อาจจะเกริ่นยาวนิดนึง ถ้าใครไม่อยากอ่านยาว ๆ ก็ข้ามไปย่อหน้าที่5 ได้เลยค่ะ
อกหักครั้งแรกในชีวิต เคยผิดหวังจากความรักมาบ้าง แต่ไม่เคยเข้าใกล้คำว่าอกหักเลย ตอนนี้เราเรียนจบและมีงานทำแล้ว ไม่เคยมีความรักหรือความใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามมาก่อน สมัยเรียนมัธยมเคยคุยๆกับเพศเดียวกัน เขาเทคแคร์เราอย่างดี เขาดีกับเราทุกอย่าง ยอมเราทุกอย่าง เราไม่เคยได้รับการ treat แบบนี้มาก่อน เลยทำให้เราใจอ่อน ตกลงคบกัน แต่ไม่กี่เดือน เราเริ่มรู้ใจตัวเอง ว่าเราไม่ได้ชอบเพศเดียวกัน เราเลยขอลดสถานะเป็นแค่เพื่อน เราไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรเลยตอนนั้น รู้สึกโล่งที่ตัดความสัมพันธ์ครั้งนั้นออกไปได้
หลังจากนั้นเราก็ไม่มีใครอีกเลย ไม่ได้คุยกับใคร เรามีความสุขกับการอยู่คนเดียวและเพื่อนๆมากมีคนที่แอบชอบบ้าง แต่เป็นการแอบชอบฝ่ายเดียว โดยที่เขาไม่ได้มารับรู้อะไร เรียกได้ว่าโสดสนิทมาโดยตลอด ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครเข้ามาเลย ไม่เคยถูกจีบ และเราไม่เคยเปิดโอกาสให้กับคนที่มีท่าทีว่าชอบเราได้เข้ามาในโลกของเรา คนรอบข้างบอกว่าเราเป็นคนปิดกั้นตัวเองเกินไป ยกตัวอย่างเช่นมีผชแอดมา ถ้าเราไม่รู้จักและไม่ถูกใจ เราจะไม่รับแอดเด็ดขาด เราเป็นคนค่อนข้างหวงพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง และเป็นคนวางมาตรฐานผชในใจไว้สูง เราไม่ได้ชอบคนที่หน้าตา อาจจะเป็นแค่ส่วนประกอบเล็กๆ แต่เราจะชอบผชจาก personality และ attitude มากกว่า เราชอบผชที่มีสมอง มีสมองในที่นี้ไม่ได้หมายถึงคนเรียนเก่ง หมายถึงคนมีที่ฉลาดในการใช้ชีวิต มีทัศนคติที่ดี มีวุฒิภาวะทางความคิดและอารมณ์
จนตอนเรียนมหาลัย เราได้มีโอกาสได้คุยผชคนหนึ่งที่เราแอบชอบ เขาเป็นฝ่ายทักเรามา เขารู้ว่าเราชอบเขาผ่านจากเพื่อน แต่เป็นการคุยกันไม่ถึงเดือน เขาก็หายไป จนเราหาคำตอบมาได้เองว่าเขายังลืมแฟนเก่าไม่ได้ และเขาไม่อยากทำร้ายคนดีๆแบบเรา ตอนนั้นเราทั้งเสียใจทั้งโกรธ กับคำตอบที่เขาใช้ปฏิเสธเรา ตอนนั้นเรียกได้ว่าเป็นการผิดหวังจากความรักครั้งแรก และเข้าใจว่ามันคือการอกหักครั้งแรกในชีวิต
จนมาได้สัมผัสกับคำว่าอกหักจริงๆ เราเพิ่งเข้าใจว่าครั้งนั้นไม่เฉียดคำว่าอกหักเลย
ครั้งนี้สิของจริง และสาหัสมาก
เขาคนนั้นเป็นรุ่นพี่ของเรา ตอนนั้นเขาเพิ่งอกหักมา แฟนที่คบกันมาหลายปีของเขาต้องไปแต่งงานกับคนอื่น ขอไม่ลงรายละเอียดตรงนี้ เขาต้องแยกกันทั้งๆที่ยังรักกัน แล้วเขาก็เข้ามาหาเรา จากการที่บังเอิญได้เจอกันครั้งนั้น ช่วงแรกๆเขาพยายามทักมาหาเราตลอด มีโทรคุย ชวนเราไปนู้นไปนี่ แต่ตอนนั้นเรายังไม่เข้าใจเจตนาของเขา ด้วยความที่นิสัยเป็นคนช่างคุยของเขา