มุมมองความรัก อีกมุมหนึ่งนะครับ 
ผมเคยตามคนที่จะช่วยผมเหมือนกันนะครับ
ตามหาว่าใคร คนไหนจะมาช่วยผมให้ออกจากความทุกข์อย่างแสนทรมานนี้
แต่...ยิ่งหาผมก็ยิ่งทุกข์ครับ
ผมพยายามสื่อออกไปว่า การที่ผมยังมีชีวิตอยู่มาจนบัดนี้ได้ เพราะผมเลือกที่จะมีพระรัตนตรัยในชีวิต
คุณเชื่อมั้ยครับว่า? ต่อให้คนเก่งกล้าสามารถระดับไหน ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของคุณก็ตาม
มีพลังจิตที่มีอานุภาพมากแค่ไหนก็ตาม
สุดท้าย ถ้าก็ไม่สามารถช่วยเหลือคุณได้หรอกครับ ถ้ากรรมไม่เปิดทาง
แล้วจะให้ทุกคนที่เกิดทุกข์ปฏิบัติอย่างไรเล่า?

เป็นคำถามที่ใครๆก็อยากรู้
เกิดอะไร ขึ้น ใส่บาตร ถวายทาน ปล่อยสัตว์พาชีวิตไปในที่ดีๆนะครับ
ไม่มีสตางค์จะไปทำอะไร ก็ไปกวาดลานวัด ใช้แรงงาน ไปถูพื้นวัด ตัดดอกหญ้าไปถวายพระประธาน
ถือศีล5 ไม่เกิน 3 เดือนหรอกคับ ต้องดีขึ้นแน่ ดีขึ้นแบบที่ไม่ใช่หายเลย
ทุกอย่างในชีวิตวัดใจให้เราพิสูจน์ใจตัวเองเสมอ ว่าเราจะตัดสินใจเลือกความดี หรือ ไม่ดี
โอกาสในการดำเนินชีวิตนั้นเป็นของเราเสมอนะครับ

มาเข้าเรื่องกันดีกว่านะครับ...

ผู้หญิงคนนึง เป็นแม่คน แม่ที่รักลูกหมดหัวใจ แม่ที่เพียรกระทำความดีให้ลูกดูเป็นตัวอย่าง
แม่ที่อดออม อดทนต่อความยากลำบากในการทำมาหากิน เพื่อให้ลูกสบาย
ผู้หญิงคนนี้ พอลูกโตขึ้นมีครอบครัวก็หันหน้าเข้าวัด
เก็บหอมรอมริบ เพื่อได้สร้างกุศลใหญ่ ยิ่งสบายใจเมื่อลูกสาวได้มีสามีที่คิดว่าดี
เหมาะสม มีหน้าที่การงานดูมั่นคง คนเป็นแม่สุขใจ คลายห่วง
จนเมื่อลูกของแม่มีหลานให้แม่อุ้ม แม่ก็คอยช่วยเลี้ยงดู
วิบากกรรมทำให้ลูกของแม่เจอความทุกข์มหาศาล
เมื่อสามีของลูกไปมีคนอื่น สร้างความเจ็บช้ำแก่ลูกของแม่เหลือเกิน
มองเฝ้ามองลูกอย่างเงียบๆ ไม่ปริปากโกรธแค้นออกไป
ได้แต่ช่วยลูกดูแลหลานและทำงานหนักเพื่อให้ลูกของแม่ผ่อนคลาย
จนเมื่อกรรมเล่นงานสามีของลูกให้ตายตกไปอย่างอนาถ
ลูกของแม่ก็ยังคงทุกข์ใจไม่เสื่อมคลาย ความเจ็บช้ำในใจของลูก
เป็นเจ็บปวดในหัวใจของแม่เป็นร้อยเท่าพันทวี
ความตายของชายที่ทรยศลูกของแม่ ไม่อาจพอเพียงต่อใจของลูกเท่าใด
ก็ยิ่งไม่พอเพียงต่อใจของแม่ด้วยจนวาระสุดท้าย

