มีความอึดอัดในใจ ขอคำปรึกษาเพื่อนๆหน่อยค่ะ...

มันอาจจะยาวมากนะคะ   ขอแนะนำตัวก่อนนะ เราชื่อบอล อายุ22ปี เป็นกะเทยค่ะ ที่บ้านอยู่กัน4คนมีแม่ น้องสาว(กำลังเรียนอยุ่ม.3) ตา และก็เรา คือเรื่องมันเริ่มต้นจากเมื่อประมาณ4ปีที่เเล้วค่ะ ตอนนั้นอายุได้18ปี ก็ไม่เรียนต่อตั้งเเต่ม.3เริ่มหาทำงานโรงงาน หาเงินใช้จ่ายเองให้เเม่บ้าง แต่หลังๆมาทำไมไม้รู้ ตัวเราเริ่มรู้สึกขี้เกียจทำงาน ไม่ใช่เพราะไม่อยากทำงานนะเราเป็นคนที่ทำงานได้ดีในระดับนึง แต่เราเป็นคนอารมร้อน ไม่ชอบให้ใครมาสั่งย้ำๆ แล้วก็ไม่ชอบพวกนินทาลับหลัง ถ้าเราได้ยินใครกำลังพูดนินทาอยู่ เราจะเดินไปถามเลยต่อหน้า ด่าคือด่าออกคือออก สรุปแล้วทำงานที่ไหนไม่ถึง2เดือนเลย สั้นๆแค่ไม่ถึงอาทิตย์ก็ออกแล้ว ตอนนั้นคิดแค่ว่าชั่งงานหาเอาใหม่ก็ได้ แต่มันคือเหตุผลที่ทำให้แม่เราลำบากใจ เพราะว่าเราออกงานมาแต่ละครั้งพอจะหางานใหม่ก็ต้องขอเงินแม่ เราเคยนะบางครั้งหลอกแม่ว่าไปทำงานขอเงินแม่ไปวันละ100แต่ไม่ได้ไปทำ ไปนอนเล่นเกมมือถืออยู่บ้านเพื่อนส่วนเงินก็ซื้อของกินบ้างซื้อนั่นนี่บ้าง เราทำไปโดยไม่ได้คิดเลย จนแม่โทรตามว่าทำไมไม่กลับบ้าน เราเลยบอกความจริงไปร้องไห้ไป จริงๆก็รู้อยู่ว่ามันผิดแต่เราคิดไม่ได้และก็กลัวว่าแม่จะโกรธ ก็เลยไม่กลับบ้าน พอกลับบ้านไปได้สักพักแม่ก็เรียกไปคุย ว่า"จะเอายังไงกับชีวิตมืงดีน้องก็ยังเรียนอยู่แม่ก็ทำงานอยู่งกๆ มืงไม่เหนใจแม่บ้างหรอ" เราเงียบกริปเพราะว่าพูดอะไรไม่ได้ เราทำกับแม่ไว้เยอะจริงๆ เป็นคนที่บาปหนามากเรารู้ตัวดีอยู่ จนเมื่อสองปีที่เเล้วเราก็ได้ไปทำงานอยู่กับเพื่อน เพื่อนเฝ้าร้านเกมส์แนะนำเรากับเจ้าของร้านซึ่งตอนนั้นเราก้ไม่มีงานทำ ก็เลยได้ทำอยู่กับเพื่อน แต่มันก็มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอีกนั่นแหละ อันนี้เป็นเพราะเราเอง ส่วนตัวเราเปนคนชอบเล่นเกมมาก พักหลังๆคือเราไม่ได้ทำงานกับเพื่อนเเล้ว แต่ยังอยากเล่นเกมกับเพื่อน เราเลยไปแฮ็กเวลามาเล่น (อันนี้ตั้งใจว่าจะเอาไม่มากแต่มันก็เลยเถิ่ด) จนเจ้าของร้านจับได้ เราก็พูดความจริงไปทั้งหมดเเละเราก็ไม่หนีด้วยเพราะเรารู้ว่าเราผิด  เขาเห็นว่าเรายอมรับผิดโดยไม่โกหกก้เลยไม่เอาโทษแต่ว่าต้องคืนเงินจากการแฮ็กเวลาทั้งหมดให้เขา เราก็เลยก้มหน้ายอมรับเพราะเราทำผิดจริงๆ เราก็เลยไปขอทำงานร้านหมูกระทะ เขาก็ให้ทำ เราทำเก็บเงินใช้หนี้เจ้าของร้านเกมส์จนหมด เราก็เลิกทำ เราเครียดมาก เพราะนึกถึงแต่เรื่องเก่าๆที่เคยทำไป ทุกวันนี้เรายังนึกเสียดายเพื่อน เสียดายงานดีๆ ทำไมมืงเปนคนแบบนี้ โง่แถมขี้เกียจ และทำเพื่อนเดือดร้อนอีก ทำครอบครัวเสียใจอีก ตอนนี้เราไม่ได้ทำอะไร อยู่บ้านเฉยๆทำโน่นนี้ในบ้าน จนตอนนี้น้องปิดเทอม น้องไปหาทำงานกับน้า แม่ก็ทำงาน ที่บ้านมีแค่เรากับตา เรารุ้ว่าตอนนี้เราเสียความเชื่อใจความไว้ใจจากคนในบ้านไปหมดแล้ว แต่ถึงขั้นว่า ทุกคนกลับมาจากทำงานั่งกินข้าวนั่งคุยกัน แต่ไม่มีใครคุยกับเราเลย ตอนรี้เราเหมือนส่วนเกินของคนในบ้าน ขนาดน้องสาวเเรกๆก็คุยกันดีนะแต่พอทำงานได้ก็มองเราเปลี่ยนไปเลย บางทีคนในบ้านมองเราเหมือนเขาเอืมระอา เราก็รู้ตัวดีหรอกนะ แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นนี้ บางทีก็คิดว่าอยากฆ่าตัวตายไปสะ แม่จะได้สบายขึ้น จะได้ทุ้มเทอะไรให้น้องสาวคนเดียวพอ ตัวเกาะแม่กินก็จะได้ไม่มี เราคิดถูกไหมนะ ถ้าเราหายไปที่บ้านอาจจะสบายขึ้นก็ได้ น้องสาวจะได้มีห้องส่วนตัว(ตอนนี้น้องนอนกับแม่ แต่เรานอนในห้องเรา) จริงๆเราก็คิดมาสักพักแล้วล่ะ แต่ไม่กล้าที่จำทำมัน เพื่อนๆว่าเรามันเป็นคนยังไง สมควรตายไปให้พ้นๆไหม เพราะเราอยู่ต่อไปก็รังแต่จะเป็นภาระคนอื่น เราก็พยายามที่จะกลับมาดีเเล้วนะ แต่บาปที่เคยทำไว้ มันตามมาในหัวตลอดเลย เราอยากกลับไปทำงานอีกครั้ง จะตั้งใจเก็บเงิน ทำนู้นทำนี่ที่บ้าน แต่มันเปนไปไม่ได้เลย เรากลัวการจะเดินออกจากบ้านมาก กลัวพลาด กลัวหลายๆอย่าง เลยยืนอยู่กับที่ ยืนโง่ๆทั้งที่รู้ว่ามันไม่ได้สร้างอนาคตอะไร เราควรทำอะไรดี กับคนอย่างเรา ควรทำอะไรต่อไปดี ใครก็ได้เราอยากให้ใครมาสั่งสอน มาด่าเราก็ได้