ช่วงนี้มีละครสะท้อนสังคมเรื่องวัยแสบสาแหรกขาดออนแอร์ ซึ่งเราว่าเรื่องนี้ สะท้อนมุมมองความคิดของเด็กออกมาได้เยอะเลยค่ะ คือเอาจริงๆมันก็มีเข้ากับตัวเองอยู่บ้างล่ะค่ะ
- ติดเกม แต่แค่เราไม่ได้ติดเกมที่เป็นเกมในคอมนะคะ ติดการเล่นโทรศัพท์ ที่บางคนอาจจะคิดว่าติดเกมนั่นแหละ
แล้วถามว่าทำไมเราถึงต้องเล่นมือถือ?
• ก็มันไม่มีอะไรทำ เนื่องจากครอบครัวของจขกท.เป็นครอบครัวใหญ่นะคะ แล้วค่อนข้างมีลูกหลานเยอะ มีคนในครอบครัวเยอะมากๆ เราก็ไม่ใช่คนที่เป็นหลานรักอันนี้เราไม่เคยน้อยใจเลยเพราะมันให้อะไรหลายๆอย่างมากๆในการใช้ชีวิตแบบ "ตัวคนเดียว" เวลามีการรวมญาติแต่ละครั้ง ซึ่งเราก็จะโดนตำหนิ ว่าทำไมไม่ออกมาคุยกับญาติพี่น้องบ้าง เอาแต่เล่นโทรศัพท์ แล้วจะให้ตอบว่าอะไรล่ะค่ะ ในเมื่ออย่างที่บอกว่า เราไม่ใช่หลานรัก เราพยามทำตัวเป็นจุดเด่นพอที่จะมีสายตากับทุกๆคน แต่มันก็คงไม่มีประโยชน์เนอะ นั่นล่ะค่ะเราไม่มีเรื่องคุย แล้วเขาก็ไม่ได้ต้องการให้เราพูดเท่าไหร่นัก และพอเราพูดอะไรที่อาจจะไม่สมควรหรือแสดงความคิดเห็นทุกคนก็จะนิ่งและเงียบทันที เราก็เลยเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบนี้มากกว่า เพราะในมือถืออย่างน้อยมันก็เป็นโลกของเรา และรู้อยู่เสมอว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ อย่างน้อยพ่อแม่ก็เป็นกำลังใจให้เราเสมอ เรื่องนี้ยอมรับตามตรงค่ะ ว่าเราก็อึดอัดเวลาที่มีการรวมญาติเหมือนกัน พ่อแม่ยังไม่รู้เรื่องนี้เลย เพราะเขาอย่างให้เรามุ่งมั่นกับการเรียนแค่อย่างเดียวอยากให้สอบให้ติด เราไม่อยากให้เค้าเครียดค่ะ มันคงเป็นความผิดของเราด้วยแหละ ที่ไม่อยากออกไปเจอคนอื่นๆ แต่เราจะมีความสำคัญอย่างเดียวคือตอนสอบ และคะแนนออก เราใช้คำว่าเราไม่ได้เรียนเก่งมาก คือทุกครั้งที่ผลสอบออก แม่จะถ่ายรูปแล้วส่งลงในไลน์กลุ่มครอบครัว ทุกคนก็จะ มาชมบ้างอะไรบ้าง มันก็ทำให้เรามีกำลังใจนะ แต่บ้างครั้งวิชาไหนต่ำกว่า 85 เราก็โดนนะ แต่ใช้คำว่าชินแล้วดีกว่า ไม่คิดอะไรไปเยอะกว่านี้แล้วแหละ แต่โชคดีนะคะที่ในชีวิตของเราไม่ต้องไปแข่งกับคนอื่นในครอบครัว ตามจริงเราไม่อยากเรียนพิเศษนะคะ แต่มันเป็นอย่างเดียวที่จะทำให้เรามีสายตากับทุกๆคน แต่เวลาที่น่ากลัวที่สุดเวลาเจอญาติ เราเชื่อว่าทุกๆคนเคยเจอมาแล้วคือ
" ป้าได้ยินว่าลูกคนนั้นสอบติดที่นู่นที่นี่ "
" เรียนอันนี้คู่ไปด้วยเลย จะได้มีที่ทำงานดีๆ "
" สอบติดที่นี่แล้วจะมีของขวัญให้ "
" ทำไมได้คะแนนแค่นี้ล่ะ "
เราเชื่อนะคะว่าทุกคนในครอบครัวหวังดี กับเรา แต่มันก็คือความกดดันเล็กๆให้กับเราเหมือนกัน
ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านเรื่องของเราจนจบนะคะ และขอให้กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่เตือนใจให้กับทุกๆคนได้รวมถึงปรับใช้กับลูกหลานของตน ไม่มากก็น้อยค่ะ
เรื่องจริงไม่อิงละคร
- ติดเกม แต่แค่เราไม่ได้ติดเกมที่เป็นเกมในคอมนะคะ ติดการเล่นโทรศัพท์ ที่บางคนอาจจะคิดว่าติดเกมนั่นแหละ
แล้วถามว่าทำไมเราถึงต้องเล่นมือถือ?
