ตั้งเเต่จำความได้เราก็ถูกส่งมาอยู่ที่ ตจว.โดยที่มีปู่กับย่าเเละอาที่เป็นคนเลี้ยงดูเราตั้งเเต่เราเเค่6เดือน เรามีน้องอีก1คนเป็นผู้หญิงซึ่งอายุห่างจากเราเพียง2ปี น้องของเราอาศัยอยู่กับพ่อเเม่จนทุกวันนี้ เเต่เราก็คงอาศัยอยู่กับปู่เเละย่า เราเคยสงสัยว่าทำไม?พ่อเเม่ถึงเลี้ยงน้องเรา เเต่ไม่เลี้ยงเรากลับส่งเรามาให้ปู่กับย่าต้องดูเเลทั้งๆที่เเม่เราก็ไม่ได้ประกอบอาชีพ มีเพียงเเค่พ่อที่ทำงาน เอาตามจริงเราก็เคยเเอบรู้มาบ้างว่าเราเกิดมาบนความไม่พร้อมของทั้งพ่อเเละเเม่ ท่านเคยคิดจะเอาเราออกด้วยซ้ำ เเต่ก็ยังดีที่ปู่กับย่าห้ามไว้ เรากับพ่อเเม่อาศัยอยู่คนละจังหวัด พ่อเเม่ไม่ค่อยติดต่อมาเเทบไม่ค่อยได้คุยกันเลยถ้าพ่อเเม่จะมาเที่ยวหาก็2-3ปีครั้ง เพราะฐานะที่บ้านเราไม่ค่อยดี ครั้งหนึ่งตอนเรายังเด็กเราดีใจมากที่พ่อกับเเม่กลับมาหาเรา พ่อกับเเม่พาเราไปเที่ยวห้างเปิดใหม่โดยเเม่ให้เราเป็นคนนำทาง เเต่เพียงเเค่เรานำทางผิด เพราะเราก็มาครั้งเเรกเหมือนกันเเม่ถึงขนาดพูดว่าจะตัดเเม่ตัดลูกกับเรา ถึงตอนนั้นเรายังเด็กเเต่เราก็จำคำพุดรั้นของเเม่ได้ไม่เคยลืมมันเป็นคำพุดที่ทำให้เราเจ้บปวดอยุ่จนถึงทุกวันนี้ พร้อมคำถามในหัวที่ว่า ถ้าเค้ารักเราเค้ากล้าพูดคำนี้ออกมาเลยงั้นเหรอ ล่าสุดเมื่อ2ปีที่ผ่านมา พ่อกับเเม่เราย้ายมาอยู่จังหวัดเดียวกับเราเเต่คนละบ้าน กลับมาคราวนี้เราก็ดีใจ เเต่หลายๆอย่างมันทำให้เรารู้สึกว่าตั้งเเต่เล็กๆพ่อกับเเม่ไม่เคยรัก ไม่เคยเป็นห่วงเราเลยอาจจะเพราะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ถึงเราจะทำตัวดี พยายามเรียนให้เก่ง พ่อเเม่ก้เหมือนจะดีใจกับเรานะเเต่เรารู้เเละรับรู้จากความรู้สึกว่ามันคือความรุ้สึกปลอมๆ เเต่กลับน้องเราพ่อเเม่ส่งเสริมทุกอย่าง น้องทำอะไรไม่ดีก็คอยปลอบ พ่อกับเเม่เราไม่เคยออกค่าเล่าเรียนให้เราเลยเเม้เเต่บาทเดียว น้องเราได้เกรดน้อย หรือบางทีตัวเราก็มักจะโดนน้องเอาเปรียบอยุ่เสมอ เเต่พ่อเเม่ก็ไม่เคยพูดว่าน้องผิดเลยสัดครั้งเดียว น้องเราทำอะไรก็ถูกไปหมด ส่วนเรางั้นเหรอมันไม่เคยได้ดั่งใจ งานเราก้ช่วยที่บ้านทำอย่างหนักกว่าน้องเป้นไหนๆ น้องเราเอาเเต่นอนเราก็เลยลองปรึกษาพ่อเเต่คำที่พ่อตอบมันคือคำประชด