มีเรื่องผิดใจกับเพื่อน

คือเป็นเรื่องช่วงใกล้สอบปลายภาคแล้วหนูรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจหนูบอกเพื่อนมาติวให้หนูหน่อยมันเป็นผู้ชายค่ะเก่งคณิตมากกกกกกหนูไม่ได้ไปติวกับมันคนเดียวนะคะไปกะเพื่อนอีก2คนนั่งติวที่โรงอาหารร.ร ค่ะ นั่งติวกันไปซัก2ชั่วโมงกว่าๆก็เริ่มมีเรื่องตึงเครียดคือตลอดเวลาที่ติวกันมาหนูก็ถามมันบางบ้างข้อที่ไม่ได้มันก็ชอบถอนหายใจก่อนตอบ หนูก็เลยบอกเออพักก่อนๆ ค่อยสอนต่อ แต่วิธีการสอนของมันคือบอกสมการทำต่อเองไม่มีการอธิบายหนูก็คิดว่าไม่อธิบายแล้วกูจะเข้าใจไงวะ ไปๆมาๆมันก็ให้โจทย์ที่ยากขึ้นและเป็นโจทย์แบบประยุกต์นิดหน่อย หนูทำได้แค่นิดเดียวแล้วหนูก็ถามมันมันก็เลยบอกว่าตรงกับสมการข้อนี้ๆแล้วให้หนูทำต่อเองหนูทำไปเรื่อยๆมันก็มาติดตรงที่หนูทำไม่ได้ หนูก็เลยไปถามมันแล้วมันก็บอกว่า ถ้าทำไม่ได้กูจะกลับบ้านแล้วนะ หนูก็เลยพยามทำแต่มันก็ยังไม่ได้มันไม่ใช่คำตอบที่ใช่อ่ะ หนูเลยทำใหม่แล้วก็ติดที่เดิมหนูอยากให้มาอธิบายแต่มันก็ไม่ หนูทำออกมามันก็ยังไม่ได้มันก็เลยบอกว่า”เอองั้นกูกลับบ้านแหละ”ตอนนั้นหนู BOOM ระเบิดลงเลยค่ะ หนูตบโต๊ะแล้วพูดว่า”กูไม่ได้ไม่อธิบายแล้วกูจะเข้าใจได้ยังไง กูไม่เข้าใจไงเลยให้มาติวให้กู” แล้วหนูก็เก็บของลูกออกไปรอเพื่อนอีกสองคนที่รถ แล้วน้ำตาหนูก็ไหลออกมาที่ไหลออกมาเพราะ หนูเกลียดตัวเองค่ะ เกลียดที่ตัวเองทำไม่ได้ เกลียดที่ได้ใช้อารมณ์กับเพื่อน
ตั้งแต่วันนั้นหนูไม่มองหน้าไม่คุยด้วยไม่ใดๆทั้งนั้นที่เกี่ยวกับมัน จนปิดเทอมไปได้สักพักมันส่งข้อความมาขอโทษแต่หนูก็ส่งแค่สติ๊กเกอร์กลับไป
ที่หนูอยากถามคือหนูจะกลับไปคุยกับเพื่อนคนนี้ได้ยังไงบางทีมองหน้ามันก็คิดถึงเรื่องบอกวันนั้น เวลาเพื่อนคนอื่นพูดชื่อมันหนูก็นึกถึงเรื่องวันนั้น หนูรู้สึกผิดนะคะแต่หนูว่าเรื่องนี้หนูไม่ได้ผิดคนเดียว ถ้ามันอธิบายให้เข้าใจและใช้คำพูดที่ดีไม่ทำร้ายจิตใจหนูอาจไม่โกรธขนาดนี้