สวัสดีค่ะเพื่อนๆ สมาชิกทุกคน กระทู้นี้เราคิดอยู่นานมากว่าจะเขียนดีมั๊ย?
เราชื่อแพร อายุ 27 ค่ะ ทำงานด้านการเงินให้กับบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งที่ต่างจังหวัด เรื่องงานเราไม่มีปัญหาอะไร แต่ดันมาตกม้าตายกับเรื่องความรัก
ก่อนหน้าเรามีแฟนมาแล้ว 2 คนค่ะ แต่ก็เป็นความรักที่จบกันไปนานมากๆ แล้ว จนเราเคยคิดว่า ชาตินี้ฉันคงต้องอยู่กับหมากับแมว..
เข้าเรื่องเลยนะคะ
เราทำงานประจำจันทร์ถึงศุกร์ มีวันหยุดเหมือนๆ พนักงานออฟฟิศทั่วๆไป ด้วยหน้าที่การงานของเราเอง ไม่ค่อยได้เจอโลกภายนอกเท่าไหร่ เนื่องจากงานค่อนข้างละเอียด และซีเรียสพอสมควร แต่เราก็ผ่านมาได้นะคะ ตอนเข้ามาเริ่มงานครั้งแรก เรายังไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ เพราะคิดว่าเรามาทำงาน คือทำงานจริงๆ ค่ะ เลิกงานคือกลับบ้าน เช้ามาทำงาน วนลูปแบบนี้ไปตลอด จนมีอยู่วันหนึ่งเราบังเอิญเจอผู้ชายคนนึงที่ทำให้ความรู้สึกเราเปลียน... เปลี่ยนจริงๆ ค่ะ อยากมาทำงานทุกวัน ความรู้สึกแบบเด็ก ม. ต้นเพิ่งเริ่มมีความรัก เค้าชื่อพี่ราฟค่ะ พี่เค้าแก่กว่าเราค่อนข้างเยอะเหมือนกัน เราห่างกันรอบนึงค่ะ ตอนแรกที่เจอเค้าเราคิดว่า ผู้ชายคนนี้อายุไม่น่าจะเกิน 35 แน่ๆ แต่พอมีโอกาสได้พูดคุยกัน พี่เค้าเลยเอาบัตรประชาชนให้เราดูปีที่เกิด คุณพระ!! ผู้ชายตรงหน้าจะ 40 แล้ว
เราคุยกันมากขึ้นค่ะ เจอกันทุกวัน กินข้าวเช้าด้วยกันบ้างที่โรงอาหาร และจะเจอกันแทบทุกวันตอนพักกลางวัน อีกใจเราก็คิดเข้าข้างตัวเองนะคะ ว่าเค้าเปลี่ยนมากินข้าวเวลาเดียวกับเราหรือเปล่า เพราะทางเดินที่จะมาโรงอาหารต้องผ่านห้องที่พี่เค้าทำงานอยู่ตลอด (งานมโนก็มาค่ะ) อย่างว่าคนมันชอบเนอะ อ๋อ คือที่ทำงานเราจะให้ พนง. พักกลางวันสองรอบค่ะ คือ 11.30 น. และ 12.30 น. ซึ่งเราเองจะพักรอบ 12.30 น. เพราะจะให้น้องในทีมออกมาทานข้าวกันก่อน พอคุยกันจริงๆ เราเองกลับรู้สึกเฉยๆ เคยเป็นไหมค จากที่แรกๆ คือเราชอบเค้ามาก พอได้คุยจริงๆ เรานี่แบบเฉยๆไปเลยค่ะ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่มันเฉยจริงๆ หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีพี่อีกคน ชื่อพี่อัค ย้ายเข้ามาใหม่ค่ะ แพรกับพี่อัคสนิทกันค่อนข้างไว อาจจะเพราะเจอหน้ากันทุกวัน และต้องทำงานด้วยกันตลอด เลยทำให้เราสนิทกันไว ส่วนพี่ราฟนี่ช่วงนั้นนางหายไปจากจุดโฟกัสเราเลยค่ะ แต่ก็ยังเจอกันบ้างนะคะ แต่พี่ราฟไม่ค่อยเข้ามาคุยกัยเราเหมือนเมื่อก่อน