สวัสดีค่ะ เราเพิ่งตั้งกระทู้พันทิพครั้งแรกค่ะ ปกติได้แต่อ่าน แต่อาจเพราะเรามีจิตใจที่ไม่มั่นคง หรือเรากำลังขาดความั่นใจ เราจึงอยากจะขอปรึกษาเพื่อนๆในพันทิพ ที่พอจะเคยประสบแบบเรามาร่วมแบ่งปันกันค่ะ
เริ่มมาจาก เราได้แต่งงานอยู่กินกับสามีเรา พอเราสำเร็จการศึกษาเราก็มาทำงานเป็นลูกกระจ้อกธรรมดานี่แหละค่ะ ส่วนสามีก็ทำงานในระดับผู้บริหารในโรงงานอุตสาหกรรมแห่งหนึ่ง จนกระทั่งพอทราบว่าเราได้ตั้ครรภ์ลูกคนแรกของเค้า เค้าจึงให้ลาออกเพื่อไม่เกิดมีความลำบากและความเสี่ยงต่อตัวเราและลูกเรา เพราะเราจะต้องเดินทางไกลเพื่อทำงาน จนกระทั่งเราคลอดลูกเค้าออกมา เรายอมรับเลยว่าภาวะซึมเศร้าหลังคลอดเป็นเรื่องที่มันรุนแรงกับจิตใจอย่างมากคิดเสียใจที่มีลูก น้อยใจทุกอย่าง นั่งร้องไห้คนเดียว ลูกก็ร้อง แต่เราก็ไม่เคยทำร้ายลูกเรา ถ้าจะมีฟิวส์ขาดก็จะเป็นนิ่งไปเลยไม่สนใจลูกร้อง โดยระหว่างท้องต้องบอกก่อนนะคะว่าเราและสามีเลือกที่จะเลี้ยงลูกตามตำราทุกอย่างจริงๆ ถามว่าผลสรุปมันดีไหม มันดีค่ะ แต่มันถึงจุดหนึ่งที่สามีเราเค้ามองเห็นปัญหาการเลี้ยงลูกของเรา (ก็คือ เราจะมีแบบบว่าเล่นมือถือบ้างเวลาเลี้ยงลูก บางทีเราก็เผลอตวาดลูกเวลาที่เราาควมคุมสติไม่ได้แบบนั้น ) ประจวบเหมาะกับเค้าได้มีปัญหากับที่ทำงานในเรื่องของผู้บริหาร เค้าเลยมาพูดกับเราว่า เค้าต้องการจะออกงาน ด้วยความที่เราไม่อยากเลี้ยงลูกอยู่แล้ว เราจึงตัดสินใจจะออกไปทำงาน เพราะเอาจริงๆ เราอยากทำงานแล้ว แล้วสามีเราเค้าเลยเลือกจะมาเปลี่ยนมือดูแลลูกของเรา ซึ่งเค้าจะมีPassive income บวกกับเล่นหุ้น เราก็ไม่ทราบหรอกค่ะว่าเท่าไหร่อะไรอย่างไร แต่เค้าแจ้งมาแบบนั้น ต้องบอกก่อนว่าเราไม่มีภาระที่ต้องผ่อนอะไร สามีก็เช่นกัน เค้าก็คือวางแผนชีวิตได้ดีเลย บ้านก็ไม่ได้ผ่อน เพราะก็เก็บเงินซื้อมาด้วยตัวเค้าเอง เราไม่เกี่ยว เราเป็นเพียงผู้อาศัยอยู่เท่านั้น
ปัญหาค่ะ .สามีไม่ได้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายใดๆในบ้าน เราไม่ได้มีปัญหาค่ะ เพราะเค้าทำงานมาเพียงพอแล้ว เรารับผิดชอบแค่ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเน็ต ค่าอาหารการกิน ค่าของใช้ลูก(1.8ขวบ) แต่สิ่งเราเจอคือ เค้าไม่ให้เราไปหาแม่เรา เค้าไม่ให้แม่มาเยี่ยมเรา ไม่ให้ลูกเราไปเจอแม่ ด้วยเหตุผลที่เค้าไม่ชอบ เทศกาลก็จะไม่ให้ไปเจอกัน จะมีคำพูดแรงๆ จนกระทั่งที่เราทนไม่ไหว เค้าว่าแม่เรา พ่อเรา ครอบครัวเรา รวมถึงไล่เราออกไป แต่เราไม่ออกไปเพราะเราห่วงลูก เพราะตอนแรกเราจะเอาลูกไป เราก็กลัวดูแลเค้าได้ไม่ดีพอ เราไม่มีอะไรเลย มีแต่เงินเดือน บ้านไม่มี มีแต่บ้านแม่เรา ซึ่งสภาพแวดล้อมมันไม่โอเค เพราะว่ามันเป็นเขตชุมชน แล้วเราเลี้ยงลูกตามตำรามาตลอด เราก็กลัวว่ามันจะเสียเปล่า อีกทั้งยังแม่เราก็แก่แล้ว หากว่าจะต้องไปทำงานแถวบ้านแม่เราค่าครองชีพมันไม่พอจริงๆค่ะ เลยถามสามีว่าถ้าหากเอาลูกไปเค้าจะคิดอย่างไร ตอนแรกเค้าตอบว่าจะให้ค่าเลี้ยงดู แต่เราก็ยังไม่ได้เลิกกัน ก็ยังมึนๆอยู่ต่อ พอต่อมา เค้าไล่เราอีก เราก็บอกถ้าเราเอาลูกไปจะให้ค่าเลี้ยงดูยังไง เค้าบอกไม่มี ไม่มีเงิน เราก็เลยจุกนิดๆ เลยคิดว่าจะเอาลูกไปหรือเอาไว้กับเค้าดี เค้าเป็นคนใจเย็นกับลูก แต่ใจร้ายกับเรา เราเคยบอกเค้าไปแล้วถ้าเราไม่เอาลูกไป ให้เค้าดูแลเอง เราจะขอมาเจอหน้าลูกทุกอาทิตย์ อาจมีรับไปนอนด้วยกัน อาทิตยืละครั้ง เค้าบอกว่าได้ สุดท้ายพอเรามาเจอคำตอบเรื่องค่าเลี้ยงดูเรารู้ว่า เค้าต้องผิดคำพูดแน่เลย เราสัยสนไปหมด ตอนนี้เราตัดสินใจแยกออกมา กำลังจะหาหอพัก แล้วค่ะ แต่คิดไม่ตกจริงๆเรื่องลูก
ครอบครัวมีปัญหา ควรจะให้ลูกอยู่กับใครดีคะ
เริ่มมาจาก เราได้แต่งงานอยู่กินกับสามีเรา พอเราสำเร็จการศึกษาเราก็มาทำงานเป็นลูกกระจ้อกธรรมดานี่แหละค่ะ ส่วนสามีก็ทำงานในระดับผู้บริหารในโรงงานอุตสาหกรรมแห่งหนึ่ง จนกระทั่งพอทราบว่าเราได้ตั้ครรภ์ลูกคนแรกของเค้า เค้าจึงให้ลาออกเพื่อไม่เกิดมีความลำบากและความเสี่ยงต่อตัวเราและลูกเรา เพราะเราจะต้องเดินทางไกลเพื่อทำงาน จนกระทั่งเราคลอดลูกเค้าออกมา เรายอมรับเลยว่าภาวะซึมเศร้าหลังคลอดเป็นเรื่องที่มันรุนแรงกับจิตใจอย่างมากคิดเสียใจที่มีลูก น้อยใจทุกอย่าง นั่งร้องไห้คนเดียว ลูกก็ร้อง แต่เราก็ไม่เคยทำร้ายลูกเรา ถ้าจะมีฟิวส์ขาดก็จะเป็นนิ่งไปเลยไม่สนใจลูกร้อง โดยระหว่างท้องต้องบอกก่อนนะคะว่าเราและสามีเลือกที่จะเลี้ยงลูกตามตำราทุกอย่างจริงๆ ถามว่าผลสรุปมันดีไหม มันดีค่ะ แต่มันถึงจุดหนึ่งที่สามีเราเค้ามองเห็นปัญหาการเลี้ยงลูกของเรา (ก็คือ เราจะมีแบบบว่าเล่นมือถือบ้างเวลาเลี้ยงลูก บางทีเราก็เผลอตวาดลูกเวลาที่เราาควมคุมสติไม่ได้แบบนั้น ) ประจวบเหมาะกับเค้าได้มีปัญหากับที่ทำงานในเรื่องของผู้บริหาร เค้าเลยมาพูดกับเราว่า เค้าต้องการจะออกงาน ด้วยความที่เราไม่อยากเลี้ยงลูกอยู่แล้ว เราจึงตัดสินใจจะออกไปทำงาน เพราะเอาจริงๆ เราอยากทำงานแล้ว แล้วสามีเราเค้าเลยเลือกจะมาเปลี่ยนมือดูแลลูกของเรา ซึ่งเค้าจะมีPassive income บวกกับเล่นหุ้น เราก็ไม่ทราบหรอกค่ะว่าเท่าไหร่อะไรอย่างไร แต่เค้าแจ้งมาแบบนั้น ต้องบอกก่อนว่าเราไม่มีภาระที่ต้องผ่อนอะไร สามีก็เช่นกัน เค้าก็คือวางแผนชีวิตได้ดีเลย บ้านก็ไม่ได้ผ่อน เพราะก็เก็บเงินซื้อมาด้วยตัวเค้าเอง เราไม่เกี่ยว เราเป็นเพียงผู้อาศัยอยู่เท่านั้น
ปัญหาค่ะ .สามีไม่ได้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายใดๆในบ้าน เราไม่ได้มีปัญหาค่ะ เพราะเค้าทำงานมาเพียงพอแล้ว เรารับผิดชอบแค่ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเน็ต ค่าอาหารการกิน ค่าของใช้ลูก(1.8ขวบ) แต่สิ่งเราเจอคือ เค้าไม่ให้เราไปหาแม่เรา เค้าไม่ให้แม่มาเยี่ยมเรา ไม่ให้ลูกเราไปเจอแม่ ด้วยเหตุผลที่เค้าไม่ชอบ เทศกาลก็จะไม่ให้ไปเจอกัน จะมีคำพูดแรงๆ จนกระทั่งที่เราทนไม่ไหว เค้าว่าแม่เรา พ่อเรา ครอบครัวเรา รวมถึงไล่เราออกไป แต่เราไม่ออกไปเพราะเราห่วงลูก เพราะตอนแรกเราจะเอาลูกไป เราก็กลัวดูแลเค้าได้ไม่ดีพอ เราไม่มีอะไรเลย มีแต่เงินเดือน บ้านไม่มี มีแต่บ้านแม่เรา ซึ่งสภาพแวดล้อมมันไม่โอเค เพราะว่ามันเป็นเขตชุมชน แล้วเราเลี้ยงลูกตามตำรามาตลอด เราก็กลัวว่ามันจะเสียเปล่า อีกทั้งยังแม่เราก็แก่แล้ว หากว่าจะต้องไปทำงานแถวบ้านแม่เราค่าครองชีพมันไม่พอจริงๆค่ะ เลยถามสามีว่าถ้าหากเอาลูกไปเค้าจะคิดอย่างไร ตอนแรกเค้าตอบว่าจะให้ค่าเลี้ยงดู แต่เราก็ยังไม่ได้เลิกกัน ก็ยังมึนๆอยู่ต่อ พอต่อมา เค้าไล่เราอีก เราก็บอกถ้าเราเอาลูกไปจะให้ค่าเลี้ยงดูยังไง เค้าบอกไม่มี ไม่มีเงิน เราก็เลยจุกนิดๆ เลยคิดว่าจะเอาลูกไปหรือเอาไว้กับเค้าดี เค้าเป็นคนใจเย็นกับลูก แต่ใจร้ายกับเรา เราเคยบอกเค้าไปแล้วถ้าเราไม่เอาลูกไป ให้เค้าดูแลเอง เราจะขอมาเจอหน้าลูกทุกอาทิตย์ อาจมีรับไปนอนด้วยกัน อาทิตยืละครั้ง เค้าบอกว่าได้ สุดท้ายพอเรามาเจอคำตอบเรื่องค่าเลี้ยงดูเรารู้ว่า เค้าต้องผิดคำพูดแน่เลย เราสัยสนไปหมด ตอนนี้เราตัดสินใจแยกออกมา กำลังจะหาหอพัก แล้วค่ะ แต่คิดไม่ตกจริงๆเรื่องลูก