เราก็เป็นเด็กคนนึงที่สู้ชีวิตมาพอสมควร หางานทำแต่อายุ 11 ไปล้างจานร้านบ้าง ทำอะไรนู้นนี่บ้าง เราเหนื่อยมาตั้งแต่เด็ก เราเจอคำพูดคนนับไม่ถ้วนจนทำให้เรานั้นชินช้าไปทั้งความรู้สึกทุกอย่าง เราไม่สามารถระบายหรือตะโกนความในใจในความเป็นจริงได้เลย ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา เราเริ่มทุกข์ใจตั้งแต่ 7 ขวบ ที่ได้เห็นภาพแย่ๆในครอบครัวเต็มตาทุกวันๆ จนมันทำให้เราชินเย็นชาไปกับทุกสิ่งมีชิวิตแล้ว จากนั้นเราก็เป็นคนที่ปีนึงนับยิ้มได้เลย และตั้งแต่นั้นมา เราเป็นคนที่ไม่ยอมใครเลย เราผลักตัวเองขึ้นมาด้วยคาแรคเตอร์เก่งไหนหลายๆด้าน เราพัฒนาการเรียน จาก 1 กว่าๆ เป็น 3-4 ทุกเทอม เราพัฒนาด้านการงาน จนตอนนี้เวลางานเฉลี่ย 10-11 ปี เราทำทุกอย่างเป็น เราผลักตัวเองจนสูงและมองคนรอบข้างเป็นเหมือนสิ่งของ เรามีผู้หญิงเข้ามาหามาก ไม่ได้หลงตัวเองหรอก แต่มันมีเยอะ แต่เราก็จะปฏิเสธแบบแรงๆให้ผญคนนั้นเกลียดเรา เพราะเราไม่อยากมีใคร ไม่อยากมีความรัก ไม่อยากเจอหน้าใคร และ สำคัญที่สุด ไม่อยากให้ใครมาอยู่กับเราแล้วมีอะไรแย่ๆหรอก เรารู้ตัวเองดี ว่าเป็นคนเอาตัวเองเป็นใหญ่และไม่เคยคิดจะฟังใคร เพราะคนดิ้นรนก้คือเราเอง เรามีสิทธิเลือก
เราไม่อยากทำตัวด้อยในสังคมที่ต้องแย่งชิง แย่งเด่น แต่เราเมื่อรู้ว่าอยู่ในจุดที่สูงแล้ว เราไม่ต้องไปแข่งขันกับใคร เราก็พยายามปล่อยตัวตามสบาย ทำงานที่เราเป็นเจ้าของ เราเริ่มขายของออนไลน์ แล้วลูกค้าเยอะมากๆ จนกำไรเรา ได้ 7 แสนใน 1 ปีครึ่ง เราสามารถซื้ออะไรหลายๆอย่างได้ แต่เราก็เลิกทำธุรกิจนั้นไปเพราะเราขี้เกียจ เราปิดเพจปิดเฟส ขอโทษลูกค้าทุกคน จนตอนนี้เราเป็นมนุษย์กินเงินเดือน สบายๆกับชีวิต จนเราเลิกทำงานไปแล้ว ใช้ชีวิตปกติ เรียน + อยู่กินไปปีกว่าๆ จนเรามีแฟน แต่เป็นแฟนคนที่สอง แต่เป็นคนแรกที่เรารัก และมีความรู้สึกรัก จนตอนนี้เราคบกันมานานแล้วล่ะ เราอยากระบายอยากเล่าความทุกข์ใจบ้าง แต่มันก็จะมีสิ่งๆหนึ่งที่ตามมาคือปัญหาและการทะเลาะ เราเลยไม่อยากระบายอะไร ไม่อยากเผยความรู้สึกแย่ๆให้กับคนรอบข้างๆ ต่อไปนี้ แม้แต่คนเดียว เราก็จะไม่ยอทเปิดเผยความรู้สึกแย่ๆอะไรกัยอะไร ทั้งโลกจะต้องปิดรับความรู้สึกเราทั้งหมด 🤗