สวัสดีค่ะ เราอายุ24ปี เพิ่งเรียนจบ กำลังจะทำงาน คบกับแฟนมา ปีนี้ปีที่ 7 ค่ะ อายุเท่ากัน เรียนจบที่เดียวกันกำลังจะทำงาน
เราสองคน คบกันมาตั้งแต่ ม.6 ค่ะ อยู่กันคนละจังหวัด แต่มาเจอกันที่เรียนพิเศษตอนปิดเทอม สอบเข้าคณะและมหาวิทยาลัยเดียวกัน ตอนนี้เพิ่งเรียนจบค่ะ
ต้องเกริ่นก่อนว่า ความสัมพันธ์โดยรวมของเรา คือดีเลยค่ะ โดยเฉพาะตลอดระยะเวลา 6 ปี ที่อยู่และเรียนด้วยกัน เค้าดีกับเรามาก ดูแลทุกอย่าง ยิ่งโตยิ่งเข้าใจกัน ทะเลาะกันน้อย เป็นคู่ที่คบกันนานที่สุดในคณะแล้วค่ะ ทุกอย่างเหมือนจะดูดี เราดูเหมือนจะเป็นคู่ที่ perfect แต่มันก็มีปัญหาตรงที่ แม่ของฝ่ายชาย ไม่ปลื้มเราค่ะ
ตอนปีแรกที่คบกัน แฟนเราบอกแม่เค้าว่าเค้ามีแฟนแล้วคือเรา แม่เค้าก็ไม่ชอบค่ะ ทั้งที่ยังไม่เคยพูดคุยกับเราด้วยซ้ำ เค้าไม่ชอบที่ลูกของเค้ามีแฟน หวงลูกชายมาก เป็นลูกชายคนโต ตอนแรกเราก็ได้แต่ทำใจค่ะ ตอนนั้นอายุ 18 ปี ท่านอาจจะเห็นว่าเราเด็กอยู่ ไม่เป็นไรค่ะ รอได้ โตกว่านี้ท่านคงเปิดใจ
พอปี 3 มีประชุมผู้ปกครอง ทางบ้านเราไม่สะดวกมา ทางบ้านแฟนเรามา เราเลยเสนอไอเดียว่าพาเราไปหาแม่ไหม ไปนั่งด้วยจะได้พุดคุยทำความรู้จักกัน แฟนเราก็รับปากค่ะ จะไปบอกแม่ให้ พอถึงวันจริง แฟนเราวิ่งมาบอกว่า แม่เค้าบอกยังไม่พร้อมเจอค่ะ ยังไม่อยากเจอ เราเสียใจมากค่ะ ได้แต่คิดว่าเราทำผิดอะไรนะ แฟนก็ปลอบว่าสักวันท่านคงเข้าใจ แต่จะช่วยพุดให้ เวลาล่วงเลยมาตอนนี้ก็จบปี 6 แล้ว ไม่มีอะไรคืบหน้าเลยค่ะ ระหว่างนั้นมีเจอตอนงานอื่นๆบ้าง ท่านก็ยิ้ม รับไหว้เรา และเดินผ่านไป ส่วนแฟนเราก็ดูเหมือนทำอะไรไม่ได้ค่ะ พอเราคุยเรื่องนี้ ที่เราอยากทำความรู้จักบ้านเค้า แฟนเราก็จะบอกว่าแม่เราไม่เหมือนคนอื่น เราไม่ต้องทำอะไรหรอก ความรักมันเป็นเรื่องของเราแค่สองคน....
