เคยรู้สึกมั้ยว่าเวลาขอพ่อแม่ออกจากบ้านแต่ละทีมันยากมาก

สวัสดีนะคะทุกคนที่เข้ามาอ่าน เริ่มเลยละกันเนอะ คือเราเป็นลูกคนโตของบ้าน เราก็จะถูกสอนมาตลอดว่าต้องเป็นตัวอย่างที่ดีของน้อง ต้องเก่งเพื่อให้น้องทำตาม ด้วยความที่เราเป็นลูกสาวคนโตสุดและห่างกับน้องประมาร10ปีพ่อแม่จึงหวงเรามาก คือเราเข้าใจนะว่าพวกเขาเป็นห่วงว่าจะเกิดอันตรายหรือกลัวเราทำเรื่องไม่ดีไรงี้ ตอนเด็กๆมันก็โอเคนะไม่ได้คิดไรมาก แต่พอโตขึ้นมันรู้สึกอึดอัด อยากไปเที่ยวบ้าง ดูหนังบ้าง ไปไหนมาไหนกับเพื่อนบ้าง บางทีเราก็รู้สึกว่าเราเป็นคนใช้ชีวิตวัยรุ่นไม่คุ้มเลย ที่ผ่านมาวันๆเอาแต่เรียน เรียนพิเศษเลิก2-3ทุ่มงี้ การออกไปไหนสักครั้งนึงมันยากมาก ต้องคอยโทรตาม ให้ส่งรูปว่าอยู่กับใคร ไปกับผช.มั้ย เรารู้สึกว่าเราโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ให้เราได้ไปไหนมาไปแบบสบายใจบ้าง บางทีก็โทรเช็คกับเพื่อน กับที่เรียนพิเศษกลัวเราหนีเที่ยว มันไม่โอเคทั้งเพื่อน ทั้งเรา บางทีเราก็อิจฉาคนที่พ่อแม่เขาไม่ได้ห้ามโน้นห้ามนี่มาก เรารู้สึกว่าพ่อแม่ควรหวงลูกแต่พอดีค่ะ ให้ลูกได้ลองใช้ชีวิตบ้าง ทุกวันนี้เราคิดแต่ว่าเข้ามหาลัยก็คงได้อิสระในการใช้ชีวิตแล้ว จริงๆตั้งกระทู้นี้เพื่ออยากมาระบายค่ะ มันอึดอัดมาก อยากบอกเขาตรงๆนะคะแต่ก็กลัวเขาเสียใจ ไม่ใช่ว่าที่เขาทำมันเลวร้ายต่ำทรามอะไร แค่อยากให้อิสระเรามากกว่านี้อ่ะ แต่ไม่กล้าพูดตรงๆจริงๆ555555555 ใครมีประสบการณ์คล้ายๆกันก็มาแชร์กันได้นะ ถือว่าเป็นการระบายความในใจก็ได้ โชคดีทุกคน บายยยย

ปล.เปิดเทอมนี้ก็เข้ามหาลัยแล้วค่ะ ว่างมาก ไม่มีไรทำเลย55555
ปล.2 สอนเราเตือนเราได้เลยนะ แต่อยากใช้คำหยาบคายหรือรุนแรงนะ🙏🏻🙏🏻🙏🏻