ทำให้เราไม่มั่นใจว่ามันคือการจีบหรือคุยเล่น บวกกับสงสารเขา ตอนนั้นก็ช่างใจอยู่นานว่าจะยอมคุยดีไหม เพราะเรากลัวใจตัวเอง เขามีคุณสมบัติบางอย่างที่เราชอบ เรากลัวว่าจะเผลอใจให้ แต่แล้วอีกความคิดหนึ่งก็บอกเราว่ามันคงไม่เสียหายอะไรที่เราจะลองคุยกับเขา ตลอดเวลาที่คุยกันตั้งแต่แรกเริ่ม เรารับรู้มาโดยตลอดว่าเขาคุยกับใครอีกหลายคน แต่ตอนนั้นเรายังไม่ได้คิดอะไรด้วย เราเลยเฉยๆ แต่มีแอบบ่นบ้างให้เขาเลือกสักคน เขาเล่าให้เราฟังทุกอย่าง ทำอะไรหลายๆอย่าง จนบางครั้งเราเผลอคิดว่าเราสำคัญสำหรับเขา เขาค่อยๆเข้ามาแทรกซึมในความรู้สึกเราทีละนิด จนตอนนี้เรายอมรับว่าเขามีอิทธิพลต่อความรู้สึกเรามาก
หกเดือนที่เราคุยกันเรื่อยๆ เจอกันบ่อยๆ ไปหาอะไรกิน ไปดูหนังด้วยกัน มีการ skinship กัน เรายอมรับเลยว่าเขาคือความสบายใจของเรา เรารู้สึกกับเขามาก เราคิดมาตลอดว่าเราจะถามหาสถานะจากเขาสักวัน แต่ยังรู้สึกว่ายังไม่ถึงเวลา เราอยากค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์ ยังอยากจะเรียนรู้กันไปเรื่อยๆให้ต่างฝ่ายต่างมั่นใจในกันและกัน
จนมาถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่โอเคกับสถานะที่เขาให้เรามา เราจับได้ว่าเขาไปเจอกับแฟนเก่า เราเคลียร์กันเรื่องนี้ เราขอรู้ขอบเขตว่าเรามีสิทธิ์ในตัวเขาแค่ไหน เราไม่ได้ถามหาสถานะ แต่เรากำลังจะแสดงจุดยืนของตัวเอง ถ้าหากเขายืนยันว่าจะคุยกับคนอื่นอยู่ เราขอถอยออกมา เรารู้สึกว่ามันไม่แฟร์กับเรา ที่เราคุยกับเขาแค่คนเดียว ในขณะที่เขายังคุยหลายคน
เหตุการณ์ครั้งนั้นมีบทสรุปที่ทำให้เราเข้าใจว่าเขาเลือกเรา หรือเราอาจจะตีความผิดไปก็ไม่รู้ จนผ่านไปอีกเดือน เราเริ่มรู้สึกว่าอะไรๆมันยังไม่ชัดเจนหลายอย่าง เราเลยถามอีกครั้ง ได้คำตอบมาว่ายังคุยกับคนอื่น และกับเราไม่ได้มีอะไร คำตอบของเขาทำเราตัวชา เราไม่รู้ว่าเราควรรู้สึกยังไง ตัวมันชาไปหมด เหมือนมีอะไรอึดอัดในใจ ไม่ได้มีความรู้สึกอยากจะร้องไห้เลยสักนิด มันง่วงๆเพลียๆ อยากจะนอน แต่นอนไม่หลับ นอนหลับตาไปครึ่งวัน ในหัวคิดวนแต่เรื่องเขา จนเรารู้สึกว่าต้องคุยกับใครสักคนแล้ว เราโทรหาเพื่อน เรามีเพื่อนสนิทที่ไว้ใจที่สุดอยู่สองคน คนนึงรับรู้เรื่องของเรากับเขา อีกคนไม่รู้ โทรหาคนแรกที่รู้เรื่องของเรา เขาไม่รับสาย เลยโทรหาอีกคน พอเพื่อนรับสาย เราได้ยินเสียงมัน มันเหมือนเสียงปลดล็อคความรู้สึกเรา เราปล่อยโฮออกมา ร้องไห้ฟูมฟาย จนเพื่อนเราตกใจ คบกันมาเป็นสิบปี เราไม่เคยร้องไห้ให้เพื่อนเห็นเลย แล้วเราก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้เพื่อนฟัง เพื่อนเราโกรธเราที่เราปิดบังมันเรื่องนี้
