เคยท้อกับชีวิต หรือน้อยใจชีวิตบ้างมั๊ยคะ

คือก่อนอื่นเลย จขกท. อายุ14ปี พ่อแม่แยกทางกันโดย จขกท. อยู่กับแม่แต่ยายเลี้ยง จนอายุประมาณ12ปี ช่วงนั้นคือ ป.6จะขึ้น ม.1 แม่ได้ไปทำงานที่ ตปท. แล้วคือพีคกว่านั้นคือแม่มีแฟนใหม่ เริ่มแรกเรารับไม่ได้ ไม่โอเค น้อยใจแม่มาก แต่พอเริ่มมีเค้าเข้ามาอยู่ในชีวิตก็ไม่อะไร ดูเหมือนเรื่องราวจะเป็นไปด้วยดี แต่ยายของเราเป็นคนอารมณ์ร้อยมาก ชอบขึ้นเสียง ไม่เคยตามใจ ไม่เคยให้ ไม่เคยแสดงความรัก แล้วเราก็โอเคยอมรับทุกอย่างทำตามทุกอย่าง แต่เราไม่รู้เพราะอะไร เวลายายโมโหอะไร คือเราจะเป็นคนโดนล่ะผิดทุกอย่าง ด่าหลานคนอื่น แต่มาลงเราอย่างนี้เราก็น้อยใจบ่อยครั้ง ร้องไห้บ่อยครั้ง เรื่องร้องไห้อาจจะมีน้องที่สนิทรู้บ้างเพราะ วันเกิดตอน ป.5 ยายก็ด่าเราก็ไป รร แบบเราไม่ดีนู้นนี่ ว่าวันเกิดหรือวันตาย เราก็ร้องไห้บนรถรับส่ง ก็น้อยใจมาก แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แค่เงียบล่ะก็ปกติกับคนอื่น ป.6 ก็โดนอีกแบบคนขับรถรับส่งก็งงว่าทำไมร้อง อันนี้คือร้องที่ รร เลยจ้าระบายทุกอย่างคือไม่ไหวแล้ว เหมือนเด็กมีปัญหามากๆ อึดอัดจากครอบครัว เหมือนคนที่ครอบครัวเกลียด เริ่มไม่อยากกลับบ้าน เริ่มอยากไปข้างนอกล่ะ แต่ม.1 เราไม่โดนนะก็ดีมาช่วงนึง แต่ก็โดนด่าโดนว่าตามปกติ พอมาม.2 คืออันนี้จะหนักหน่อย คือแกแช่งสารพัดว่าเรา บ้าง ไม่ดี ชีวิตไม่เจริญ ด่ายับเลย แล้วคือร้องไห้หนักมากกกกก น้องที่มางานก็เห็นทุกคนคือน้องตามอ่ะ แล้วคือเรากินหมูทะกัน แล้วป้าข้างบ้านก็สนิทเพราะหลานป้ามาเล่นกับเรา เขาก็บอกโอเคมั้ย ถ้าไม่ก้มาทำบ้านป้า อย่าไปสนเลย โมโหเรื่องอื่นล่ะมาลง คนแถวนั้นก็พูดหมด เราก็เฉยๆ ร้องไห้ให้ทุกคนเห็น (โคตรเจ้าน้ำตา เพราะเหมือนโดนมาเยอะก็เวลาคิดก็ร้องเอง) แล้วเรื่องแม่คือแกก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้ เพราะไม่เคยพูดให้ใครฟังเลยนอกจากน้องที่สนิทจะรู้ทุกอย่าง คนใน คค ไม่มีใครรับรู้ มีแค่หงานตัวเล็กๆที่เห็นเราร้องไห้ แม่ก็ไม่รู้มาตลอด แม่ไม่รู้เลยว่ามีความสุขมั้ย แม่ก็นานๆโทรมา เวลาคือแม่ไม่เคยมีให้เราเลย อาจจะเป็นเพราะทำงานด้วยแหละ แกส่งตังให้ใช้เป็นอาทิตย์ แล้วก็ขอเวลาจะไปไหนมาไหน เพราะแกไม่เคยพาไปได้เลย ยกเว้นจะไปทั้งครอบครัว บางทีก็ท้อล่ะก็อิจฉาคนอื่น ที่เขาไม่ต้องรวยหรือไม่ได้มี แต่เขาอบอุ่น เขารักกัน เขามีเวลาให้กัน เราก็จะแบบ เป็นประเภทว่าเพื่อนชวนไปนั่นนี่กลางคืนไม่ไป แต่ทางบ้านไม่ห้ามนะ แต่เรารู้แหละว่าเค้าคงไม่โอเค เราก็เลยไม่ไปไหน หมกอยู่แต่ในบ้าน โดนแขวะโดนว่าเหมือนเดิม ไม่ว่าจะน้า หรือบลาๆ (เรียกง่ายๆที่รองรับอารมณ์) แต่เราก็ทำแบบไม่เป็นไร หรือเป็นเพราะเรายอมก็ไม่รู้นะ ล่ะคือพีคสุดตอนนี้คือ เรามาอยู่กับแม่ที่ กทม. คือไม่รู้ว่าอนอะไร เราก็ก็งงๆอยู่ แม่ไม่คุยด้วยตั้งแต่30/3/62 จนถึงตอนนี้ คือไม่เรียกเรากินข้าว ไม่สนใจ แล้วไปอยู่กับญาติคือมีความสุข แกก็แบบพูดให้เรานั่นนี่ว่ามาอยู่ก็เปลือง แล้วจะไม่เติมเน็ตให้แล้ว (เราคิดตลอดว่าไม่มีใครไม่รักลูกตัวเองหรอก แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าแม่ไม่รักเรา) เรารู้สึกท้อทุกอย่าง แอบร้องไห้คอนแกหลับมา3-4คืนแล้ว เวลาใครถามคือร้องไห้ตลอด เราอดข้าวมา3วันแล้ว คือเราไม่กล้าอะ มองหน้ากันแทบไม่ติด แบบท้อมากๆ ไม่รู้จะไปต่อยังไง คือต่างคนต่างเงียบ แต่แกก็คุยกับพ่อเลี้ยงเราแหละ เราก็ได้แต่เงียบ แพลนจะทำฟันเราก็ล่ม(ตกลงกันไว้ว่าเกรด3.8ขึ้นจะได้ เราได้3.95 ) เราคิดว่าจะเป็น ขข ชิ้นแรหที่แกจะให้เราด้วยตัวเองโดยไม่ต้องให้แต่เงิน แต่มันกลับล่ม แกพยายามให้เรากลับ ตจว. ไปอยู่กับยาย เราอึดอัดมาก และท้อมากๆ แต่พอมาคิดดูคนที่ลำบากกว่าเรายังมี เราไม่ต้องเอาชีวิตครอยครัวมาตัดอนาคตเราหรอกเราต้องสู้ต่อไป แต่บางทีก็เหมือนเราเป็นโรคซึมเศร้า แต่ก็ไม่ถึงขั้นคิดจะฆ่าตัวตาย แค่คิดว่าถ้าไม่มีฉันอยู่เขาคงสบายใจกว่านี้.........