สวัสดี
นี่เป็นเรื่องราวจากความรู้สึกของเราจริงๆ ที่เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ
ครั้งหนึ่งเราเคยเจอคนๆนึง ได้ทักทาย และรู้จักกัน แต่ขอไม่เล่าเส้นทางของการมาเจอกัน แต่มันคือที่ๆนึงที่ทำให้เราได้อยู่ด้วยกัน นานประมาณหนึ่ง
ตอนที่เราเจอเค้าครั้งแรก เราก็ไม่คิดอะไรหรอกนะ เค้าก็น่าจะเป็นเพื่อนเรา รุ่นเดียวกับเรา เราจำไม่ได้ว่าเราได้แนะนำตัวอะไรยังไงกับเขา แต่คิดว่าเราก็น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ ถึงเค้าดูไม่ชอบเราเลยตั้งแต่แรก ความรู้สึกเขาออกไปทางรำคาญด้วยซ้ำ แต่เราก็ไม่ได้เลิกเป็นเพื่อนหรือเลิกคุยนะ ก็ยังคุยปกติ และก็ตามเคย คงคิดไปเองว่าสนิทกับเขา เราว่าช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขามันโอเคมากๆนะและเราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
จากเพื่อพบ พบเพื่อจาก วันสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกัน จำได้ว่าคำพูดสุดท้ายคือ “เดินทางปลอดภัย โชคดี” หลังจากที่จากกันวันนั้น ก็ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่คิดถึงเขา
ความรู้สึกหดหู่แบบนั้นคืออะไร? ทำไมต้องคิดถึงเขา
เมื่อเราติดต่อเขาได้ และเราได้คุยกัน ความรู้สึกเดิมกลับมา รู้สึกว่าเค้ายังรำคาญเรา ไม่อยากคุยกับเราเหมือนเดิม หรือเราอาจคิดไปเอง คิดมากไป
ด้วยความพยายามอย่างไร้จุดมุ่งหมาย
เราย้อนแชตที่คุยกันมาอ่าน รู้สึกว่า ทำไมเราถึงพยายามกับคนๆนี้ มากขนาดนี้
แล้วมันก็ชัดเจน ความรู้สึกเราบอกว่า เราคงเป็นได้ทุกอย่างสำหรับเขา แต่สำหรับเขา เราคงเป็นได้แค่เพื่อน
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเลย
เมื่อเขารู้ว่าเราชอบ แต่...เหตุผลบางประการในขณะนั้น
โอเค เราจะเป็นเพื่อนเขา
ในที่สุด เมื่อเราเป็นอะไรไม่ได้ เพราะเขาต้องการให้เราเป็นแค่เพื่อนกัน
ในวันที่เขาเศร้า เราปลอบ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ดีขึ้นเลย เราก็ด่า5555 หลังจากนั้นเราก็ทะเลาะกัน และไม่คุยกันนานมากๆ
วันหนึ่งเราก็ตัดสินใจทักเค้าไป ซึ่งเป็นเรื่องอะไรที่มันไร้สาระมาก
แล้วก็ต่อกันติดเหมือนเดิม
คุยกันเหมือนก่อน
อยู่ๆมาวันนึง เชื่อมั้ย เพื่อนของเราคนนี้ก็กลายมาเป็นคนพิเศษมากของเรา ไม่ขอเล่ารายละเอียดนะ
ส่วนตัวเราคิดว่าถ้าเราอยากได้อะไร เราจะพยายามมาก และพูดตรงๆว่าเราไม่อยากเสียเขาไปเลยไม่ว่าจะเพราะอะไร เราจะพยายามรักษาเขาเหมือนค่าความพยายามของเรา
เราไม่แน่ใจว่าเขาจะรู้สึกแบบเดียวกันมั้ย แต่ถ้าเขาไม่แน่ใจ ให้ดูความพยายามของเราตลอดเวลาที่ผ่านมาละกัน
มาถึงจุดๆนึง ที่เรารู้จักตัวเขามากขึ้น แล้ว เรามีความรู้สึกว่า
เราไม่คู่ควรกับเขาเลย
จริงๆเราก็ไม่แย่อะไรหรอก แต่ความรู้สึกที่ว่า “ดีเกินไป” มันเกิดขึ้นกับเราจริงๆ
มันต่างกับที่เรารู้จักกันวันแรกมาก การได้รู้จักคนๆนี้ทำให้เรารู้ได้อย่างชัดเจนว่าไม่ควรตัดสินใครจากภายนอก และตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ เพราะเรายังรู้จักเขาน้อยไป
ความรู้สึกตอนนี้ เราคิดว่าเราไม่ควรรู้จักเค้าตั้งแต่ตอนแรกหรือปล่าว ไม่ควรยุ่งกับเขาหรือเปล่า ควรทำยังไง ทำไมรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาเลย ถ้ามีวิธีคิดดีๆให้เราขอบคุณมากๆนะ ขอบคุณ
ขอคำแนะนำ
นี่เป็นเรื่องราวจากความรู้สึกของเราจริงๆ ที่เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆ
ครั้งหนึ่งเราเคยเจอคนๆนึง ได้ทักทาย และรู้จักกัน แต่ขอไม่เล่าเส้นทางของการมาเจอกัน แต่มันคือที่ๆนึงที่ทำให้เราได้อยู่ด้วยกัน นานประมาณหนึ่ง
ตอนที่เราเจอเค้าครั้งแรก เราก็ไม่คิดอะไรหรอกนะ เค้าก็น่าจะเป็นเพื่อนเรา รุ่นเดียวกับเรา เราจำไม่ได้ว่าเราได้แนะนำตัวอะไรยังไงกับเขา แต่คิดว่าเราก็น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ ถึงเค้าดูไม่ชอบเราเลยตั้งแต่แรก ความรู้สึกเขาออกไปทางรำคาญด้วยซ้ำ แต่เราก็ไม่ได้เลิกเป็นเพื่อนหรือเลิกคุยนะ ก็ยังคุยปกติ และก็ตามเคย คงคิดไปเองว่าสนิทกับเขา เราว่าช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขามันโอเคมากๆนะและเราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
จากเพื่อพบ พบเพื่อจาก วันสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกัน จำได้ว่าคำพูดสุดท้ายคือ “เดินทางปลอดภัย โชคดี” หลังจากที่จากกันวันนั้น ก็ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่คิดถึงเขา
ความรู้สึกหดหู่แบบนั้นคืออะไร? ทำไมต้องคิดถึงเขา
เมื่อเราติดต่อเขาได้ และเราได้คุยกัน ความรู้สึกเดิมกลับมา รู้สึกว่าเค้ายังรำคาญเรา ไม่อยากคุยกับเราเหมือนเดิม หรือเราอาจคิดไปเอง คิดมากไป
ด้วยความพยายามอย่างไร้จุดมุ่งหมาย
เราย้อนแชตที่คุยกันมาอ่าน รู้สึกว่า ทำไมเราถึงพยายามกับคนๆนี้ มากขนาดนี้
แล้วมันก็ชัดเจน ความรู้สึกเราบอกว่า เราคงเป็นได้ทุกอย่างสำหรับเขา แต่สำหรับเขา เราคงเป็นได้แค่เพื่อน
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเลย
เมื่อเขารู้ว่าเราชอบ แต่...เหตุผลบางประการในขณะนั้น
โอเค เราจะเป็นเพื่อนเขา
ในที่สุด เมื่อเราเป็นอะไรไม่ได้ เพราะเขาต้องการให้เราเป็นแค่เพื่อนกัน
ในวันที่เขาเศร้า เราปลอบ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ดีขึ้นเลย เราก็ด่า5555 หลังจากนั้นเราก็ทะเลาะกัน และไม่คุยกันนานมากๆ
วันหนึ่งเราก็ตัดสินใจทักเค้าไป ซึ่งเป็นเรื่องอะไรที่มันไร้สาระมาก
แล้วก็ต่อกันติดเหมือนเดิม
คุยกันเหมือนก่อน
อยู่ๆมาวันนึง เชื่อมั้ย เพื่อนของเราคนนี้ก็กลายมาเป็นคนพิเศษมากของเรา ไม่ขอเล่ารายละเอียดนะ
ส่วนตัวเราคิดว่าถ้าเราอยากได้อะไร เราจะพยายามมาก และพูดตรงๆว่าเราไม่อยากเสียเขาไปเลยไม่ว่าจะเพราะอะไร เราจะพยายามรักษาเขาเหมือนค่าความพยายามของเรา
เราไม่แน่ใจว่าเขาจะรู้สึกแบบเดียวกันมั้ย แต่ถ้าเขาไม่แน่ใจ ให้ดูความพยายามของเราตลอดเวลาที่ผ่านมาละกัน
มาถึงจุดๆนึง ที่เรารู้จักตัวเขามากขึ้น แล้ว เรามีความรู้สึกว่า
เราไม่คู่ควรกับเขาเลย
จริงๆเราก็ไม่แย่อะไรหรอก แต่ความรู้สึกที่ว่า “ดีเกินไป” มันเกิดขึ้นกับเราจริงๆ
มันต่างกับที่เรารู้จักกันวันแรกมาก การได้รู้จักคนๆนี้ทำให้เรารู้ได้อย่างชัดเจนว่าไม่ควรตัดสินใครจากภายนอก และตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ เพราะเรายังรู้จักเขาน้อยไป
ความรู้สึกตอนนี้ เราคิดว่าเราไม่ควรรู้จักเค้าตั้งแต่ตอนแรกหรือปล่าว ไม่ควรยุ่งกับเขาหรือเปล่า ควรทำยังไง ทำไมรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขาเลย ถ้ามีวิธีคิดดีๆให้เราขอบคุณมากๆนะ ขอบคุณ