แต่โกรธผชคนนั้นมากกว่าที่ทำกับเราแบบนี้ เพื่อนเราทั้งสองคนบอกว่า เราไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้ เราควรเจอคนดีๆ ด้วยโปรไฟล์ของเราที่ไม่ได้แย่ ยังมีโอกาสได้เจอคนที่ดีกว่านี้ เป็นครั้งแรกที่เพื่อนพูดอวยเรา เรารู้และเข้าใจทุกอย่าง แต่ ณ ตอนนี้ความรู้สึกมันอยู่เหนือเหตุผลทุกอย่าง เราเสียใจมาก ในหัวคิดวนแต่เรื่องของเขา ยังดีที่มีเพื่อนคอยโทรมาคุย คอยถามไถ่ เพื่อนเราเป็นห่วงเรามาก ด้วยความที่เราไม่เคยมีประสบการณ์กับเรื่องแบบนี้ นอนหลับๆตื่นๆ ตื่นขึ้นมากลางดึก ก็คิดวนเรื่องของเขา แม้แต่ในฝันก็เป็นเรื่องของเขา เราสาหัสมาก เราไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ปกติเราเป็นคนที่มีความสุขกับอะไรง่ายๆ เราเป็นคนสดใส แต่พอมีเรื่องนี้เกิดขึ้น เราไม่อยากแม้แต่จะยิ้ม
นี่เป็นวันหยุด พรุ่งนี้เราต้องไปทำงานแล้ว เรากลัวว่าเราไม่มีสมาธิทำงาน กลัวจะร้องไห้ ซึ่งเราร้องไม่ได้ ด้วยหน้าที่การงานที่ต้องพบปะกับคน
สุดท้ายเราอยากขอคำแนะนำ ว่าเราควรทำยังไงให้ผ่านจุดนี้ไปได้เร็ว ๆ เราอยากกลับไปเป็นตัวเอง คนที่สดใส คนที่มีความสุขกับอะไรได้ง่าย คนที่ไม่เคยโหยหาความรักจากใคร ไม่เคยรู้สึกเหงา อยู่ได้ด้วยตัวเองมาโดยตลอด ไม่เคยเอาความรู้สึกไปผูกติดกับใคร
ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านเรื่องของเรา
ขอให้ทุกคนได้เจอกับความสัมพันธ์ที่ดี ๆ
อย่าได้ต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆเหมือนเรา
ทุกคนควรได้รับความรักที่ดี ๆ
อกหักครั้งแรกในชีวิต
อกหักครั้งแรกในชีวิต เคยผิดหวังจากความรักมาบ้าง แต่ไม่เคยเข้าใกล้คำว่าอกหักเลย ตอนนี้เราเรียนจบและมีงานทำแล้ว ไม่เคยมีความรักหรือความใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามมาก่อน สมัยเรียนมัธยมเคยคุยๆกับเพศเดียวกัน เขาเทคแคร์เราอย่างดี เขาดีกับเราทุกอย่าง ยอมเราทุกอย่าง เราไม่เคยได้รับการ treat แบบนี้มาก่อน เลยทำให้เราใจอ่อน ตกลงคบกัน แต่ไม่กี่เดือน เราเริ่มรู้ใจตัวเอง ว่าเราไม่ได้ชอบเพศเดียวกัน เราเลยขอลดสถานะเป็นแค่เพื่อน เราไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรเลยตอนนั้น รู้สึกโล่งที่ตัดความสัมพันธ์ครั้งนั้นออกไปได้
หลังจากนั้นเราก็ไม่มีใครอีกเลย ไม่ได้คุยกับใคร เรามีความสุขกับการอยู่คนเดียวและเพื่อนๆมากมีคนที่แอบชอบบ้าง แต่เป็นการแอบชอบฝ่ายเดียว โดยที่เขาไม่ได้มารับรู้อะไร เรียกได้ว่าโสดสนิทมาโดยตลอด ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครเข้ามาเลย ไม่เคยถูกจีบ และเราไม่เคยเปิดโอกาสให้กับคนที่มีท่าทีว่าชอบเราได้เข้ามาในโลกของเรา คนรอบข้างบอกว่าเราเป็นคนปิดกั้นตัวเองเกินไป ยกตัวอย่างเช่นมีผชแอดมา ถ้าเราไม่รู้จักและไม่ถูกใจ เราจะไม่รับแอดเด็ดขาด เราเป็นคนค่อนข้างหวงพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง และเป็นคนวางมาตรฐานผชในใจไว้สูง เราไม่ได้ชอบคนที่หน้าตา อาจจะเป็นแค่ส่วนประกอบเล็กๆ แต่เราจะชอบผชจาก personality และ attitude มากกว่า เราชอบผชที่มีสมอง มีสมองในที่นี้ไม่ได้หมายถึงคนเรียนเก่ง หมายถึงคนมีที่ฉลาดในการใช้ชีวิต มีทัศนคติที่ดี มีวุฒิภาวะทางความคิดและอารมณ์
