ผมเริ่มเรียนตอนป.3ครั้งแรกผมรู้สึกสนุกกับการเรียนพิเศษมาก ผมก็เรียนสัปดาห์ละ2,3วัน วันละแค่2ชม. แต่พอโตขึ้นมาป.5 ต้องเรียนทุกวันวันละ4ชม. ผมก็เรียนไหวนะ เพราะผมก็ยังพอเล่าเกมได้สัก1ชม.ครึ่ง แล้วตอนป.6ผมก็เรียนเยอะขึ้นจนทำให้ผมสอบผ่านสพฐและได้เข้าค่ายสพฐ. แม่ผมเลยบอกว่าจะให้พักสัปดาห์นึง แต่พอเอาเข้าจริงได้พักวันเดียว พอตอนสอบเข้าม.1 แม่ผมบอกว่าถ้าสอบ กิ๊บสวนกุหลาบหรือสาธิตมศว.ปทุมวัน ได้จะให้เรียนน้อยลงและพัก1สัปดาห์ ปรากฎว่าผมสอบได้ทั้งคู่ ผมก็ดีใจสิครับ แต่เอาเข้าจริงได้พัก3วัน เยอะดีเนอะ พอเข้าม.1 ผมก็โดนบังคับให้เรียนพิเศษ8ชม.ทุกวัน ตอนแรกผมก็เรียนได้นะ เพราะยังเล่นเกมได้ แต่พอหลังๆแม่ผมให้เล่นแค่1ชม. ผมก็ไม่ไหวสิครับ บางวันก็อด บางวันก็ติดงานโรงเรียน แต่ผมก็ยังทน โอเคเดี๋ยวผมเล่าประวัติผมต่อ ตัดมาที่พี่ผม
เขาก็เรียนพิเศษ แต่ก็โดดทุกทีจนโดนจับได้ แต่ก็ยังสตอ หน้า sideๆ จนสุดท้ายพี่ผมก็ไม่ต้องเรียน เรียนแค่ที่โรงเรียน ตอนนั้นผมเห็นผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ
แล้วพอมาตอนเขาสอบเข้าม.1 ตอนนั้นผมน่าจะยังป.4อยู่ เขาก็สอบไม่ได้ ก็แน่นอนละ อ้อผมลืมบอกแม่บอกว่าถ้าสอบได้จะให้มือถือ แต่พี่ผมสอบไม่ได้ก็ยังได้ ในขณะที่ผมต้องเรียนถึงได้ เสร็จแล้วตอนผมสอบม.1ได้ ผมก็ได้มือถือ ตอนแรกแม่จะให้เครื่องใหม่พี่ และเครื่องเก่าพี่เป็นของผม what the ผมเลยต่อรองจนสุดท้ายได้ทั้งคู่ทั้งๆที่ผมเป็นคนสอบได้ พอพี่ผมขึ้น มัธยม เขาก็ยังไม่หยุดเพียงเท่านี้เขายังแอบเล่นเกมในห้อง โดดเรียน อะไรอย่างงี้ แต่แม่ก็ยังตามใจ ไม่ว่าไม่ดุ แถมยังให้เล่นเกมทั้งวัน
ตัดกลับมาที่ผม ผมต้องนั่งเรียนอยู่นั้นแหละ ผมก็เหนื่อยนะ ผมก็บอกแล้วแต่เขาไม่สนแถมยังด่าผม ว่าขี้เกียจไรเงี้ย อย่างล่สุดผมสอบเข้าค่าย สอวน.ได้ ผมก็ดีใจเพราะแม่ผมบอกว่าจะให้เรียนน้อยลง แต่ไม่เลย กลับเยอะขึ้นอีก พอผมทนไม่ไหว ผมก็เลยบอกไป สิ่งที่ได้มาคือ โดนทุบตี และ อดเล่นเกม ส่วนเรื่องเรียนกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ผมทั้งเรียนทั้งช่วยพ่อแม่กลับไม่ได้อะไรแม้แต่คำชม ส่วนพี่ผมแค่พูดว่าจะทำงาน(แต่พี่ผมกลับไม่ทำ)กลับได้คำชม ได้รางวัล ได้เวลาเล่นเกม พวกคุณน่าจะเข้าใจว่าผมเหนื่อยแค่ไหน คือมันโคตรจะไม่เท่าเทียมอะ
เงลาผมอยู่ข้างนอกผมก็จะเก็บความรู้สึกเอาใว้ ถ้าคุณเป็นเพื่อนผม คุณจะรู้เลยว่าผมเป็นตัวสร้างสีสันเลย แต่จริงๆแล้วผมก็ยังเครียดอยู่ แต่ผมไม่อยากให้คนอื่นๆที่รู้จักผมรู้เรื่องนี้ แล้วก็ผมเคยลองหนีออกจากบ้าน แต่เนื่องจากผมยังเด็กอยู่เลยไ ไปได้ไม่นานก็กลับมา ตอนแรกผมคิดว่ามันจะพอช่วยให้ครอบครัวผมเห็นใจผมบ้าง แต่ไม่ใช่เลยผมกลับโดนหนักกว่าเดิม รู้งี้ไม่กลับดีกว่า แล้วผมก็เคยบอกแม่ว่าอยากตายด้วย แม่ผมก็บอกว่าก็ไปโดดตึกสิ
ผมเคยเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพื่อนสนิทแต่เขาก็คิดไม่ออก แถมยัง งงอีกว่าชีวิตผมมันเป็นยังงี้เหรอ เพราะเขาเห็นแต่ว่าผมเป็นคนร่าเริง
ผมควรทำไงดี ช่วยหน่อยครับ ผมคิดไม่ออก
แม่ไม่ใช้เหตุผล พ่อใช้กำลัง พี่ไม่ต้องทำไรได้ทุกอย่าง ผมต้องเรียนพิเศษวันละ8ชม.ทุกวัน กลับมาไม่ได้เล่นเกมอีก ผมควรทำไงดี
เขาก็เรียนพิเศษ แต่ก็โดดทุกทีจนโดนจับได้ แต่ก็ยังสตอ หน้า sideๆ จนสุดท้ายพี่ผมก็ไม่ต้องเรียน เรียนแค่ที่โรงเรียน ตอนนั้นผมเห็นผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ
แล้วพอมาตอนเขาสอบเข้าม.1 ตอนนั้นผมน่าจะยังป.4อยู่ เขาก็สอบไม่ได้ ก็แน่นอนละ อ้อผมลืมบอกแม่บอกว่าถ้าสอบได้จะให้มือถือ แต่พี่ผมสอบไม่ได้ก็ยังได้ ในขณะที่ผมต้องเรียนถึงได้ เสร็จแล้วตอนผมสอบม.1ได้ ผมก็ได้มือถือ ตอนแรกแม่จะให้เครื่องใหม่พี่ และเครื่องเก่าพี่เป็นของผม what the ผมเลยต่อรองจนสุดท้ายได้ทั้งคู่ทั้งๆที่ผมเป็นคนสอบได้ พอพี่ผมขึ้น มัธยม เขาก็ยังไม่หยุดเพียงเท่านี้เขายังแอบเล่นเกมในห้อง โดดเรียน อะไรอย่างงี้ แต่แม่ก็ยังตามใจ ไม่ว่าไม่ดุ แถมยังให้เล่นเกมทั้งวัน
ตัดกลับมาที่ผม ผมต้องนั่งเรียนอยู่นั้นแหละ ผมก็เหนื่อยนะ ผมก็บอกแล้วแต่เขาไม่สนแถมยังด่าผม ว่าขี้เกียจไรเงี้ย อย่างล่สุดผมสอบเข้าค่าย สอวน.ได้ ผมก็ดีใจเพราะแม่ผมบอกว่าจะให้เรียนน้อยลง แต่ไม่เลย กลับเยอะขึ้นอีก พอผมทนไม่ไหว ผมก็เลยบอกไป สิ่งที่ได้มาคือ โดนทุบตี และ อดเล่นเกม ส่วนเรื่องเรียนกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ผมทั้งเรียนทั้งช่วยพ่อแม่กลับไม่ได้อะไรแม้แต่คำชม ส่วนพี่ผมแค่พูดว่าจะทำงาน(แต่พี่ผมกลับไม่ทำ)กลับได้คำชม ได้รางวัล ได้เวลาเล่นเกม พวกคุณน่าจะเข้าใจว่าผมเหนื่อยแค่ไหน คือมันโคตรจะไม่เท่าเทียมอะ
เงลาผมอยู่ข้างนอกผมก็จะเก็บความรู้สึกเอาใว้ ถ้าคุณเป็นเพื่อนผม คุณจะรู้เลยว่าผมเป็นตัวสร้างสีสันเลย แต่จริงๆแล้วผมก็ยังเครียดอยู่ แต่ผมไม่อยากให้คนอื่นๆที่รู้จักผมรู้เรื่องนี้ แล้วก็ผมเคยลองหนีออกจากบ้าน แต่เนื่องจากผมยังเด็กอยู่เลยไ ไปได้ไม่นานก็กลับมา ตอนแรกผมคิดว่ามันจะพอช่วยให้ครอบครัวผมเห็นใจผมบ้าง แต่ไม่ใช่เลยผมกลับโดนหนักกว่าเดิม รู้งี้ไม่กลับดีกว่า แล้วผมก็เคยบอกแม่ว่าอยากตายด้วย แม่ผมก็บอกว่าก็ไปโดดตึกสิ
ผมเคยเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพื่อนสนิทแต่เขาก็คิดไม่ออก แถมยัง งงอีกว่าชีวิตผมมันเป็นยังงี้เหรอ เพราะเขาเห็นแต่ว่าผมเป็นคนร่าเริง
ผมควรทำไงดี ช่วยหน่อยครับ ผมคิดไม่ออก