คนเราจะต้องผิดพลั้งเท่าไหร่กว่าจะสำเร็จหรอครับ?

สวัสดีครับผมชื่อแบงค์ ตอนนี้ผมอายุ21 เรียนจบ ปวส.มาก็มาทำงานเลยเพราะว่าอยากได้รถบิ๊คไบค์สักคันจึงยอมเรียนรอบวันอาทิตย์เพราะว่าจะได้เรียนไปและทำงานไปด้วยเพื่อจะได้มีเงินดาวน์และผ่อนรถอย่างที่ตัวเองต้องการได้ ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรนอกจากเรื่องรถเลยเพราะว่ามันเป็นความอยากได้มากๆแต่ลืมคำนึ่งไปเลยว่าเราทำงานเราก็ควรนำเงินไปแบ่งเบาภาระครอบครัวบ้าง แต่ผมก็ไม่ได้ช่วยในจุดนั้นเพราะบางทีก็เอาแค่ความอยากได้เป็นที่ตั้ง แต่พอเริ่มต้นที่ผ่อนรถตามที่ตัวเองต้องการผมก็เริ่มที่จะเก็บเงินพยายามหาเงินทุกทางที่สุจริตและหาหนทางที่มันเป็นทางที่ดีที่สุดแม้มันจะต้องเหนื่อยต้องลำบากเพื่อแรกกับเงินที่ได้มาเพียงน้อยนิด พยายามเก็บเงินที่ได้มาทั้งหมดเพราะอยากให้เงินก้อนแม่สักรอบคิดอย่างเดียวว่าเราต้องทำให้ได้เพราะไม่เคยได้ให้อะไรแม่เป็นชิ้นเป็นอันเลยก็อยากจะเอาตรงนี้ไปให้ งดทุกๆอย่างทุกๆอย่างจริง ไม่เที่ยว ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุรี่ นอกจากการผ่อนรถผมก็ไม่ได้จ่ายอะไรมากมาย แต่เพราะแค่วันเดียวที่เพื่อนผมแนะนำเว็ปพนันให้มันก็ชักจูงให้ลองดูแค่เล่นขำๆแต่ผมว่าแรกๆมันก็ได้มันก็ทำให้เรารุ้สึกว่าเราอยากได้มากกว่านั้นเพราะอยากได้เงินมาทำทุนทำธุรกิจเล็กๆเพื่อครอบครัวอยากทำอยากบริหารเองแต่ทุกอย่างต้องมาจบและหมดศรัทธาในตัวเองที่กำลังพยายามจะสร้างฝันตัวเอง เพียงเพราะคิดว่าอยากได้อะไรมาง่ายๆ และก็ติดมาตลอดไม่ว่าจะได้เงินมาด้วยวิธีไหนสุดท้ายก็มาหมดกับการพนันผมรุ้นะว่านี่คือตัวผมที่ทำเองแต่จิตใต้สำนึกมันบอกว่านี่มันไม่ใช่ตัวผมเลยผมเดินเส้นทางผิดมาตลอดถึงแม้สิ่งที่ทำไปทุกๆอย่างเพราะว่าอยากให้คนรอบข้างสบายไม่อยากเห็นเขาเหนื่อยแต่สิ่งที่ทำลงไปก็รู้ว่ามันผิดแต่ก็แค่หวังจะได้จากมันสักเล็กน้อยเพื่อแค่มีกินมีใช้แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าสิ่งที่พ่อแม่ต้องการเขาไม่ได้ต้องการเงินทองหรือความสบายที่เขาควรจะได้เลยแต่เขาแค่อยากเห็นแก้วตาดวงใจของเขาได้มีชีวิตที่ดีมีหน้าที่การงานที่ดี มีครอบครัวที่ดีเขาบอกเขาไม่ได้ต้องการให้ผมตอบแทนเขาเลยแม้แต่บาทเดียว แต่เขาแค่อยากเห็นผมตื่นไปทำงานในทุกๆวันและกลับมาบ้านในตอนเลิกงาน ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทุกวัน เขาบอกนี่ก็มีความสุขมากพอแล้วแต่เป็นผมเองที่กะกะสนจะทำนู่นทำนี่เพื่อเขามากแค่ไหนก็แค่อยากตอบแทนเอง แต่ทางที่เดินมันผิดมาตลอด แต่ผมสัญญากับตัวเองและครอบครัวและว่าผมจะเลิกผมจะตัดทุกอย่าง ถึงจะต้องกลับไปทำงานและพยายามเก็บหอมรอมริทอีกครั้งผมก็พร้อมจะทำผมอยากเป็นลูกที่ดีในสายตาแม่กับพ่อไม่ใช้เป็นคนที่ไม่เอาไหนเลยในสายตาเขา ถึงตอนนี้ต้องกลับมาเริ่มจาก 0 และจะต้องเหนื่อยต้องท้อ ผมก็พร้อมตอนนี้ผมพร้อมที่จะก้าวออกมาจากทางนั้นที่มัเคยทำให้ผมหมดศรัทธาในตัวเอง และคนรอบๆข้างผมก็คงคิดเหมือนกัน  สำหรับคนที่เคยเจอแบบผมหรือประสบเรื่องราวคล้ายๆผม ผมขอเป็นกำลังใจให้นะครับ เดินออกจากสิ่เลวร้ายพวกนั้นและพร้อมเริ่มใหม่ทำวันนี้และวันข้างหน้าให้ดีที่สุดนะครับ ถือว่าเป็นของขวัญให้ตัวเราเองและครอบครัว ถึงแม้มันจะต้องสุญเสียอะไรไปมากมายแต่สิ่งที่ยังอยู่กับเราและคอยยิ้มคอยปลอบใจเราเสมอ ขอบคุณนะครับที่อ่านและหวังว่าจะเป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อยนะครับ