ทำใมบางตนเลือกที่จะรักทั้งๆที่มีโอกาศอันเล็กน้อยที่จะได้สมหวัง ยอมเป็นตัวเลือกทั้งๆที่รู้

ครั้งหนึ่งผมเคยรักผู้หญิงคนหนึ่ง ได้คบกันสักพัก เกือบปี ทำงานที่เดียวกัน หอไกล้กัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากตลอดเวลาที่คบกันมา แต่แล้วอยู่มาวันหนึ่ง ผมดันร็ว่าช่วงเวาที่ตบกันมา เขามีอีกคนมาตลอด เพืยงแต่ระยะทาง ของอีกตนไกลกว่า แต่เขาก็ยังยื่นยันว่ายังรักผมมาก ไม่อยากให้ผมไป และผมก็ยังไม่ถอยออกมาตอนนั้น และผมก็รู้ตลอดปล่อยใว้สักพักความรู้สึกก็กลับมาเหมือนเดิม ไปใหนมาใหนด้วยกัน เขาขอแค่ว่า อย่าทำให้อีกคนรู้ว่ามีผม แล้วอยู่มาวันหนึ่ง เพื่อนเขาว่าเล่าให้ฟังว่า อีกคนเขากำลังจะเกนท์ทหาร แล้วถ้าได้ใบแดง เขาจะมาอยู่กับผม แต่ถ้า ได้ใบดำ อีกตนจะมาแต่ง ผมก็เสือกรอ รอจนถึงวันนั้น สุดท้ายอีกคนได้ใบดำ แล้วเขาก็กลับไปอยู่ด้วยกัน แต่งงาน ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ปล่อยนนมาผทพึ่งรู้ว่าอีกคนมีเพียบพร้อมทุกอย่าง ต่างจากผมที่เป็นแค่เด็กรถ เงินเดือนไม่กี่พัน อยากได้อะไร ก็ไม่มีปัญญาหาให้ แต่ผมก็ไมได้ดูถูกอาชีพผม แต่ที่ผ่านมาทีคกันมา เขาก็บอกว่าไม่ชอบคนนั้น ทั้งนิสัย แล้วสิ่งที่คนนั้นเป็น ผมก็พยามทำตัวให้ตรงข้ามกับตนนั้น เพื่อทำให้เธอหันมาเลือกผมคนเดียว สุดท้าย ก็ไม่เป็นดังหวัง ทุกวันผมก็ถอยห่างจากตรงนั้น ทั้งหน้าที่การงาน พยามปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น ทำใมผมต้องทำเหมือนว่าผมยังรอ ยังพร้อม ทั้งๆทีใจยังไม่คิดจะให้อภัย พยามจะไม่กลับไปจุดๆนั้น ตรงที่เต็มไปด้วยความทรงจำ แต่ทำใม ผมยังไม่ลื่มเธอ ทำใมต้องมานั้งเสียใน ในเมือเต็มใจระรับผลของมัน