จนตอนเรียนมหาลัย เราได้มีโอกาสได้คุยผชคนหนึ่งที่เราแอบชอบ เขาเป็นฝ่ายทักเรามา เขารู้ว่าเราชอบเขาผ่านจากเพื่อน แต่เป็นการคุยกันไม่ถึงเดือน เขาก็หายไป จนเราหาคำตอบมาได้เองว่าเขายังลืมแฟนเก่าไม่ได้ และเขาไม่อยากทำร้ายคนดีๆแบบเรา ตอนนั้นเราทั้งเสียใจทั้งโกรธ กับคำตอบที่เขาใช้ปฏิเสธเรา ตอนนั้นเรียกได้ว่าเป็นการผิดหวังจากความรักครั้งแรก และเข้าใจว่ามันคือการอกหักครั้งแรกในชีวิต
จนมาได้สัมผัสกับคำว่าอกหักจริงๆ เราเพิ่งเข้าใจว่าครั้งนั้นไม่เฉียดคำว่าอกหักเลย
ครั้งนี้สิของจริง และสาหัสมาก
เขาคนนั้นเป็นรุ่นพี่ของเรา ตอนนั้นเขาเพิ่งอกหักมา แฟนที่คบกันมาหลายปีของเขาต้องไปแต่งงานกับคนอื่น ขอไม่ลงรายละเอียดตรงนี้ เขาต้องแยกกันทั้งๆที่ยังรักกัน แล้วเขาก็เข้ามาหาเรา จากการที่บังเอิญได้เจอกันครั้งนั้น ช่วงแรกๆเขาพยายามทักมาหาเราตลอด มีโทรคุย ชวนเราไปนู้นไปนี่ แต่ตอนนั้นเรายังไม่เข้าใจเจตนาของเขา ด้วยความที่นิสัยเป็นคนช่างคุยของเขา ทำให้เราไม่มั่นใจว่ามันคือการจีบหรือคุยเล่น บวกกับสงสารเขา ตอนนั้นก็ช่างใจอยู่นานว่าจะยอมคุยดีไหม เพราะเรากลัวใจตัวเอง เขามีคุณสมบัติบางอย่างที่เราชอบ เรากลัวว่าจะเผลอใจให้ แต่แล้วอีกความคิดหนึ่งก็บอกเราว่ามันคงไม่เสียหายอะไรที่เราจะลองคุยกับเขา ตลอดเวลาที่คุยกันตั้งแต่แรกเริ่ม เรารับรู้มาโดยตลอดว่าเขาคุยกับใครอีกหลายคน แต่ตอนนั้นเรายังไม่ได้คิดอะไรด้วย เราเลยเฉยๆ แต่มีแอบบ่นบ้างให้เขาเลือกสักคน เขาเล่าให้เราฟังทุกอย่าง ทำอะไรหลายๆอย่าง จนบางครั้งเราเผลอคิดว่าเราสำคัญสำหรับเขา เขาค่อยๆเข้ามาแทรกซึมในความรู้สึกเราทีละนิด จนตอนนี้เรายอมรับว่าเขามีอิทธิพลต่อความรู้สึกเรามาก
หกเดือนที่เราคุยกันเรื่อยๆ เจอกันบ่อยๆ ไปหาอะไรกิน ไปดูหนังด้วยกัน มีการ skinship กัน เรายอมรับเลยว่าเขาคือความสบายใจของเรา เรารู้สึกกับเขามาก เราคิดมาตลอดว่าเราจะถามหาสถานะจากเขาสักวัน แต่ยังรู้สึกว่ายังไม่ถึงเวลา เราอยากค่อยๆพัฒนาความสัมพันธ์ ยังอยากจะเรียนรู้กันไปเรื่อยๆให้ต่างฝ่ายต่างมั่นใจในกันและกัน
จนมาถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่โอเคกับสถานะที่เขาให้เรามา เราจับได้ว่าเขาไปเจอกับแฟนเก่า เราเคลียร์กันเรื่องนี้ เราขอรู้ขอบเขตว่าเรามีสิทธิ์ในตัวเขาแค่ไหน เราไม่ได้ถามหาสถานะ แต่เรากำลังจะแสดงจุดยืนของตัวเอง ถ้าหากเขายืนยันว่าจะคุยกับคนอื่นอยู่ เราขอถอยออกมา เรารู้สึกว่ามันไม่แฟร์กับเรา ที่เราคุยกับเขาแค่คนเดียว ในขณะที่เขายังคุยหลายคน
