โดนบังคับเรียนจนชีวิตพัง

เราชื่อมายด์เราโตมาในครอบครัวที่ธรรมดาครอบครัวหนึ่งเรื่องมีอยู่ว่าตอนขึ้นปวช.1เราโดนบังคับให้เรียนในสิ่งที่ไม่ชอบเรากดดันฝืนไปรร.เราร้องไห้ทุกวันเราเป็นคนที่มีความฝันน่ะอยากเรียนให้จบปริญาแต่มันไม่ใช้มันพังหมดตอนเข้าเรียนไหม่ๆเราก้ตั้งใจน่ะแต่แร้วเราก้ต้องสินหวังเพราะสิ่งนั้นมันไม่โอเคเราต้องเรียนในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบเราเป้นคนติดเรียนน่ะแต่พอมาเรียนที่นี้เราเบื่อเราเรยโดดแต่ก่อนตอนมัธยมเราเป็นเด้กเรียนไม่ถึงกะเก่งหรือดีมากแระเรียนเกรดไม่เคยตกเรยเราไม่เคยอยากโดดแต่ความกดดันพาไปเราโดดเรียนจนอาจารตามแต่แม่ก้ไม่รุ้เเระเราก้จบเทอม1มาได้เพราะเรานอนโรงบาลเรารถล้มอาจารก้เรยไห้ผ่านเราไปเรียนทุกวันเราเครียดมากจนเราเป้นไมเกรนกลับบ้านเราก้ไม่คุยกะไครบอกไครไม่ได้อึดอัดพอมาเทอม2เราฝืนไปเรียนยิ่งไปยิ่งแย่ใช้เราเรียนในสิ่งที่เราไม่ถนัดเราก้ไปไม่รอดเราก้โดดจนอาจารฝ่าย ปกครองโทรหาแม่แต่แม่ด้วยความเพลียแม่คงคิดว่าเราไม่ส่งงานจนวันสอบเราก้ไม่ไปแระวันแก้0.ก้มาถึงใช้เราไปดูผลสอบเเร้วเราก้กลับบ้านเราไม่แก้จนอาจารโทรตามเราก้รับโทรสัพทันแร้วเราก้ลบที่อาจารโทรมาละอาจารก้โทรมาอีกรอบจะคุยกับแม่ไห้ได้เราก้ต้องไปแต่เราก้ไม่อยากแก้เราเครียดมากพอไปเเก้อาจารก้มากดดันอีกเราเป้นซึมเศร้าตั้งแต่เทอม1เทอม2เราก้ได้โรคเครียดมาอีกเราสิ้นหวังมากเราจะไปกระโดดสะพานตายแร้วละแต่ว่าพี่มาเคียก่อนพี่บอกว่าพี่จะคุยกับแม่เองใช้พี่คุยไห้ก้ไม่ได้อ่ะไรขึ้นมาพ่อบอกว่าจะเรียนไรก้เรียนขอแค่เรียนไห้จบอือเราไม่รุ้ว่าที่เเก้เราผ่านไม่มันหมายถึงเราเรียนไม่จบเรามีความคิดที่จะหนีออกจะบ้านแต่เรารุ้สึกว่าตายไปง่ายกว่าเยอะเเระโชคไม่ได้เขาข้างเราท้องใช่เราท้องเราไม่อยากทำตัวแบบนี้น่ะเเต่เราทนไม่ไหวเราไม่รุ้ว่าเราท้องกับใครเพราะเราคุยหลายคนเราเป้นเด้กใจแตกเราไม่รุ้เราจะบอกแม่ยังไงขนาดเรื่องเรียนเรายังบอกแม่ไม่ได้เรยเราจะเป้นบ้าตายเราได้รับความรักแค่ตอนนอนกอดกับคนอื่นเราไม่มีทางออกเราเครียดมากๆท้องไม่รับเราว่าแย่แร้วเราไม่รุ้ว่าเราท้องกับไครไงเราไม่ป้องกันเรารุ้สึกว่าเราจะได้รับความรักจากการกอดกับคนอื่นที่เป้นแค่ความสุขชั่วคราวที่เราโดดเรียนเราไปอยุ่กะคนที่เรารักเเร้วเขาก้ทิ้งเราชีวิตเรามันพังเรียนไม่จบท้องเราไม่ได้อยากทำตัวแบบนี้แต่เราอึดอัดอึดอัดที่ต้องมาโดนบังคับเรียนแถมเพื่อนก้เห้นแก่ตัวเราไม่คุยกะไครเรยเราต้องมาเป้นซึมเศร้าอือเราไม่อยากเป้นแบบนี้ยิ่งตอนไปเรียนโคตร ทรมานเรยมันท้อไปเรียนคือเครียดพอเเรงแร้วเราไม่รุ้ว่าจะทำไงดีแร้วเราท้องไม่มีพ่อแถมเรียนไม่จบอีกละถ้าแม่รุ้จะทำไงอีก1เดือนรร.ก้จะเปิดเด๋วท้องก้โตเราว่าเราจะกินยาขับเลือดเพื่อเราจะได้ตายไปพร้อมเด้กในท้องเราไม่รุ้ว่าจะเรียนจบหรือตายก่อน