แต่ในทางกลับกัน บ้านเรา คุณพ่อ คุณแม่ น่ารักมาก รู้ตั้งแต่แรกๆว่าเรามีแฟน ขับรถส่งเราไปเดท พาแฟนเรามากินข้าว ดูแลดีทุกอย่าง มันทำให้เรามีความสุขค่ะ แต่อดน้อยใจไม่ได้ ว่าทำไม ทางนั้นถึงไม่เปิดใจให้เราบ้าง
และที่บอกว่าเรารู้สึกว่าปัญหานี้มันยังอยู่ที่เดิม เพราะแฟนเราไม่กล้าคุยกับทางบ้านค่ะ เราบอกหลายครั้งว่า เราขอไปบ้านได้ไหม เดี๋ยวเราคุยเอง แฟนจะบ่ายเบี่ยงหรือไม่ก็บอกว่าเราจะจัดการเอง ตอนนี้เรียนจบ แยกย้ายกันกลับบ้าน มันน่าเศร้าตรงที่ เวลาแฟนเราอยู่บ้าน เค้าจะไม่โทรหาเรา และไม่คุยโทรศัพท์กับเราเลย คิดว่าเป็นเพราะแม่เค้าอยู่บ้าน เราน้อยใจมาก แฟนเราบอกให้เราอดทน มันใช่หรอคะ กับ 7 ปี ที่ดูไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน แต่การที่เราจะอยู่ด้วยกัน ครอบครัวทั้งสองฝ่ายก็ต้องยอมรับและยินดีด้วยไม่ใช่หรอคะ
แถมเวลาที่เราไปเที่ยวกันสองคน เราจะบอกพ่อเราทุกครั้ง พ่อเราก็ไม่เคยว่าค่ะ ส่วนเค้าจะไม่กล้าบอกที่บ้านเลย แต่จะให้ไปกันเงียบๆ ถ้าเราโพสลงเฟสและแท็กเค้า เค้าจะโกรธเพราะกลัวแม่เค้ามาเห็นค่ะ เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง
มีเพื่อนๆเคยประสบปัญหาแม่แฟนไม่ปลื้มไหมคะ ทั้งๆที่เรา มีพร้อมทุกอย่าง แต่เพียงเพราะเค้าหวง เค้ารักลูกเค้า เราเข้าใจค่ะ แต่เราอยากละลายน้ำแข็งนั้นให้ท่านเปิดใจให้เราบ้าง ไม่อยากรอแฟนพูดค่ะ อยากเดินไปพูดเองเลย แต่คงจะไม่เหมาะ อยากเดินไปข้างหน้าด้วยกัน โดยที่เราและครอบครัวของเราทั้งสองมีความสุขค่ะ
ขอบคุณที่รับฟังนะคะ
รักกันมา7ปี แต่ก็เหมือนย่ำอยู่กับที่ ด้วยปัญหาเดิมๆ บ้านเค้าไม่ชอบเรา
เราสองคน คบกันมาตั้งแต่ ม.6 ค่ะ อยู่กันคนละจังหวัด แต่มาเจอกันที่เรียนพิเศษตอนปิดเทอม สอบเข้าคณะและมหาวิทยาลัยเดียวกัน ตอนนี้เพิ่งเรียนจบค่ะ
ต้องเกริ่นก่อนว่า ความสัมพันธ์โดยรวมของเรา คือดีเลยค่ะ โดยเฉพาะตลอดระยะเวลา 6 ปี ที่อยู่และเรียนด้วยกัน เค้าดีกับเรามาก ดูแลทุกอย่าง ยิ่งโตยิ่งเข้าใจกัน ทะเลาะกันน้อย เป็นคู่ที่คบกันนานที่สุดในคณะแล้วค่ะ ทุกอย่างเหมือนจะดูดี เราดูเหมือนจะเป็นคู่ที่ perfect แต่มันก็มีปัญหาตรงที่ แม่ของฝ่ายชาย ไม่ปลื้มเราค่ะ
ตอนปีแรกที่คบกัน แฟนเราบอกแม่เค้าว่าเค้ามีแฟนแล้วคือเรา แม่เค้าก็ไม่ชอบค่ะ ทั้งที่ยังไม่เคยพูดคุยกับเราด้วยซ้ำ เค้าไม่ชอบที่ลูกของเค้ามีแฟน หวงลูกชายมาก เป็นลูกชายคนโต ตอนแรกเราก็ได้แต่ทำใจค่ะ ตอนนั้นอายุ 18 ปี ท่านอาจจะเห็นว่าเราเด็กอยู่ ไม่เป็นไรค่ะ รอได้ โตกว่านี้ท่านคงเปิดใจ
