เมื่อสวรรค์ให้รางวัลผม

วันนี้เป็นวันจับมือรอบเฟสติวัลรอบแรก แล้วตัวผมมีธุระ ต้องมาติดต่องานในวันนี้พอดี ผมขึ้นเครื่องบินจากจังหวัดผมตอนหกโมงเช้า ไปถึงกรุงเทพก็แปดโมง ว่าจะถึงสถานที่จัดงานก็เกือบสิบโมง แล้วนัดของผมคือ บ่ายสอง จึงตัดสินใจ ขายบัตร แล้วเหลือไว้ 1 ใบเพื่อไปจับมือโอชิตัวเล็กของผมแค่คนเดียว ระหว่างที่รอเข้าแถวเพื่อเข้าไปในบุ ผมมีเรื่องจะคุยกับน้องในหลายเรื่อง คิดไปคิดมา ก็เลยจบที่ จะขอกำลังใจน้อง เพื่อจะได้คุยกับลูกค้าได้ราบรื่น ผมยืนรอจนได้เข้าไปในบุ รอสักพักก็ใกล้ถึงคิวของผม วันนี้คิวรันเร็วพอประมาณไม่ค่อยติดขัด พอถึงคิวผม
โอชิตัวน้อย :สวัสดีค่าาาา
ผม : สวัสดีคร้าบบบบ
โอชิตัวน้อย : อ้าวพี่ ไม่ใส่เสื่อ......มาแล้วเหรอ
ผม: เฮ้ย จำได้ด้วยเหรอ
โอชิตัวน้อย: จำได้สิ
ผม: พี่ได้ข่าวว่าหนูไปเที่ยวที่.....เหรอ ไปเที่ยวใกล้บ้านพี่อ่ะ
โอชิตัวน้อย:ไม่รู้เหมือนกัน หนูจำไม่ได้เพราะไปหลายที่มาก
สตาฟ : หมดเวลาค่ะ
โอชิตัวน้อย:แล้วเจอกันนะคะ
ผมหยิบกระเป๋าเดินออกจากเลนด้วยรอยยิ้ม กับสิ่งที่ผมคาดไม่ถึงว่าผมจะมีประสบการณ์ที่เรียกว่า เกม กับเขาด้วย ปมตั้งใจจะไปกาซื้อบัตรและจะเข้าไปจับมือกับน้องอีกครั้ง แต่ดูเวลาแล้วลูกค้าคนนี้สำคัญมาก ผมจะไปสายหรือให้เขารอไม่ได้ จึงต้องตัดใจไปทำงานก่อน ไอ้เรื่องที่ว่าจะขอกำลังใจจากน้อง คงไม่ได้แล้วหล่ะ แต่ปมกลับได้รอยยิ้มและความสุขจากน้องแทน จากคนที่เกลืองานจับมือตลอด วันนี้น้องจำผมได้ ผมว่าน้องสังเกตุทุกคน อย่าโกรธน้องเลยนะครับ ถ้าน้องจะจำเราไม่ได้ วันนึงน้องต้องเจอคนเยอะมาก วันไหนที่น้องจำเราได้ ก็ถือว่าวันนั้น สวรรค์ได้ให้รางวัลเราแล้ว
ขอบคุณครับ
เสื้อ...ในเลน...