บทความชีวิตแย่ๆของตัวผม
บางสิ่งบางอย่างเราอาจไม่เห็นมันด้วยตา
แต่เรารับรู้มันด้วยความรู้สึกในใจของเรา
คุณเคยเห็นหน้าตา ของ ความรัก ความคิดถึง ไหม..?
ใช่..ผมไม่เห็นหรอก แต่ผมแค่รู้สึกถึงมัน
ถึงแม้เราจะไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันได้อีก
แต่ก็ยังคงส่งความคิดถึง
ฝากผ่านความรู้สึกออกไป
ความรู้สึกที่คิดถึง
แค่ได้คิดถึงช่วงเวลาดีดีที่เคยมีให้กัน ก็เท่านั้น
มันก็ยังคงเป็นความรู้สึก ที่ผมก็ไม่รู้ว่าใครตั้งชื่อให้มัน
มันเรียกว่า "ความรู้สึก"
ผมโชคดีน่ะที่ยิ่งโตก็ยิ่งเข้าใจ ยอมรับมันได้
ไม่กล้าแม้แต่จะร้องออกมาทั้งๆที่ข้างในมัน...
แบกรับไม่ไหว..ก็ได้แค่ยิ้ม เก๊กเท่ ทำเหมือนเดิม
ใช้ชีวิตบนความรู้สึก ในวันเก่าๆ ห้องเดิม เสื้อผ้าเดิมๆ
ที่นอนที่เดิม หมอนข้างก็อันเดิม นอนก็นอนที่เดิมเว้นเอาไว้
ทุกอย่างในห้องไม่เคยเคลื่อนที่ไปไหน อยากจะพูดออกไปให้ใครสักคนฟังว่าเราอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ไม่ไหว ก็ทำไม่ได้ ได้แต่ทนเก็บทุกๆความรู้สึกไว้ แล้วก้าวเดินต่อไป อยากจะบอกอะไร...อีกมากมายหลายอย่าง ความรับผิดชอบที่มีเด็กคนนึงเรียกเราว่าพ่อ มันทำให้เราต้องยอมทิ้งความสุขของตัวเองความก้าวหน้า ทั้งๆที่ผมก็อยากที่จะไปเรียนต่อ อยากมีแฟนใหม่ อยากซื้อของที่ชอบอีกตั้งมากมาย อยากเล่นสนุกกับเพื่อนๆ อยากนั่งเล่นเกมส์ไม่ต้องคิดอะไร บางทีเราก็อยากเห็นแก่ตัวแบบคุณเหมือนกันทิ้งแมร่งไปเลยไม่ต้องสนใจ เราไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เราผิดหรือกำลังจะทำผิดหน้าของลูกคำว่าครอบครัวจะลอยขึ้นมาทุกๆครั้ง เราก็อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์ เหมือนกับใครหลายๆคน คนคนเดียวมันไม่สามารถรักษาอะไรไว้ได้จริงๆนั่นล่ะ จะให้ลืมได้ยังไงในเมื่อลูกยังไม่ลืมแม่ของมัน ทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าแม่ไปไหน ได้แต่บอกว่าแม่ไปทำงาน ก็ไม่รู้ว่าจะบอกแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน เรามันแย่เอง จะหน้าไหนมันก็เหมือนกันทั้งนั้น
ขอบคุณพื้นที่ Pantip ที่ช่วยบันทึกความทรงจำและคำพูดที่เรากลัวว่าสักวันเราจะลืมมันไปให้เราได้จดจำวันที่เราแย่ที่สุดในชีวิต
.................
คำพูดของพ่อจะน่ารำคาญ...เหมือนคำพูดของแม่ไหมน่ะ
ความรับผิดชอบ ของผู้ชายที่เรียกว่า "พ่อ"
บางสิ่งบางอย่างเราอาจไม่เห็นมันด้วยตา
แต่เรารับรู้มันด้วยความรู้สึกในใจของเรา
คุณเคยเห็นหน้าตา ของ ความรัก ความคิดถึง ไหม..?
ใช่..ผมไม่เห็นหรอก แต่ผมแค่รู้สึกถึงมัน
ถึงแม้เราจะไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันได้อีก
แต่ก็ยังคงส่งความคิดถึง
ฝากผ่านความรู้สึกออกไป
ความรู้สึกที่คิดถึง
แค่ได้คิดถึงช่วงเวลาดีดีที่เคยมีให้กัน ก็เท่านั้น
มันก็ยังคงเป็นความรู้สึก ที่ผมก็ไม่รู้ว่าใครตั้งชื่อให้มัน
มันเรียกว่า "ความรู้สึก"
ผมโชคดีน่ะที่ยิ่งโตก็ยิ่งเข้าใจ ยอมรับมันได้
ไม่กล้าแม้แต่จะร้องออกมาทั้งๆที่ข้างในมัน...
แบกรับไม่ไหว..ก็ได้แค่ยิ้ม เก๊กเท่ ทำเหมือนเดิม
ใช้ชีวิตบนความรู้สึก ในวันเก่าๆ ห้องเดิม เสื้อผ้าเดิมๆ
ที่นอนที่เดิม หมอนข้างก็อันเดิม นอนก็นอนที่เดิมเว้นเอาไว้
ทุกอย่างในห้องไม่เคยเคลื่อนที่ไปไหน อยากจะพูดออกไปให้ใครสักคนฟังว่าเราอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ไม่ไหว ก็ทำไม่ได้ ได้แต่ทนเก็บทุกๆความรู้สึกไว้ แล้วก้าวเดินต่อไป อยากจะบอกอะไร...อีกมากมายหลายอย่าง ความรับผิดชอบที่มีเด็กคนนึงเรียกเราว่าพ่อ มันทำให้เราต้องยอมทิ้งความสุขของตัวเองความก้าวหน้า ทั้งๆที่ผมก็อยากที่จะไปเรียนต่อ อยากมีแฟนใหม่ อยากซื้อของที่ชอบอีกตั้งมากมาย อยากเล่นสนุกกับเพื่อนๆ อยากนั่งเล่นเกมส์ไม่ต้องคิดอะไร บางทีเราก็อยากเห็นแก่ตัวแบบคุณเหมือนกันทิ้งแมร่งไปเลยไม่ต้องสนใจ เราไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เราผิดหรือกำลังจะทำผิดหน้าของลูกคำว่าครอบครัวจะลอยขึ้นมาทุกๆครั้ง เราก็อยากมีครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์ เหมือนกับใครหลายๆคน คนคนเดียวมันไม่สามารถรักษาอะไรไว้ได้จริงๆนั่นล่ะ จะให้ลืมได้ยังไงในเมื่อลูกยังไม่ลืมแม่ของมัน ทั้งๆที่ก็ไม่รู้ว่าแม่ไปไหน ได้แต่บอกว่าแม่ไปทำงาน ก็ไม่รู้ว่าจะบอกแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน เรามันแย่เอง จะหน้าไหนมันก็เหมือนกันทั้งนั้น
ขอบคุณพื้นที่ Pantip ที่ช่วยบันทึกความทรงจำและคำพูดที่เรากลัวว่าสักวันเราจะลืมมันไปให้เราได้จดจำวันที่เราแย่ที่สุดในชีวิต
.................
คำพูดของพ่อจะน่ารำคาญ...เหมือนคำพูดของแม่ไหมน่ะ