ปล.สิ่งที่เขียนขึ้นมานั้นเกิดมาจากความคิดของผมเท่านั้น ฉะนั้น เหตุการณ์ สถานที่ บุคคล ล้วนแล้วอต่งขึ้นมาทั้งหมด โปรดใช้วิจารณญาณในกาน(เสพ)อ่านด้วยนะครับ
เรื่องมันเกิดขึ้น...เมื่อผมเข้ามาเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ โรงเรียนที่เต็มไปด้วยนักเรียนที่แปลกๆทั้งนั้น เพราะพ่อของผมบอกว่า อยากจะให้เรียนที่นี้การศึกษาที่นี้ดีด้วยนะ เรียนจบทุกคนด้วย ผมจึงต้องจำใจเรื่องโรงเรียนที่แปลกๆแห่งนี้
ณ โรงเรียนnever home โรงเรียนที่รับการยอมรับว่าเป็น "โรงเรียนยอดเยี่ยม" ในปีการศึกษานี้ แต่...ใครจะไปรู้ว่า โรงเรียนนี้น่ะ..มีแต่คนแปลกๆ
"สวัสดีจ้ะ ฉันอาจารย์ประจำชั้นของทุกคนนะ ฉัน มิรากิ ยูสึ ในปีการศึกษานี้ เรามีเด็กใหม่เข้ามาด้วย เชิญจ้ะ"
"สวัสดีครับทุกคน ผม โคสุเกะ ริวจิ ฝากตัวด้วยนะครับ"
หลังจากที่ผมนั้นได้แนะนำตัว อาจารย์มิรากิจึงเลือกที่นั่งให้กับผม โดยให้ผมนั่งข้างเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ท่าทางดูเป็นเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ผมจึงไปนั่งทันที
"ส..สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมริวจิ แล้วเธอล่ะ?"
"เรย์โกะ ซาอิจิ เรย์โกะ"
เมื่อผมได้ทักทาย ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่ แต่เอาเถอะครับ!! แค่นี้ผมก็รู้สึกดีแล้วครับ ได้นั่งข้างเด็กผู้หญิงคนนี้ แต่เธอนั้นกลับมีอะไรที่แปลกไปจากที่ผมคิด เธอมักจะเดินไปที่ตึกร้างที่ด้านหลังของโรงเรียนเสมอหลังจากเรียนเสร็จ ทุกเช้า เที่ยง และแน่นอนว่า ก่อนเธอจะกลับบ้านด้วยก็เช่นกัน
ผมเลยจะชวนเธอกลับบ้านสักครั้งก่อนที่จะเลิกเรียนให้ได้เลยล่ะครับ
"เอ่อ...นี่ ซาอิจิจัง ก..กลับบ้านกับผมได้ไหมครับ"
ติดตามตอนต่อไป -^-
อยากรู้...ก็ลองสิ(Testก่อนลงมือเขียนจริง)
เรื่องมันเกิดขึ้น...เมื่อผมเข้ามาเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ โรงเรียนที่เต็มไปด้วยนักเรียนที่แปลกๆทั้งนั้น เพราะพ่อของผมบอกว่า อยากจะให้เรียนที่นี้การศึกษาที่นี้ดีด้วยนะ เรียนจบทุกคนด้วย ผมจึงต้องจำใจเรื่องโรงเรียนที่แปลกๆแห่งนี้
ณ โรงเรียนnever home โรงเรียนที่รับการยอมรับว่าเป็น "โรงเรียนยอดเยี่ยม" ในปีการศึกษานี้ แต่...ใครจะไปรู้ว่า โรงเรียนนี้น่ะ..มีแต่คนแปลกๆ
"สวัสดีจ้ะ ฉันอาจารย์ประจำชั้นของทุกคนนะ ฉัน มิรากิ ยูสึ ในปีการศึกษานี้ เรามีเด็กใหม่เข้ามาด้วย เชิญจ้ะ"
"สวัสดีครับทุกคน ผม โคสุเกะ ริวจิ ฝากตัวด้วยนะครับ"
หลังจากที่ผมนั้นได้แนะนำตัว อาจารย์มิรากิจึงเลือกที่นั่งให้กับผม โดยให้ผมนั่งข้างเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ท่าทางดูเป็นเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ผมจึงไปนั่งทันที
"ส..สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมริวจิ แล้วเธอล่ะ?"
"เรย์โกะ ซาอิจิ เรย์โกะ"
เมื่อผมได้ทักทาย ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่ แต่เอาเถอะครับ!! แค่นี้ผมก็รู้สึกดีแล้วครับ ได้นั่งข้างเด็กผู้หญิงคนนี้ แต่เธอนั้นกลับมีอะไรที่แปลกไปจากที่ผมคิด เธอมักจะเดินไปที่ตึกร้างที่ด้านหลังของโรงเรียนเสมอหลังจากเรียนเสร็จ ทุกเช้า เที่ยง และแน่นอนว่า ก่อนเธอจะกลับบ้านด้วยก็เช่นกัน
ผมเลยจะชวนเธอกลับบ้านสักครั้งก่อนที่จะเลิกเรียนให้ได้เลยล่ะครับ
"เอ่อ...นี่ ซาอิจิจัง ก..กลับบ้านกับผมได้ไหมครับ"
ติดตามตอนต่อไป -^-