ใจของแม่ก็ยังคงห่วงลูกเหลือเกิน ลูกของแม่จะเป็นเช่นไร
เพราะคนทรยศใจทรามคนนั้นจึงทำลูกของแม่ต้องทุกข์กาย ทุกข์ใจ ถึงเพียงนี้
แม่จะไม่ยอม ไม่อาจจะยอมได้ แม่จะอยู่กับลูก คอยดูแลลูกของแม่
แม่จะไม่ไปไหน ไม่ให้ใครมาทำร้ายใจลูกของแม่ได้
เป็นที่มา ของ ผีบ้านผีเรือน อยู่ต่อมา จนบัดนี้..
ผูกกันมาเท่าใดหนอ...รักนี้ ...แค้นนี้... 
จะผูกกันอีกนานเท่าใดหนอ รักนี้...แค้นนี้
ผีบ้านผีเรือนนี้ แสดงความโกรธแฝงกายอยู่ในร่างของลูก
ซึ่งตอนนี้ ลูกของแม่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
บาปกรรมต่างๆ ประเดประดังเข้าสู่ตัวลูกของแม่ แบบที่ไม่มีใครจะช่วยเหลือได้
แม่จึงแฝงกายอยู่ในร่างของลูก เพราะคิดว่า จะช่วยลูก
แต่ความคิดที่จะนั้นดูเหมือนว่า จะยิ่งทำให้ร่างของลูกทรุดลง 
เพราะความแค้นเคืองต่างๆ ที่คนเป็นแม่มีอยู่ด้วย ได้ผสมปนเปไปกับจิตของคนเป็นลูกด้วย
แค้น ...ก็เพิ่มแค้น
เกลียด ...ก็เพิ่มเกลียด
ไม่อภัย ...ก็ยิ่งไม่อภัย
ความร้ายกาจของความเกลียดชัง จึงเพิ่มเป็นทวีคูณ อยู่บนตัวของลูก
ความรักที่เหมือนดี กลับกลายเป็นความร้ายแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว
แล้วก็ยากที่ใครจะไปแก้ไขอะไรให้ใครได้

เวรกรรมที่ได้กระทำไว้ เปรียบดังเงาตามตัว ไม่หนีหายจากไปอย่างง่ายๆ
กรรมดี ปรากฏผลเมื่อได้กระทำ กรรมชั่วก็เช่นกัน
ไม่มีใครรู้ได้ว่า ลูกของผู้หญิงคนนี้ กระทำกรรมอันใดไว้
และผู้หญิงคนนี้ ได้กระทำกรรมผูกไว้กับชายคนที่เคยเป็นสามีของลูกไว้อย่างไร
มันพิสูจน์อะไรไม่ได้แล้ว อดีตชาติรู้ไปแล้วใครจะเอาอะไรมาเป็นเครื่องยืนยัน
มีแต่ลมปากของคน ถึงแม้ว่าเขาจะรู้จริงแค่ไหนก็ตาม แต่คนเรามักไม่ใช่อะไรที่
ตาตัวเองมองไม่เห็น ผู้ถามถามมาให้คนตอบ ผู้ตอบตอบแล้วก็จริง 
แต่ก็เท่านั้น ..เพราะผู้ถามไม่ได้มองเห็นสิ่งนั้นไปด้วยกัน
ความรู้นั้น ก็ถูกย้อนแย้งด้วยความสงสัยไม่จบสิ้น
แต่ผลของการกระทำต่างๆในชาตินี้ บางเรื่องก็เห็นผลทันตา

ลูกของผู้หญิงคนนี้เป็นคนชอบใช้วาจาทำร้ายคนอื่น 
ชอบสาปแช่ง เป็นตัวต้นๆ พอลมป่วย ก็ไม่สามารถทานข้าวหรือทานอะไรได้เลย
ไปหาหมอ หมอก็ไม่สามารถวินิจฉัยได้ว่าเป็นโรคอะไร
อาการปวดท้องทรมาน อย่างสุดแสน พร้อมๆกับอาการกลืนอาหารไม่ลงคอ 
ครอบครัวก็กลัวจะเป็นมะเร็งในช่องปาก และช่องท้อง พาไปหาหมอที่ไหนดู
ตรวจอาการก็ไม่พบอะไรเลย ร่างกายซูบผอม คุ้มดีคุ้มร้าย
จนกระทั่ง พยายามทำร้ายตัวเองอยุ่บ่อยครั้ง 

มองไม่ออกว่า ความรักที่แม่พยายามช่วยอยู่นั้น 
มันจะดีกับตัวลูกหรือเปล่า? คนที่มองจากภายนอก ก็มีแต่สลดสังเวช
ในหัวใจเหลือเกิน จะแก้ตรงไหนได้เล่า

ใครจะมาช่วยใครให้พ้นทุกข์ได้เล่า ...แม้มีน้ำทิพย์แก้กระหายคลายเจ็บปวด
แต่เจ้าของไม่ยอมดื่ม จะดับกระหายอย่างไรเล่า ...
แม้มีลมหายใจ ไม่ปรารถนาจะมีชีวิตจึงหยุดเสีย ใครจะไปหายใจแทนได้เล่า ...
แม้เราจะมีดาบแสนวิเศษ แลพร้อม ยาทิพย์
ที่หากแม้นผู้ใดได้กิน ก็จะคลาย แลพร้อมช่วยตัดโซ่แห่งพันธนาการได้ ก็เท่านั้น
โซ่อาจจะตัดแล้ว แต่ผู้ถูกจองจำไม่คิดจะไปไหน ... ยังคงจองจำตนเองต่อไป
ที่มาของ อัตตาหิ อัตโนนาโถ ...แจ่มแจ้งแทงตลอดจำแก่ใจตน
สลดใจ เกินจะกล่าว ได้แต่เขียนไว้เพื่อเป็นประโยชน์ แก่คนที่ทนอ่าน...
เหตุใดเป็นบุญเป็นประโยชน์ ขอถวายเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา สังฆบูชา ฯลฯ แลเจ้าของเรื่องทุกผู้ทุกนาม