พอปี 3 มีประชุมผู้ปกครอง ทางบ้านเราไม่สะดวกมา ทางบ้านแฟนเรามา เราเลยเสนอไอเดียว่าพาเราไปหาแม่ไหม ไปนั่งด้วยจะได้พุดคุยทำความรู้จักกัน แฟนเราก็รับปากค่ะ จะไปบอกแม่ให้ พอถึงวันจริง แฟนเราวิ่งมาบอกว่า แม่เค้าบอกยังไม่พร้อมเจอค่ะ ยังไม่อยากเจอ เราเสียใจมากค่ะ ได้แต่คิดว่าเราทำผิดอะไรนะ แฟนก็ปลอบว่าสักวันท่านคงเข้าใจ แต่จะช่วยพุดให้ เวลาล่วงเลยมาตอนนี้ก็จบปี 6 แล้ว ไม่มีอะไรคืบหน้าเลยค่ะ ระหว่างนั้นมีเจอตอนงานอื่นๆบ้าง ท่านก็ยิ้ม รับไหว้เรา และเดินผ่านไป ส่วนแฟนเราก็ดูเหมือนทำอะไรไม่ได้ค่ะ พอเราคุยเรื่องนี้ ที่เราอยากทำความรู้จักบ้านเค้า แฟนเราก็จะบอกว่าแม่เราไม่เหมือนคนอื่น เราไม่ต้องทำอะไรหรอก ความรักมันเป็นเรื่องของเราแค่สองคน....
แต่ในทางกลับกัน บ้านเรา คุณพ่อ คุณแม่ น่ารักมาก รู้ตั้งแต่แรกๆว่าเรามีแฟน ขับรถส่งเราไปเดท พาแฟนเรามากินข้าว ดูแลดีทุกอย่าง มันทำให้เรามีความสุขค่ะ แต่อดน้อยใจไม่ได้ ว่าทำไม ทางนั้นถึงไม่เปิดใจให้เราบ้าง
และที่บอกว่าเรารู้สึกว่าปัญหานี้มันยังอยู่ที่เดิม เพราะแฟนเราไม่กล้าคุยกับทางบ้านค่ะ เราบอกหลายครั้งว่า เราขอไปบ้านได้ไหม เดี๋ยวเราคุยเอง แฟนจะบ่ายเบี่ยงหรือไม่ก็บอกว่าเราจะจัดการเอง ตอนนี้เรียนจบ แยกย้ายกันกลับบ้าน มันน่าเศร้าตรงที่ เวลาแฟนเราอยู่บ้าน เค้าจะไม่โทรหาเรา และไม่คุยโทรศัพท์กับเราเลย คิดว่าเป็นเพราะแม่เค้าอยู่บ้าน เราน้อยใจมาก แฟนเราบอกให้เราอดทน มันใช่หรอคะ กับ 7 ปี ที่ดูไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน แต่การที่เราจะอยู่ด้วยกัน ครอบครัวทั้งสองฝ่ายก็ต้องยอมรับและยินดีด้วยไม่ใช่หรอคะ
แถมเวลาที่เราไปเที่ยวกันสองคน เราจะบอกพ่อเราทุกครั้ง พ่อเราก็ไม่เคยว่าค่ะ ส่วนเค้าจะไม่กล้าบอกที่บ้านเลย แต่จะให้ไปกันเงียบๆ ถ้าเราโพสลงเฟสและแท็กเค้า เค้าจะโกรธเพราะกลัวแม่เค้ามาเห็นค่ะ เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง
มีเพื่อนๆเคยประสบปัญหาแม่แฟนไม่ปลื้มไหมคะ ทั้งๆที่เรา มีพร้อมทุกอย่าง แต่เพียงเพราะเค้าหวง เค้ารักลูกเค้า เราเข้าใจค่ะ แต่เราอยากละลายน้ำแข็งนั้นให้ท่านเปิดใจให้เราบ้าง ไม่อยากรอแฟนพูดค่ะ อยากเดินไปพูดเองเลย แต่คงจะไม่เหมาะ อยากเดินไปข้างหน้าด้วยกัน โดยที่เราและครอบครัวของเราทั้งสองมีความสุขค่ะ
ขอบคุณที่รับฟังนะคะ