เบื่อเพื่อนตัวเองค่ะ

เพื่อนเป็นคนที่ติดมากระดับหนึ่ง แรงผลักดัน เขาเรียกแรงผลักดันรึป่าว? เราไม่รู้555 แรงผลักดันองมันคือความกดดัน พี่ของเพื่อนเรียนเก่งมาก สอบได้ที่ 1 ตลอดตั้งแต่ม.1 ยายกับแม่ก็ชอบเอามันไปเปรียบเทียบกับพี่ ว่าทำไมทำไม่ได้แบบพี่ พอมันฮึดขึ้นมา ก็จริงใจจนลืมสนใจเพื่อน เทอม 2 มันสอบได้ที่ 1 พอขึ้นชั้นมามันก็มั่นใจในตัวเองมากคิดว่าตัวเองถูกไปหมดสะทุกอย่าง เวลามาถามงานเรา พอเราบอกก็ถามกลับว่าใช่หรอ แล้วก็บอกว่าไม่ใช่ข้อนี้หรอ ไม่ใช่แบบนี้หรอ พอเราอธิบายก็เถียงว่าคำตอบตัวเองถูก พูดตรงๆคือเบื่อ มันทำให้เราหมดความมั่นใจกับคำตอบของเราเลยค่ะ เวลาเพื่อนนั่งพักกัน นั่งเล่นกัน มันนั่งอ่านหนังสือ ก็ไม่ได้ว่าไรถ้ามันไม่มาบอกให้ทุกคนเงียบ เพื่อนในกลุ่มก็ไม่อยากให้มันเครียดเกินไป เวลาสอบเก็บคะแนนเพื่อนในกลุ่มได้คะแนนเยอะกว่าแค่คะแนนเดียว และเป็นวิชาเดียวด้วยค่ะ มันก็จะชอบพูดใส่เพื่อนคนนั้นว่าเก่งจังเลย เทอมนี้สอบได้ที่หนึ่งแน่ๆ ก็ไม่เข้าใจว่ามันพูดไปทำไม จนสอบปลายภาคเทอมแรกมันได้เกรด 3.98 เทอม 2 ได้ 3.92 มันโวยวายบอกเสียดาย ไม่เถียงค่ะเพราะมันก็น่าเสียใจจริงๆ แต่เพื่อนรอบตัวมันเกรดตกยิ่งกว่ามันมากๆๆๆ จนปิดเทอม เราไปซื้อหนังสือมาอ่าน เราก็ถ่ายรูปหนังสือลงเฟสส่วนตัวเรา(มีเพื่อนแค่ 7 คน)  เราตั้งแคปชั่นว่า "สุดยอดไปเลย" ประมาณว่าแปลกใจที่เห็นตัวเองขยัน เราไม่ได้อยากให้ใครมาอิจฉา เราแค่อยากทำตัวให้ดีขึ้น จนมีเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งแคปโพสของเพื่อนที่เราพูดไปตอนแรกมาให้ดู มันเขียนโพสว่า "จะไม่ยอมให้ใครมาเอาไปแน่" "เขาอ่านหนังสือ แล้วฉันทำอะไรอยู่" "แล้วเจอกัน" เห็นโพสแบบนี้เราหมดอารมณ์อ่านหนังสือเลยค่ะ ไม่อยากตอบแชทมันด้วยซ้ำ อีกเรื่องคือมันไม่ชอบตอบแชทค่ะ คุยกันอยู่ดีๆก็อ่านไม่ตอบ ไม่รู้ทำไม มันหลายรอบมาก จนน่าเบื่อ พอเราไม่ตอบบ้างมันก็โวยวาย บอกคุยคนเดียว  มันเป็นคนที่ไม่ชอบรับฟังความเห็นคนอื่น เวลาทำงานกลุ่มเพื่อนก็เสนอความคิดที่ต่างจากมัน มันก็บอกตามใจแต่ก็ทำหน้าตาไม่พอใจตลอด เวลาเพื่อนเสนอเราเป็นหัวหน้ากลุ่ม มันก็ชอบอือๆ แล้วแต่ แล้วก็ทำหน้าบึ้งอีก บอกตรงๆเราเบื่อค่ะ ข้อดีมันมีก็จริง แต่ด้านเสียมันเยอะจนเรารับไม่ไหว เราเคยตีตัวออกห่างจากมันแล้ว มันก็ร้องไห้ แล้วโพสเฟซว่าผิดหวัง ไม่คิดว่าเพื่อนจะเป็นแบบนี้ เพื่อนในห้องก็เริ่มมองเราแปลกๆ เราเลยยอมขอโทษ แต่ก็ไม่ได้บอกให้กลับมาเล่นด้วย อยู่ดีๆมันก็มาเล่นด้วยจนถึงตอนนี้ เราไม่รู้ว่าการกระทำเราแรงไปรึป่าว หรือเราคิดมากไปเอง