ส่วนเรากับพี่อัคก็สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนเพื่อนเค้าเชียร์ให้เป็นแฟนกัน แต่เรารู้ค่ะ ว่าพี่อัคมีแฟนอยุ่แล้ว และที่สำคัญพี่อัคเจ้าชู้มากๆ เที่ยวเก่ง ดื่มเก่ง ใช้ ผญ เก่ง มีอยุ่วันนึงเราก็ไปดื่มกันกับน้องๆ ที่ทำงานเราถึงพี่อัคด้วย ตอนนั้นเป็นช่วงที่พี่อัคจะย้ายกลับไปที่สำนักงานใหญ่แล้วเพราะครบกำหนดกลับแล้ว ใจเรานี่โหวงเลยค่ะ ร้องไห้หนักมาก แต่พี่อัคไม่รู้นะคะ ส่วนคนที่รู้คือเพื่อนสนิทแพรค่ะ เพราะแพรโทรไปเล่าให้เพื่อนฟังตลอด
เราก็ดื่มไปเรื่อยๆ ชิวๆ อ๋อ เรากับพี่อัคนั่งติดกันค่ะ คือวันนั้นไปกัน 5-6 คน เพื่อนๆพี่อัคก็พาแฟนไปด้วย แต่ก็เป็นน้องๆ ที่รู้จักกันทั้งนั้น เกือบเที่ยงคืนพี่อัคก็ชวนกลับ เพราะพรุ่งนี้ทำงานเช้า กลัวว่าจะตื่นกันไม่ไหว แต่ก่อนกลับนางถามเราว่า...
" ถ้าพี่กลับไปแล้ว แพรจะคิดถึงพี่มั๊ย? " นาทีนั้นเราอึ้งไปนิดนึง ทุกๆคนที่โต๊ะจ้องเราเพื่อรอคำตอบ แต่เราดันปากแข็งตอบพี่อัคไปว่า
' ทำไมต้องคิดถึงคะ จะกลับก็กลับไป ' พี่อัคมองหน้าเราแล้วทำหน้าแบบเหวอนิดนึงก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากร้าน จนกระทั้งวันที่พี่อัคต้องกลับจริงๆ เราก็ไปส่งนะคะ แล้วเราก็กลับเข้ามาทำงานตามปกติ
หลังจากพี่อัคกลับไป พี่ราฟก็กลับเข้ามาในชีวิตเราอีกครั้งค่ะ แต่ครั้งนี้มาแปลกเพราะเค้าถามเราตรงว่าตอนนี้เราคบกับพี่อัคหรือเปล่า? เราก็ตอบว่าเปล่า ไม่เคยคบกัน เค้าก็ยังเหมือนไม่ค่อยเชื่อ เพราะเค้าบอกเห็นเราไปไหนมาไหนกับพี่อัคตลอด เลยคิดว่าคบกับพี่อัคอยู่
เราก็บอกไม่ได้คบค่ะ แล้วแต่พี่ราฟจะเชื่อหรือเปล่า หลังจากนั้นเค้าก็ทำเหมือนเดิมทุกอย่าง มานั่งกินข้าวด้วย หลังๆ มีตามไปหาที่หอเรา บอกให้เราพาไปกินข้าว ไปซื้อของ บอกคิดถึงเราบ้างหล่ะ อยากเจอบ้างต่างๆ นานา
มีอยู่วันนึงเค้าชวนเราไปนั่งดื่ม ซึ่งโดยปกติแล้วพี่ราฟไม่ดื่ม ไม่ดูดบุหรี่ นางดูแลสุขภาพนางดีมาก กินคลีน เข้าฟิตเนส คือไม่แปลกใจเลยทำไมนางหน้าเด็ก
พอไปถุงที่ร้านพี่ราฟก็ถามว่าเรากินอะไรสั่งมาเลย แล้วเค้าก็สั่งตามเรา พี่ราฟกินไปสองขวดแต่คือเมาเหมือนคนกินมาแบบเยอะมาก เราก็ตกใจนะคะ แต่ก็พยายามสั่งน้ำเปล่ามาให้นางเพื่อนางจะได้สร่างเมาไวขึ้น แต่นางชวนเราเดินริมทะเลค่ะ อ่อ ลืมบอกว่าร้านที่เราไปนั่งเป็นร้านติดหาด ซึ่งสวยมากๆ บรรยากาศค่อนข้างโรแมนติกพอสมควร
