แล้ว แล้วจะต้องผ่านไปให้ได้
ขอบคุณ ที่ได้พบกัน ได้คุยและได้ใช้ช่วงชีวิตเกือบครึ่งชีวิต ด้วยกันมา ความรัก ความสุข ความทุกข์ได้ผ่านมาด้วยกันยิ่งกว่าคำว่ารักยิ่งกว่าเพื่อนที่ให้กัน เราเข้ากันได้ดีในทุกเรื่อง มันคือสิ่งที่ถือว่าคุ้มมากแล้ว
ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกว่าฉันยังมีค่าเสมอ ยังหวังดีต่อกัน เราไม่เคยเปลี่ยน เธอไม่เคยเปลี่ยน แต่สิ่งที่เปลี่ยนคือสถานะหน้าที่ ที่แต่ละคนจะต้องทำและดำเนินชีวิตต่อไป
ขออย่าทำให้ภาพนั้นมันเกิดขึ้นมาอีกครั้ง ถึงฉันจะอยากให้มันเกิดขึ้นมากแค่ไหนก็ตาม......
แฟนเก่า อยากได้ของที่ตัวเองรักกลับคืนมาแต่เอาคืนมาไม่ได้
.....
.....
เราคบกับแฟนเก่ามา10กว่าปี แล้วเราไปแต่งงานกับคนอื่น โดยต่างคนต่างไม่ได้บอกลา
เวลาผ่านไป...เราคิดว่าเราทำใจได้...ได้มีโอกาสพูดคุย...พบเจอ
ผู้ชายมีแฟนใหม่ มีแผนว่าจะแต่งงาน ต่างคนต่างมีคนของตัวเอง คนของเราไม่ผิด มีแค่เรากับแฟนเก่าที่ผิด
:เราคิดได้รู้ตัว แต่เราไม่เข้มแข็งพอ เราแค่ต้องการเวลา เราแค่ต้องการสติให้มากกว่านี้...เรากำลังพยายาม
ส่วนตัวที่คิดว่าทำใจได้แล้ว ไม่คิดอะไร ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น ไม่ได้คิดไว้ พอมันเกิดขึ้น มันหวั่นไหวกับการกระทำมาก อดคิดไม่ได้ อดรู้สึกไม่ได้ ห้ามการกระทำไว้ได้ ห้ามไม่ให้มีอะไรกันได้... แต่ความรู้สึกเก่าๆมันเหมือนทำให้มันวกกลับมาอีกครั้ง
เราคือคนธรรมดานะ มันมีความรู้สึก เอาตรงๆไม่ได้หลอกตัวเองเลย เธอ(แฟนเก่า)ทำให้เราอยากกลับไปมีแบบนั้นอีกครั้ง ตรงนี้คือสิ่งที่กำลังเป็นและเจ็บปวดมาก มันคือรอยแผลที่ตัวเองสร้างไว้แล้วกลับมาเจ็บอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำอีก โทษเธอไม่ได้เลยตรงนี้คือเราเองที่ผิดและพลาด มันคือผลของกรรมที่เกิดจากการกระทำของเราเอง มันก็สมควรแล้ว
สรุปง่ายๆมันตอกย้ำให้เราคิดแล้วคิดอีกว่า เราพลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตสิ่งหนึ่งไปเลย เอากลับคืนมาไม่ได้อีกแล้ว ตรงนี้แหละคือสิ่งที่เสียใจ
:เพราะมันคือความรู้สึกที่อยากได้ของที่ตัวเองรักกลับมา แล้วเอาคืนมาไม่ได้มันเจ็บปวดแค่ไหน นี้......คือสิ่งที่เราเป็น
ฉันโทษเธอฝ่ายเดียวไม่ได้นะ ฉันเองที่จัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ไม่ดีต่างหากล่ะ คิดว่าตัวเองจะจัดการความรู้สึกได้ดีกว่านี้...แต่ไม่เลย...แต่จะพยายามทำให้ดีที่สุด....เคยผ่านจุดที่ว่าทำใจได้แล้ว แล้วจะต้องผ่านไปให้ได้
ขอบคุณ ที่ได้พบกัน ได้คุยและได้ใช้ช่วงชีวิตเกือบครึ่งชีวิต ด้วยกันมา ความรัก ความสุข ความทุกข์ได้ผ่านมาด้วยกันยิ่งกว่าคำว่ารักยิ่งกว่าเพื่อนที่ให้กัน เราเข้ากันได้ดีในทุกเรื่อง มันคือสิ่งที่ถือว่าคุ้มมากแล้ว
ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกว่าฉันยังมีค่าเสมอ ยังหวังดีต่อกัน เราไม่เคยเปลี่ยน เธอไม่เคยเปลี่ยน แต่สิ่งที่เปลี่ยนคือสถานะหน้าที่ ที่แต่ละคนจะต้องทำและดำเนินชีวิตต่อไป
ขออย่าทำให้ภาพนั้นมันเกิดขึ้นมาอีกครั้ง ถึงฉันจะอยากให้มันเกิดขึ้นมากแค่ไหนก็ตาม......