แม้แต่ชื่อเธอผมยังไม่รู้

นี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดกับผมในวันนี้ วันนั้นเป็นวันที่ผมต้องไปสอบเข้า ม.ปลาย มันเป็นวันที่แสนจะธรรมดา หลังจากสอบเสร็จผมได้เข้าไปซื้อของที่ 7-11 กับเพื่อนของผมเราซื้อของกันตามปกติผมหยิบนำ้หวานมา1ขวด ขณะที่ผมจ่ายเงินเธอถามว่ารับเพิ่มอีกขวดไหมคะ เมื่อผมเงยหน้าขึ้นไปมองเธอมันก็เหมือนผมได้ตกหลุมรักเธอเข้าแล้วสิ แล้วผมก็ตอบเธอว่า ไม่รับครับผมขอลองดื่มก่อนถ้าถูกใจวันหลังจะมาซื้อใหม่ แล้วผมก็จ่ายเงินเราคุยกันอีกนิดหน่อยเรายิ้มให้กันยิ้มแบบพูดคำยิ้มคำ ก่อนออกจากร้านผมบอกว่า ขอตัวก่อนนะครับ เราส่งยิ้มให้กันและผมก็เดินออกไป เมื่อถึงวันฟังผลสอบก็เหมือนเดิมผมกับเพื่อนไป 7-11 ผมเจอเธออีกแล้ว      ผมเดินไปหยิบของ ขณะที่เพื่อนผมจ่ายเงินเพื่อนผมมันลืมหยิบไอติมที่มันชอบกินมันเลยเดินไปหยิบ ระหว่างนั้นผมมองหน้าเธอ เธอมองหน้าผมแล้วเธอก็ก้มหน้าไปหยิบของใส่ถุงแล้วยิ้มเหมือนเช่นเคยยิ้มนั้นมันทำให้ผมหวั่นไหว เมื่อผมจ่ายเงินเธอถามผมว่ามีที่เรียนยัง ผมตอบว่ามีแล้วครับ ผมมองไปที่บัตรพนังงานของเธอเห็นรูปในบัตรเป็นนักเรียน ม.ปลาย ผมพยายามอ่านชื่อเธอแต่ผมอ่านไม่ออกเพราะลายมือเธอแย่มาก555 ผมถามเธอกลับว่าและคุณละเรียนที่ไหน เธอตอบว่า ม.บู ในใจผมคิดว่าเธอหน้าเด็กเกินไปกว่าที่จะเรียนมหาลัย เรายิ้มให้กันผมเดินออกจากร้าน ขณะผมอยู่บนรถผมนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่อเธอ ผมบอกกับตัวว่าไว้ถามวันหลังละกัน ผมกลับบ้านไปคิดว่าจะถามเธอว่า ''มีแฟนรึยัง'' ''จะกลับไปเรียนเหมื่อไหร่'' และสรภาพรักกับเธอและจะให้รูปของผมและเบอร์กับเธอ(ถ้าจีบติด) วันไปมอบตัว ผมไป 7-11 ครั้งนี้ไปคนเดียว แต่มันก็สายไปแล้วเธอไปเสียแล้ว ผมเสียใจที่ไม่ได้บอกเธอให้เร็วกว่านี้ แม้แต่ชื่อเธอผมยังไม่รู้ ผมกลับบ้านไปฟังเพลง ฝันลำเอียง ของแจ้ ดนุพล ผมร้องไห้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้ทำได้แค่ปลอบใจตัวเองว่ามันสายไปแล้ว        ทั้งนี้ผมอยากจะบอกว่าผมชอบคุณนะไม่ว่าคุณจะอยู่ไหน