นางเดินเข้ามาหาเราพร้อมยื่นมืออกมาให้เราจับ แต่เราปฎิเสธไป เราบอกเดี๋ยวเดินเองค่ะ แต่พี่ราฟไม่ยอม จนเราต้องยอมให้นางจับมือและเดินจูงมือกันเดินดูดาวริมหาด เดินไปสักพักนางก็ถามเราว่ามีแฟนมากี่คน ตอนนี้โสดหรือมีแฟน เราก็บอกว่าเราโสด แล้วเค้าก็ชวนคุยหลายๆ เรื่องจนมาถึงหน้าร้านอยู่เค้าก็ถามว่าหนูหนักเท่าไหร่ เราก็ งง ว่า ถามทำไม เราก็ไม่ได้บอกนะว่าเราหนักเท่าไหร่ แต่เค้าพูดออกมาว่าพี่มีวิธีชั่งน้ำหนักหนูก็แล้วกัน ตอนนั้นเราเดินนำเค้าเพื่อจะกลับไปนั่งที่โต๊ะ แต่นางไวกว่าจ้า ดึงเราเข้าไปหาตังเองแล้วอุ้มเราขึ้น คนมองเต็มเลย เรานี่อายมากๆ บอกเค้าให้ปล่อยๆกว่าจะยอมปล่อยเราลงเรานี่อายตั้งแต่ รปภ ไปยันเด็กเสริฟ์เลยวันนั้น พอถึงตอนจะกลับ นางก็ดึงมือเราไปกุมและเดินกลับไปที่รถอีกรอบ แต่รอบนี้นางดึงเราไปกอด เราผลักก็แล้วแต่ด้วยความที่เค้าตัวใหญ่กว่า เราเลยโดนนางกอดอยู่นานพอสมควร นางก้มลงมาดมผมเราแล้วบอกผมหอมจัง ไหนว่ายังไม่อาบน้ำคะ เราก็พยายามดึงตัวเองออก แต่รอบนี้พี่ราฟหอมแก้มเรา เราตกใจมาก บอกพี่ปล่อยหนูนะ อย่ามาทำแบบนี้ สักพักเค้าปล่อย แล้วก็ขอโทษเรา บอกเค้าเมา (เรารู้สึกเหมือนเป็น ผญ ใจง่ายมากๆ ตอนนั้น) เราเลยรีบเดินกลับไปที่รถและขับกลับบ้านทันที
หลังจากวันนั้นพี่ราฟก็ยังมาวนเวียนในชีวิตเราตลอดนะคะ เป็นแบบนั้นมาเรื่อยๆ จนเกือบๆ เดือน ตอนนั้นเราได้งานที่ใหม่พอดีก็เลยแจ้งลาออก โดนที่เค้าไม่รู้ แต่เค้าดันสนิทกับน้องในทีมเรา เพราะเล่นฟิสเนสที่เดียวกัน น้องเราดันบอกว่าเรากำลังจะลาออกนะ เท่านั้นหล่ะค่ะ อีกวันเค้ามาหาเราที่บ้านเลยมาถามเรื่องที่จะลาออก ออกไปทำงานที่ไหน ทำอะไร จะออกทำไม ฯลฯ คือคำถามนางเยอะมากๆ เราก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง
จนก่อนที่เราจะกลับบ้าน (ย้ายของกลับ ก่อนเริ่มงานใหม่) เค้าก็ชวนเราไปกินข้าว ไปดิ่มที่ร้านเดิมริมหาดอีกครั้ง ครั้งนี้เค้าก็เมาอีกเหมือนเดิม แต่เราไม่เมานะคะ เค้าบอกชอบเรา (เราก็อึ้งไปเหมือนกันนะคะ) แต่เค้าบอกไม่อยากเสียใจแล้ว เค้าบอกถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีก พี่ขอให้หนูโชคดีค่ะ
อ่อแพรลืมบอกค่ะ พี่ราฟเคยแต่งงานมีครอบครัวมาก่อนหน้านี้ค่ะ แต่ต้องเลิกกันไป เพราะที่บ้านภรรยาเก่าเรียกร้องและบีบบังคับเค้าเกินไป
สุดท้าย... แพรอยากขอบคุณสำหรับเพื่อนๆ ที่อ่านจนจบ และเสียสละเข้ามาอ่านกระทู้ของแพรนะคะ เพื่อนๆ มีความคิดเห็นว่ายังไง บอกแพรหน่อยนะคะ แพรสับสน บางทีก็เหมือนเค้าจะจริงจัง แต่บางทีเค้าก็บอกเค้ากลัวว่ามันจะเหมือนเดิม สรุปคือแพรต้องทำยังไงกับความสัมพันธ์ครั้งนี้
เคยสงสัยในความสัมพันธ์ (คลุมเครือ) บ้างมั๊ยคะ?
