เรามีเรื่องอยากจะระบายมากคือเราเป็นคนที่คิดมากเรื่องเพื่อนตอน ม.1เราเข้าโรงเรียนไหม่ๆกลัวไม่มีเพื่อนมากเราทำตัวให้ไม่มีปัญหาเเต่ก็ต้องมีทะเลาะกันบ้างเราคิดมากตลอดพอเราขึ้นม.2เราไม่เริ่มคิดมากเเล้ว เเต่ตอนนี้เรื่องมันเกิดก็คือเราสิบปลายภาคม.2 เเล้วที่นี้พวกเรามีเพื่อนทั้งหมด11คนก็คือ เราโกงข้อสอบกันเเต่ ไม่ใช่เเบบนั้นคือข้อไหนไม่ได้ก็ลองปรึกษาเเต่กฎของเราคือไม่บอกไอ้พวกผู้ชายเเต่มีเพื่อนคนหนึ่งบอก ซึ่งตอนนั้นสอบคณิตศาสตร์เพิ่มเติมคือถ้าไครบอกเราก็จะไม่บอกคนนั้นซึ่งเราก็ไม่ไช่ไม่บอก เเต่คือเราถามว่าทำไมบอกพวกมันละ พวกเราช่วยกันคิดพวกมันไม่ได้ช่วยเลย เเล้วเพื่อนคนนั้นมันบอกว่าบอกๆไปเถอะ เราคือเราใจเเข็งผิดที่เราด้วย ที่นี้คือมันโกรธไม่พุดไม่คุย เราก็ไม่ว่าอะไรต่างคนต่างอยู่เเต่คือถ้ามันทำไห้คนอื่นเกลียดเราเราก็ไม่สนนะ คือคนเรามันก็ต้องหวงคำตอบเป็นธรรมดาเพราะมันคือการทำข้อสอบ คือคะเเนนมันออกมาท็อปเกือบทุกวิชาเราก็ไม่อะไรคนเรามันก็ต้องเก่ง เเต่นี้จะมาโกรธอะไรใร้สาระเราก็ไม่นะ
คือก่อนที่เราจะเขียนลงเราคิดดีเเล้วละมันคงเป็นสิ่งเดียวที่ดีที่สุด เราทำอะไรไม่ได้นอกจากนิ่งๆ
คุณเคยทำอะไรที่เพื่อนโกรธเเบบไม่น่าโกรธไหม??
คือก่อนที่เราจะเขียนลงเราคิดดีเเล้วละมันคงเป็นสิ่งเดียวที่ดีที่สุด เราทำอะไรไม่ได้นอกจากนิ่งๆ