เหตุการณ์ครั้งนั้นมีบทสรุปที่ทำให้เราเข้าใจว่าเขาเลือกเรา หรือเราอาจจะตีความผิดไปก็ไม่รู้ จนผ่านไปอีกเดือน เราเริ่มรู้สึกว่าอะไรๆมันยังไม่ชัดเจนหลายอย่าง เราเลยถามอีกครั้ง ได้คำตอบมาว่ายังคุยกับคนอื่น และกับเราไม่ได้มีอะไร คำตอบของเขาทำเราตัวชา เราไม่รู้ว่าเราควรรู้สึกยังไง ตัวมันชาไปหมด เหมือนมีอะไรอึดอัดในใจ ไม่ได้มีความรู้สึกอยากจะร้องไห้เลยสักนิด มันง่วงๆเพลียๆ อยากจะนอน แต่นอนไม่หลับ นอนหลับตาไปครึ่งวัน ในหัวคิดวนแต่เรื่องเขา จนเรารู้สึกว่าต้องคุยกับใครสักคนแล้ว เราโทรหาเพื่อน เรามีเพื่อนสนิทที่ไว้ใจที่สุดอยู่สองคน คนนึงรับรู้เรื่องของเรากับเขา อีกคนไม่รู้ โทรหาคนแรกที่รู้เรื่องของเรา เขาไม่รับสาย เลยโทรหาอีกคน พอเพื่อนรับสาย เราได้ยินเสียงมัน มันเหมือนเสียงปลดล็อคความรู้สึกเรา เราปล่อยโฮออกมา ร้องไห้ฟูมฟาย จนเพื่อนเราตกใจ คบกันมาเป็นสิบปี เราไม่เคยร้องไห้ให้เพื่อนเห็นเลย แล้วเราก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้เพื่อนฟัง เพื่อนเราโกรธเราที่เราปิดบังมันเรื่องนี้
แต่โกรธผชคนนั้นมากกว่าที่ทำกับเราแบบนี้ เพื่อนเราทั้งสองคนบอกว่า เราไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้ เราควรเจอคนดีๆ ด้วยโปรไฟล์ของเราที่ไม่ได้แย่ ยังมีโอกาสได้เจอคนที่ดีกว่านี้ เป็นครั้งแรกที่เพื่อนพูดอวยเรา เรารู้และเข้าใจทุกอย่าง แต่ ณ ตอนนี้ความรู้สึกมันอยู่เหนือเหตุผลทุกอย่าง เราเสียใจมาก ในหัวคิดวนแต่เรื่องของเขา ยังดีที่มีเพื่อนคอยโทรมาคุย คอยถามไถ่ เพื่อนเราเป็นห่วงเรามาก ด้วยความที่เราไม่เคยมีประสบการณ์กับเรื่องแบบนี้ นอนหลับๆตื่นๆ ตื่นขึ้นมากลางดึก ก็คิดวนเรื่องของเขา แม้แต่ในฝันก็เป็นเรื่องของเขา เราสาหัสมาก เราไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ปกติเราเป็นคนที่มีความสุขกับอะไรง่ายๆ เราเป็นคนสดใส แต่พอมีเรื่องนี้เกิดขึ้น เราไม่อยากแม้แต่จะยิ้ม
นี่เป็นวันหยุด พรุ่งนี้เราต้องไปทำงานแล้ว เรากลัวว่าเราไม่มีสมาธิทำงาน กลัวจะร้องไห้ ซึ่งเราร้องไม่ได้ ด้วยหน้าที่การงานที่ต้องพบปะกับคน
สุดท้ายเราอยากขอคำแนะนำ ว่าเราควรทำยังไงให้ผ่านจุดนี้ไปได้เร็ว ๆ เราอยากกลับไปเป็นตัวเอง คนที่สดใส คนที่มีความสุขกับอะไรได้ง่าย คนที่ไม่เคยโหยหาความรักจากใคร ไม่เคยรู้สึกเหงา อยู่ได้ด้วยตัวเองมาโดยตลอด ไม่เคยเอาความรู้สึกไปผูกติดกับใคร
ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านเรื่องของเรา
ขอให้ทุกคนได้เจอกับความสัมพันธ์ที่ดี ๆ
อย่าได้ต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆเหมือนเรา
ทุกคนควรได้รับความรักที่ดี ๆ