เราชื่อแพร อายุ 27 ค่ะ ทำงานด้านการเงินให้กับบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งที่ต่างจังหวัด เรื่องงานเราไม่มีปัญหาอะไร แต่ดันมาตกม้าตายกับเรื่องความรัก
ก่อนหน้าเรามีแฟนมาแล้ว 2 คนค่ะ แต่ก็เป็นความรักที่จบกันไปนานมากๆ แล้ว จนเราเคยคิดว่า ชาตินี้ฉันคงต้องอยู่กับหมากับแมว..
เข้าเรื่องเลยนะคะ
เราทำงานประจำจันทร์ถึงศุกร์ มีวันหยุดเหมือนๆ พนักงานออฟฟิศทั่วๆไป ด้วยหน้าที่การงานของเราเอง ไม่ค่อยได้เจอโลกภายนอกเท่าไหร่ เนื่องจากงานค่อนข้างละเอียด และซีเรียสพอสมควร แต่เราก็ผ่านมาได้นะคะ ตอนเข้ามาเริ่มงานครั้งแรก เรายังไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ เพราะคิดว่าเรามาทำงาน คือทำงานจริงๆ ค่ะ เลิกงานคือกลับบ้าน เช้ามาทำงาน วนลูปแบบนี้ไปตลอด จนมีอยู่วันหนึ่งเราบังเอิญเจอผู้ชายคนนึงที่ทำให้ความรู้สึกเราเปลียน... เปลี่ยนจริงๆ ค่ะ อยากมาทำงานทุกวัน ความรู้สึกแบบเด็ก ม. ต้นเพิ่งเริ่มมีความรัก เค้าชื่อพี่ราฟค่ะ พี่เค้าแก่กว่าเราค่อนข้างเยอะเหมือนกัน เราห่างกันรอบนึงค่ะ ตอนแรกที่เจอเค้าเราคิดว่า ผู้ชายคนนี้อายุไม่น่าจะเกิน 35 แน่ๆ แต่พอมีโอกาสได้พูดคุยกัน พี่เค้าเลยเอาบัตรประชาชนให้เราดูปีที่เกิด คุณพระ!! ผู้ชายตรงหน้าจะ 40 แล้ว
เราคุยกันมากขึ้นค่ะ เจอกันทุกวัน กินข้าวเช้าด้วยกันบ้างที่โรงอาหาร และจะเจอกันแทบทุกวันตอนพักกลางวัน อีกใจเราก็คิดเข้าข้างตัวเองนะคะ ว่าเค้าเปลี่ยนมากินข้าวเวลาเดียวกับเราหรือเปล่า เพราะทางเดินที่จะมาโรงอาหารต้องผ่านห้องที่พี่เค้าทำงานอยู่ตลอด (งานมโนก็มาค่ะ) อย่างว่าคนมันชอบเนอะ อ๋อ คือที่ทำงานเราจะให้ พนง. พักกลางวันสองรอบค่ะ คือ 11.30 น. และ 12.30 น. ซึ่งเราเองจะพักรอบ 12.30 น. เพราะจะให้น้องในทีมออกมาทานข้าวกันก่อน พอคุยกันจริงๆ เราเองกลับรู้สึกเฉยๆ เคยเป็นไหมค จากที่แรกๆ คือเราชอบเค้ามาก พอได้คุยจริงๆ เรานี่แบบเฉยๆไปเลยค่ะ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่มันเฉยจริงๆ หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีพี่อีกคน ชื่อพี่อัค ย้ายเข้ามาใหม่ค่ะ แพรกับพี่อัคสนิทกันค่อนข้างไว อาจจะเพราะเจอหน้ากันทุกวัน และต้องทำงานด้วยกันตลอด เลยทำให้เราสนิทกันไว ส่วนพี่ราฟนี่ช่วงนั้นนางหายไปจากจุดโฟกัสเราเลยค่ะ แต่ก็ยังเจอกันบ้างนะคะ แต่พี่ราฟไม่ค่อยเข้ามาคุยกัยเราเหมือนเมื่อก่อน ส่วนเรากับพี่อัคก็สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนเพื่อนเค้าเชียร์ให้เป็นแฟนกัน