• ก็มันไม่มีอะไรทำ เนื่องจากครอบครัวของจขกท.เป็นครอบครัวใหญ่นะคะ แล้วค่อนข้างมีลูกหลานเยอะ มีคนในครอบครัวเยอะมากๆ เราก็ไม่ใช่คนที่เป็นหลานรักอันนี้เราไม่เคยน้อยใจเลยเพราะมันให้อะไรหลายๆอย่างมากๆในการใช้ชีวิตแบบ "ตัวคนเดียว" เวลามีการรวมญาติแต่ละครั้ง ซึ่งเราก็จะโดนตำหนิ ว่าทำไมไม่ออกมาคุยกับญาติพี่น้องบ้าง เอาแต่เล่นโทรศัพท์ แล้วจะให้ตอบว่าอะไรล่ะค่ะ ในเมื่ออย่างที่บอกว่า เราไม่ใช่หลานรัก เราพยามทำตัวเป็นจุดเด่นพอที่จะมีสายตากับทุกๆคน แต่มันก็คงไม่มีประโยชน์เนอะ นั่นล่ะค่ะเราไม่มีเรื่องคุย แล้วเขาก็ไม่ได้ต้องการให้เราพูดเท่าไหร่นัก และพอเราพูดอะไรที่อาจจะไม่สมควรหรือแสดงความคิดเห็นทุกคนก็จะนิ่งและเงียบทันที เราก็เลยเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบนี้มากกว่า เพราะในมือถืออย่างน้อยมันก็เป็นโลกของเรา และรู้อยู่เสมอว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ อย่างน้อยพ่อแม่ก็เป็นกำลังใจให้เราเสมอ เรื่องนี้ยอมรับตามตรงค่ะ ว่าเราก็อึดอัดเวลาที่มีการรวมญาติเหมือนกัน พ่อแม่ยังไม่รู้เรื่องนี้เลย เพราะเขาอย่างให้เรามุ่งมั่นกับการเรียนแค่อย่างเดียวอยากให้สอบให้ติด เราไม่อยากให้เค้าเครียดค่ะ มันคงเป็นความผิดของเราด้วยแหละ ที่ไม่อยากออกไปเจอคนอื่นๆ แต่เราจะมีความสำคัญอย่างเดียวคือตอนสอบ และคะแนนออก เราใช้คำว่าเราไม่ได้เรียนเก่งมาก คือทุกครั้งที่ผลสอบออก แม่จะถ่ายรูปแล้วส่งลงในไลน์กลุ่มครอบครัว ทุกคนก็จะ มาชมบ้างอะไรบ้าง มันก็ทำให้เรามีกำลังใจนะ แต่บ้างครั้งวิชาไหนต่ำกว่า 85 เราก็โดนนะ แต่ใช้คำว่าชินแล้วดีกว่า ไม่คิดอะไรไปเยอะกว่านี้แล้วแหละ แต่โชคดีนะคะที่ในชีวิตของเราไม่ต้องไปแข่งกับคนอื่นในครอบครัว ตามจริงเราไม่อยากเรียนพิเศษนะคะ แต่มันเป็นอย่างเดียวที่จะทำให้เรามีสายตากับทุกๆคน แต่เวลาที่น่ากลัวที่สุดเวลาเจอญาติ เราเชื่อว่าทุกๆคนเคยเจอมาแล้วคือ
" ป้าได้ยินว่าลูกคนนั้นสอบติดที่นู่นที่นี่ "
" เรียนอันนี้คู่ไปด้วยเลย จะได้มีที่ทำงานดีๆ "
" สอบติดที่นี่แล้วจะมีของขวัญให้ "
" ทำไมได้คะแนนแค่นี้ล่ะ "
เราเชื่อนะคะว่าทุกคนในครอบครัวหวังดี กับเรา แต่มันก็คือความกดดันเล็กๆให้กับเราเหมือนกัน
ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านเรื่องของเราจนจบนะคะ และขอให้กระทู้นี้เป็นกระทู้ที่เตือนใจให้กับทุกๆคนได้รวมถึงปรับใช้กับลูกหลานของตน ไม่มากก็น้อยค่ะ