ผมไม่มีคุณค่าขนาดนั้นเลยหรอครับ?

สวัสดีครับ ผมเป็นเด็กม.6คนนึงที่มีความฝันอยากจะเป็นหมอมากๆ ใจจริงแล้วผมไม่อยากจะตั้งกระทู้นี้เลยนะครับ แต่ผมแค่อยากมาระบาย เพราะตอนนี้ท้อแท้มากครับ ผมกลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้า ขอเกริ่นก่อนเลยนะครับ ปกติแล้วผมเป็นคนร่าเริง เฮฮามาก แต่นับวันเข้ายิ่งโตขึ้นเรื่อยๆความสุขก็ยิ่งหายไป ผมมีความฝันว่าผมอยากจะเป็นหมอครับ ผมอยากจะช่วยเหลือผู้อื่น อันนี้เป็นความฝันที่ผมมีมาตั้งแต่เด็กๆ ซึ่งพ่อแม่ผมไม่ได้ปลูกฝังมานะครับว่าต้องเป็นหมอ แต่เมื่อโตขึ้นใกล้จะสอบเข้า พ่อแม่ผมเขาก็รู้ว่าผมอยากเป็นหมอ ปีนี้ผมขึ้นกำลังจะปี1 คะแนนออกมาคือหลุดหมอครับ แต่ผมไม่ท้อนะครับ ผมคิดว่าผมจะสู้ไหมปีหน้า แต่ทุกคนเคยได้ยินมั้ยครับ ว่ากำลังใจของคนในครอบครัวสำคัญที่สุด สำหรับผมแล้วผมไม่สนใจเลยว่าคนข้างนอกจะมองผมว่าอย่างไง ป้าข้างบ้านจะว่าผมว่าอะไรที่ผมไม่ติดหมอ แต่ผมแคร์คำพูดของพ่อแม่ผมมากครับ เมื่อผลรู้คะแนนแล้วผมลองคำนวณคะแนนดูก็รู้เลยว่าหลุดแน่ๆ เลยตัดสินใจไปบอกพ่อกับแม่ครับว่าหลุดหมอ และผมจะซิ่วปีหน้าแต่จะซิ่วด้วยเรียนด้วยครับ เพราะพ่อแม่ผมเขาไม่ยอมให้อยู่บ้าน (มีต่อที่คอมเมนต์นะครับ)