แต่เรารู้ค่ะ ว่าพี่อัคมีแฟนอยุ่แล้ว และที่สำคัญพี่อัคเจ้าชู้มากๆ เที่ยวเก่ง ดื่มเก่ง ใช้ ผญ เก่ง มีอยุ่วันนึงเราก็ไปดื่มกันกับน้องๆ ที่ทำงานเราถึงพี่อัคด้วย ตอนนั้นเป็นช่วงที่พี่อัคจะย้ายกลับไปที่สำนักงานใหญ่แล้วเพราะครบกำหนดกลับแล้ว ใจเรานี่โหวงเลยค่ะ ร้องไห้หนักมาก แต่พี่อัคไม่รู้นะคะ ส่วนคนที่รู้คือเพื่อนสนิทแพรค่ะ เพราะแพรโทรไปเล่าให้เพื่อนฟังตลอด
เราก็ดื่มไปเรื่อยๆ ชิวๆ อ๋อ เรากับพี่อัคนั่งติดกันค่ะ คือวันนั้นไปกัน 5-6 คน เพื่อนๆพี่อัคก็พาแฟนไปด้วย แต่ก็เป็นน้องๆ ที่รู้จักกันทั้งนั้น เกือบเที่ยงคืนพี่อัคก็ชวนกลับ เพราะพรุ่งนี้ทำงานเช้า กลัวว่าจะตื่นกันไม่ไหว แต่ก่อนกลับนางถามเราว่า...
" ถ้าพี่กลับไปแล้ว แพรจะคิดถึงพี่มั๊ย? " นาทีนั้นเราอึ้งไปนิดนึง ทุกๆคนที่โต๊ะจ้องเราเพื่อรอคำตอบ แต่เราดันปากแข็งตอบพี่อัคไปว่า
' ทำไมต้องคิดถึงคะ จะกลับก็กลับไป ' พี่อัคมองหน้าเราแล้วทำหน้าแบบเหวอนิดนึงก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากร้าน จนกระทั้งวันที่พี่อัคต้องกลับจริงๆ เราก็ไปส่งนะคะ แล้วเราก็กลับเข้ามาทำงานตามปกติ
หลังจากพี่อัคกลับไป พี่ราฟก็กลับเข้ามาในชีวิตเราอีกครั้งค่ะ แต่ครั้งนี้มาแปลกเพราะเค้าถามเราตรงว่าตอนนี้เราคบกับพี่อัคหรือเปล่า? เราก็ตอบว่าเปล่า ไม่เคยคบกัน เค้าก็ยังเหมือนไม่ค่อยเชื่อ เพราะเค้าบอกเห็นเราไปไหนมาไหนกับพี่อัคตลอด เลยคิดว่าคบกับพี่อัคอยู่
เราก็บอกไม่ได้คบค่ะ แล้วแต่พี่ราฟจะเชื่อหรือเปล่า หลังจากนั้นเค้าก็ทำเหมือนเดิมทุกอย่าง มานั่งกินข้าวด้วย หลังๆ มีตามไปหาที่หอเรา บอกให้เราพาไปกินข้าว ไปซื้อของ บอกคิดถึงเราบ้างหล่ะ อยากเจอบ้างต่างๆ นานา
มีอยู่วันนึงเค้าชวนเราไปนั่งดื่ม ซึ่งโดยปกติแล้วพี่ราฟไม่ดื่ม ไม่ดูดบุหรี่ นางดูแลสุขภาพนางดีมาก กินคลีน เข้าฟิตเนส คือไม่แปลกใจเลยทำไมนางหน้าเด็ก
พอไปถุงที่ร้านพี่ราฟก็ถามว่าเรากินอะไรสั่งมาเลย แล้วเค้าก็สั่งตามเรา พี่ราฟกินไปสองขวดแต่คือเมาเหมือนคนกินมาแบบเยอะมาก เราก็ตกใจนะคะ แต่ก็พยายามสั่งน้ำเปล่ามาให้นางเพื่อนางจะได้สร่างเมาไวขึ้น แต่นางชวนเราเดินริมทะเลค่ะ อ่อ ลืมบอกว่าร้านที่เราไปนั่งเป็นร้านติดหาด ซึ่งสวยมากๆ บรรยากาศค่อนข้างโรแมนติกพอสมควร
