เเม่รักลูกไม่เท่ากัน

แม่เราไล่เราไห้ไปตาย อยู่ไปก็หนักแผ่นดิน ด่าเราเป็นเด็กเปตร  ด่าเราจะอยู่ไปทำไม
เราเจ็บเราเสียใจเราไม่ใช่ลูกรักของแม่ ต่อให้เราทำดีขนาดไหนเเม่ก็ไม่เคยชมเราหรือว่าให้กำลังใจอะไรเราเลยตั้งแต่เด็กจนตอนนี้เรา25ปีแล้ว เราก็เป็นคน เรามีหัวใจ ตอนเด็กอยากได้อะไรแม่ก็ไม่เคยจะซื้อให้เรา แตกต่างจากพี่ชายเรามาก พี่เราอยากได้อะไรแม่ก็หามาไห้ตลอด โตมาก็เหมือนเดิมไห้เเต่พี่ พอเราขอเเม่เรียนมหาลัยแม่ไม่ไห้เรียน เราอยากเรียนต่อมหาลัยมากอยากจะมีงานดีๆทำ ไม่ใช่อยู่บ้านช่วยงานบ้าน ทำงานในสวนในไร่ จนทุกวันนี้ก็ทำงานในสวนในไร่ ทำงานกับเเม่เงินก็อยู่กับเเม่ จะของซื่ออะไรแต่ละทียากมาก ด่าเราโตอายุจะ30ปีแล้วจะหน้าด่ากินขอใช้ ว่าเราไม่อายบางเหรอ คือแบบงงมากก็ทำในสวนในไร่ช่วยตลอดทำงานหนักเท่าๆกัน นี้เราผิดเหรอ พอเราจะไปหางานในเมืองทำก็ด่าก็ว่า เราเหนื่อยมากทำอะไรก็ไม่ถูกใจเเม่เลย แตกต่างจากพี่ชายเรามากวันๆไม่ทำอะไร งานบ้านก็ไม่ช่วยสักอย่างในสวนในไร่ก็ไม่ไปช่วย บางครั้งก็คิดว่าเราใช่ลูกของแม่จริงๆหรือป่าว   เราอยากจะออกจากบ้านนี้เต็มทนเล้วอยู่เเล้วไม่เคยมีความสุข พ่อเราแก่ก็เชยๆไม่ช่วยเราเลยแต่ก็ไม่เคยด่าเราหมือนเเม่ เเม่ชอบเอาเราไปด่าไห้คนอื่นฟัง ด่าเราชอบทำไห้แก่เสียหน้า คือเราทำอะไรไห้แม่เสียหน้า เเม่บอกว่าทุกเรื่องไม่ได้เรื่งสักอย่างแม่อายมากที่มีเราเป็นลูก เรารู้สึกผิดมากเลยที่เกิดมาทำไห้เเม่อาย แต่ถ้าเราเลือกได้เราขอไม่เกิดดีกว่า บางครั้งก็อยากจะตายๆไปเหมือนกัน แม่จะได้มีความสุข เราร้องทุกวัน เราอยากไปอยู่ที่อื่น เราก็อยากจะมีความสุขแบบคนอื่นบาง ทุกวันนี้ที่ยังอยู่ก็เพราะกำลังใจของแฟน เรามีแฟนเป็นผู้หญิงและเราก็เป็นผู้หญิง(เลสเบี้ยน)แฟนโทรไห้กำลังใจเราทุกวัน แม่เราเกลียดทุกอย่างที่เป็นเรา แม่เราไม่รู้ลอกว่าเราเป็นเลสเบี้ยน ถ้ารู้คงด่าเราเพิ่มอีก ทุกวันนี้ที่บ้านก็เราใจว่าแฟนเราคือเพื่อนเรา