ยังลืมพ่อที่เสียไปไม่ได้

สวัสดีค่ะ เราอายุ15จะ16 เป็นคนชอบเถียงพ่อ ช่วงก่อนเสีย เราไปเข้าค่ายค่ะ พี่ก็ไปเข้าค่าย ที่บ้านเหลือแม่กับพ่ออยู่2คน เรากับพี่กลับมาจากค่ายพร้อมกัน พามาถึงก็4โมงกว่าๆเรามาถึงทีหลังพี่ วันนั้นเรารู้สึกแปลกมาก พ่อใจดีมากๆ ทั้งๆที่ชอบบ่นเราตลอด พ่อถามพี่ว่าจะไปช่วยแม่ทำงานที่ตลาดไหม พ่อจะไปส่ง พอสักพัก พ่อกลับมาก็บอกว่า ให้เราไปช่วยพี่กับแม่ เราก็ขี่รถออกไป แอบหงุดหงิดนิดๆที่ให้เวลาพักน้อย พอ7โมงกว่าๆเราก็เข้าบ้านมาก่อน เราเห็นพ่อนั่งตรงเก้าอี้ที่พวกเราชอบนั่งเล่นกัน พ่อก็ดูเหนื่อยๆจับหน้าอกตลอดเลย แต่เราก็มองว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะพ่อเป็นแบบนี้ตลอด แต่ช่วงหลังๆมาอาการทรุดลงเรื่อยๆ เราก็ไม่อะไร พ่อก็บอกให้กลับไปรับพี่ เราก็เอ้า อะไรอ่ะ ทำไมไม่โทรบอก หงุดหงิดมาก พอไปรับพี่มาแล้วก็อยากนอน ข้าวไม่กิน ปกติถ้าไม่กินข้าวพ่อจะเรียกมากินตลอด แต่วันนี้มันแปลก ห้องนอนพ่ออยู่ชั้นบน แต่วันนี้พ่อบอกขึ้นไม่ไหว ขอนอนข้างล่าง เราเป็นคนที่นอน แต่ได้ยินเสียงที่คนคุยกันตลอดเลย ก็ไม่ได้ตื่นละ นอนอยู่แต่ได้ยิน ตอนประมาณอาจจะ22:00 เราได้ยินเสียงพ่อเดินลงบันได(พ่อน่าจะขึ้นไปนั่งนอน นั่งนอนคือนั่งเก้าอี้นอน ช่วงหลังๆมานอนราบไม่ได้เจ็บอก)แล้วพ่อก็เรียกแม่"พร ไปโรงบาลป้ะ มะไหวละ"แม่ก็ เออๆไปๆ เพราะแม่บอกให้พ่อไปโรงบาลมาตลอดแต่ก็ไม่ยอมไป แม่ก็บอกเรากับพี่ว่า ไปส่งพ่อไปรพ.ก่อนนะ พี่เราก็จ้าว เราก็อื่อ เป็นเสียงในคออ่ะ พอสักพัก เราได้ยินเสียงรถจอดหน้าบ้านป้าเราก็เรียก พัด ยา ไปรพ.ขะใจ๋ เปิ้นจะส่งป้อตั๋วไปสวนดอก พอได้ยินปุ้บก็เด้งตัวลุกทั้งๆที่ตายังหลับแล้วก็วิ่งพรวดไปเปิดประตู แล้วก้เคาะห้องที่ให้พี่ตื่น พี่ก็ไม่ยอมตื่นสักที เราก็หงุดหงิด เลยด่าแล้วก็ทุบๆประตูเลย กว่าพี่จะมัดผมอีกเราก็พากันไปรพ.แต่ยังไม่ทันถึง ไปครึ่งทาง แม่โทรมาบอกอีกว่าพ่อช็อค แม่ร้องไห้ พี่ที่ถือโทรศัพท์อยู่ก็ร้อง แต่เราก็กัดฟัน แล้วบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวหมอก็ช่วยได้ พอไปถึงหน้าห้องฉุกเฉินก็ไปกอดแม่ มือแม่เย็นมาก กลัวแม่จะช็อกไปอีกคนด้วย หมอออกมารอบแรกบอกว่า20นาทีแล้ว ถ้าช่วยได้ก็จะเป็นคนไข้ติดเตียง เราก็เออช่วยเถอะจะเป็นยังไงก็ได้ขอแค่ได้อยู่ทำใจ แล้วหมอก็ออกมาอีกที หมอบอกว่าปั๊มมา30นาทีแล้วนะ ควรทำใจได้แล้ว หมอพยายามเต็มที่แล้วนะ หมอก็บอกว่าเข้าไปได้เลย เราก็เข้าไปด้วยอาการงงๆ พอไปถึงตัวพ่อ ตาพ่อเปิดเราก็แบบพ่อรอดแล้ว แต่ไม่ พอสังเกตดีๆพ่อนิ่ง นิ่งมาก เราก็แบบช็อก จุกในอกมาก แม่ก็ร้องๆเราก็ฮึดมาก เราหันหน้าออกมาแล้วยืนนิ่งๆ แต่เหมือนจะโซเซนิดนึง หมอเลยรีบถามว่าน้องไหวไหม พักก่อนไหม มานั่งก่อน เราเลยรีบบอกว่าไม่เป็นไรค่ะ เราก็เศร้ามากอยากระบายอยากคุยกับใครสักคนตอนแรกก็โทรไปหาพี่ที่สนิทมากๆแต่เขาไม่รับ ก็เลยลองโทรไปหาเพื่อนที่สนิท พอเพื่อนรับปุ้บเราก็ร้องเลย เพื่อนถามว่าเป็นอะไรเราก็บอกว่าพ่อเสียแล้ว มันก็บอกใจเย็นๆนะ อย่าร้อง ต้องสู้ พรุ่งนี้กูจะเข้าไปหา ตอนนั้นตันมาก ไม่รู้จะทำอะไรก่อนดีก็เลยโทรเรียกคนที่เป็นคนจัดการเรื่องงานต่างๆในหมู่บ้านพอเค้ามาถึงเค้าก็ร้องไห้ เพราะพ่อกับเขาก็สนิทกัน กว่าจะดำเนินเรื่องเสร็จก็ตี3ซึ่งมันจะเช้าแล้ว เราก็เลยมานอนรวมกัน3คน พูดกันจะเอาไงต่อพรุ่งนี้ แล้วก็บอกว่านอนสักหน่อยยังดีกง่าไม่ได้นอน พอเช้ามา ก็มีป้าคนหนึ่ง ขี่รถมาเรียกพ่อแล้วถามว่า ศพที่อยู่ที่ศาลานั้นใครอ่ะ แม่ก็เดินมาแล้วบอกว่าศพพ่อนั้นแหละ ป้าแกตกใจมาก แล้วแม่ก็ร้องแล้วป้าบอกว่า ป้าขอโทษป้าไม่รู้ วันนั้นรร.เปิดตามปกติ แต่เราก็ไม่ได้ไปหรอก เช้ามาก็นั่งซึมในรถพ่อง ง่วงด้วย ตาบวมมากข้าวก็กินไม่ลงไม่หิวอะไรเลย พอตกช่วงบ่ายๆป้าๆเขาก็บอกให้เราเข้าไปนอนเพราะนอนน้อยด้วยแถมนอนไม่หลับอีก เราก็เออนอนก็นอน พอเข้าบ้านมาปุ้บก็ฟังเพลง พยายามไม่ให้คิดมากไง พอกำลังจะหลับก็มีคนมาถามมากวน พอหลับได้ประมาณ10นาที ก็มีคนโทรมา แล้วบอกว่า ครูกับเพื่อนมาหา ออกมาหน่อย เราก็อะไรวะะ ยังไม่ได้นอนเลย เราออกบ้านไปที่งาน เพื่อนนั่งเต็มเลย พยายามบอกตัวเองอย่าร้องนะ อดทนไว้นะ อย่าร้องต่อหน้าเพื่อน พยายามยิ้มแล้วเดินไปหา ทำเหมือนว่าโอเคแล้ว แต่เพื่อนก็ทักว่า ทำไมตาบวมขนาดนั้น สภาพโทรมมาก แค่จะมองหน้าเพื่อนยังปวดตาเลย .......ตั้งแต่นั้นมาก็เกือบจะ4เดือนละอีก2วันก็ครบรอบ100วันแล้ว บางครั้งอยู่ดีๆก็ร้องไห้ ไม่คิดว่าจะไวขนาดนี้ ยังไม่ได้บอกรักพ่อเลย..ตั้งแต่ม.1ขึ้นมาไม่เคยกล้าบอกรักพ่อเลย แถมชอบเถียงกับพ่อบ่อยๆบางครั้งก็ทำพ่อโมโห เป็นคนชอบงอน อารมณ์ขึ้นๆลงๆบางครั้งก็ทนไม่ได้จนเกือบฆ่าตัวตาย เอามีดมาจ่อหน้าอกตัวเองแล้ว แต่ก็ไม่กล้า บางครั้งก็แอบไปร้องไห้บ้านที่เคยอยู่ตอนเด็กซึ่งไม่มีใครอยู่แล้ว ปกติอยู่กับตายายไง แต่ท่านเสียแล้ว เราก็เลยต้องย้ายมาอยู่กับแม่ พ่อเป็นคนส่งเราเรียน พ่อพาไปสมัคร จ่ายค่าเทอมรร.ใหม่ให้เรียบร้อย อีกเดือนกว่าก็จะจบแล้ว แต่พ่อก็ไปก่อน ตอนปัจฉิมนึกถึงแต่พ่อ พ่ออยากให้เรียนจบ มีงานดีๆทำ พ่อเคยพูดว่า พ่อคงอยู่ได้ไม่นานหรอก โรคต่างๆมากมายที่พ่อเป็น พ่อย้ำเสมอว่า ลดน้ำหนักเถอะนะ มันเป็นพาหะของโรคต่างๆ ดูพ่อนี่ พ่อเป็นกี่โรค พ่อพยายามพูดเสมอๆว่าอย่าเป็นแบบพ่อ แล้วให้อยู่กับแม่ อย่าทิ้งแม่ไปไหน ทำงานไกลก็กลับมาหาแม่บ้าง ไม่อยากให้ลำบาก อยากบอกเลยบอก ช่วงแรกๆดิ่งมากความรู้สึกโครตแย่ แต่ก็ต้องพยายาม เพราะเราก็ไม่มีใครแล้วนอกจากแม่กับพี่ อยากให้คนที่เป็นแบบเดียวกันสู้ๆนะ มันอาจจะแย่ อาจจะร้อง ร้องเถอะ การได้ระบายมันจะช่วยให้ดีขึ้น😂ทุกวันนี้ก็ร้องบ้าง