เวลาอยู่นอกบ้านกับอยู่ที่บ้านนิสัยเราต่างกันมากๆ ผิดไหมคะ

ที่บ้านเป็นเจ็ก พ่อแม่หย่ากันตั้งแต่เล็กๆ มีพี่ชายที่ไม่สนิทเลย อาศัยอยู่กับย่า ซึ่งย่าเราด่าเก่งมากทุกคำที่พูดออกมาจะต้องมีคำหยาบคายแล้วเราต้องย้ายมาอยู่กับเขาตอนป.3จนตอนนี้ม.5 เท่าที่จำความได้เขาด่าเราแทบทุกวันอะไรดีไม่ดีไม่รู้แต่เราจะโดนด่าตลอด ส่วนพี่ชายเราห่างกับเรา3ปี ทะเลาะกันบ่อยมาก เท่าที่เห็นในบ้านพี่เราคุยเก่ง เป็นคนตลก(ทำอะไรก็เล่นๆไปหมดจนเราหงุดหงิด) ซึ่งเราไม่ชอบคนแบบนี้ ต่อให้เราจะเครียดจากอะไรมาขนาดไหนมันจะล้อเราตลอด แล้วย่าเราก็ไม่เคยด่ามันแรงเท่าด่าเราเลย มีครั้งนึงย่าด่าเราเพราะเราขอไปดูหนังกับเพื่อน(ผญ.ส่วนใหญ่)แล้วแกโทรจิกเราทั้งวันแม้แต่ตอนหนังฉายก็โทรซึ่งหนังมันเสียงดังแล้วเราปิดเสียงไว้เลยไม่ได้รับ คือไม่ได้รับแค่ตอนดูหนังจริงๆอ่ะ ตอนอยู่ข้างนอกก็รับตลอด พอกลับบ้านมาย่าแกโทรไปฟ้องแม่เราว่า"เราไปเที่ยวกับผู้ชาย แล้วไม่รับสายแกเลยทั้งวัน!!!" แล้วแม่ก็โทรมาด่าเราว่าก่อนจะแรดจะรีบหาผัวเรียนให้จบก่อนแล้วจะไปเป็นก ะ ห รี่ ที่ไหนก็ไป ถ้าครั้งหน้าไม่รับสายอีกกูจะขึ้นไปตบถึงที่เลยอีสัส คือตอนนั้นเราพึ่งม.4อ่ะใครรับได้แต่เรารับไม่ได้หรอก แม่โทรมาด่าเราเสร็จย่าเราก็ด่าต่อว่า นี่มีแววจะท้องป่องก่อนเรียนจบนะ อีห่าถ้าไม่เห็นเป็นหลานจะไปนอนแหกที่ไหนกูจะไม่สนใจเลย โตไปก็สำนึกบุญคุณกูไว้ซะด้วย คือคำพูดมันควรใช้กับเด็กมั้ยอ่ะ เราไม่เข้าใจอ่ะแค่เราก้าวออกจากบ้านย่ากับแม่เราคิดเป็นอย่างเดียวหรอว่าเราจะไปนอนกับผู้ชาย เราจะท้อง แต่ทำไมกับพี่เรามันคนล่ะอย่างกันเลยอ่ะ ไม่ว่าพี่เราจะออกไปเที่ยวไปดูหนังไปที่ไหนไกลๆไม่เคยด่าให้ไปตลอดแถมให้เงินเยอะกว่าเรามากๆ เราไปดูหนังทีนึงให้แค่ค่ารถกับค่าข้าว200 อย่างอื่นเราเก็บเงินเองหมด แต่กับพี่แค่ออกไปดูหนังได้ไป600 เรื่องนี้มันเกิดขึ้นบ่อยจนเราปลงแล้วช่างมัน ตั้งแต่ม.2ถ้าอยู่ที่รร. อยู่ข้างนอกบ้านเราจะเป็นคนคุยเก่ง ตลก คุยกับครูกับเพื่อนแซวเล่นอะไรกันปกติ แต่ถ้าเข้าบ้านมาเราจะเป็นคนพูดน้อยจะคุยเล่นแค่บางครั้ง แต่พอแม่โทรมาด่ากับย่าเราด่าเราทุกวันๆจนเหตุการณ์ที่บอกไปมันเกิดขึ้นเรากลายเป็นคนไม่พูด หน้านิ่ง เวลากินข้าวจะเอาขึ้นมากินข้างบนแล้วรอให้ย่ากับพี่เรากินเสร็จก่อนค่อยลงไปล้าง เวลาอาบน้ำจะรอจนดึกไม่มีใครค่อยออกไปอาบ วันหยุดอยู่แต่ในห้อง ย่าถามเราคำเราตอบคำ เวลาโดนย่าด่าโดนแม่โทรมาด่าจะแอบร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียว ร้องดังก็ไม่ได้ย่าก็จะด่าเราว่าเป็น อะไร ร้องไห้อยู่นั่นแหละรำคาญ ทุกคนคงคิดแหละว่าทำไมยังไม่ชินอีก เราก็คิดว่าทำไมเราไม่ชินซักที เราเก็บมาคิดตลอด เราคิดตลอดว่ถ้าเราหายไปอะไรๆคงดีขึ้นกว่านี้(ไม่เคยคิดฆ่าตัวตายนะ)
ช่วงปิดเทอมเป็นอะไรที่แย่มาก ออกไปเรียนพิเศษเป็นทางเดียวที่ช่วยเรา ตอนออกไปข้างนอกก็คือเรานิสัยปกติคุยสนุกกับเพื่อนกับทุกคนพอกลับเข้าบ้านก็เป็นอย่างเดิมทุกครั้งจนตอนนี้ก็ม.5จะม.6แล้ว