นางเดินเข้ามาหาเราพร้อมยื่นมืออกมาให้เราจับ แต่เราปฎิเสธไป เราบอกเดี๋ยวเดินเองค่ะ แต่พี่ราฟไม่ยอม จนเราต้องยอมให้นางจับมือและเดินจูงมือกันเดินดูดาวริมหาด เดินไปสักพักนางก็ถามเราว่ามีแฟนมากี่คน ตอนนี้โสดหรือมีแฟน เราก็บอกว่าเราโสด แล้วเค้าก็ชวนคุยหลายๆ เรื่องจนมาถึงหน้าร้านอยู่เค้าก็ถามว่าหนูหนักเท่าไหร่ เราก็ งง ว่า ถามทำไม เราก็ไม่ได้บอกนะว่าเราหนักเท่าไหร่ แต่เค้าพูดออกมาว่าพี่มีวิธีชั่งน้ำหนักหนูก็แล้วกัน ตอนนั้นเราเดินนำเค้าเพื่อจะกลับไปนั่งที่โต๊ะ แต่นางไวกว่าจ้า ดึงเราเข้าไปหาตังเองแล้วอุ้มเราขึ้น คนมองเต็มเลย เรานี่อายมากๆ บอกเค้าให้ปล่อยๆกว่าจะยอมปล่อยเราลงเรานี่อายตั้งแต่ รปภ ไปยันเด็กเสริฟ์เลยวันนั้น พอถึงตอนจะกลับ นางก็ดึงมือเราไปกุมและเดินกลับไปที่รถอีกรอบ แต่รอบนี้นางดึงเราไปกอด เราผลักก็แล้วแต่ด้วยความที่เค้าตัวใหญ่กว่า เราเลยโดนนางกอดอยู่นานพอสมควร นางก้มลงมาดมผมเราแล้วบอกผมหอมจัง ไหนว่ายังไม่อาบน้ำคะ เราก็พยายามดึงตัวเองออก แต่รอบนี้พี่ราฟหอมแก้มเรา เราตกใจมาก บอกพี่ปล่อยหนูนะ อย่ามาทำแบบนี้ สักพักเค้าปล่อย แล้วก็ขอโทษเรา บอกเค้าเมา (เรารู้สึกเหมือนเป็น ผญ ใจง่ายมากๆ ตอนนั้น) เราเลยรีบเดินกลับไปที่รถและขับกลับบ้านทันที
หลังจากวันนั้นพี่ราฟก็ยังมาวนเวียนในชีวิตเราตลอดนะคะ เป็นแบบนั้นมาเรื่อยๆ จนเกือบๆ เดือน ตอนนั้นเราได้งานที่ใหม่พอดีก็เลยแจ้งลาออก โดนที่เค้าไม่รู้ แต่เค้าดันสนิทกับน้องในทีมเรา เพราะเล่นฟิสเนสที่เดียวกัน น้องเราดันบอกว่าเรากำลังจะลาออกนะ เท่านั้นหล่ะค่ะ อีกวันเค้ามาหาเราที่บ้านเลยมาถามเรื่องที่จะลาออก ออกไปทำงานที่ไหน ทำอะไร จะออกทำไม ฯลฯ คือคำถามนางเยอะมากๆ เราก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง
จนก่อนที่เราจะกลับบ้าน (ย้ายของกลับ ก่อนเริ่มงานใหม่) เค้าก็ชวนเราไปกินข้าว ไปดิ่มที่ร้านเดิมริมหาดอีกครั้ง ครั้งนี้เค้าก็เมาอีกเหมือนเดิม แต่เราไม่เมานะคะ เค้าบอกชอบเรา (เราก็อึ้งไปเหมือนกันนะคะ) แต่เค้าบอกไม่อยากเสียใจแล้ว เค้าบอกถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีก พี่ขอให้หนูโชคดีค่ะ
อ่อแพรลืมบอกค่ะ พี่ราฟเคยแต่งงานมีครอบครัวมาก่อนหน้านี้ค่ะ แต่ต้องเลิกกันไป เพราะที่บ้านภรรยาเก่าเรียกร้องและบีบบังคับเค้าเกินไป
สุดท้าย... แพรอยากขอบคุณสำหรับเพื่อนๆ ที่อ่านจนจบ และเสียสละเข้ามาอ่านกระทู้ของแพรนะคะ เพื่อนๆ มีความคิดเห็นว่ายังไง บอกแพรหน่อยนะคะ แพรสับสน บางทีก็เหมือนเค้าจะจริงจัง แต่บางทีเค้าก็บอกเค้ากลัวว่ามันจะเหมือนเดิม สรุปคือแพรต้องทำยังไงกับความสัมพันธ์ครั้งนี้