ชอบคนอื่นนอกจากแฟน

สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิปทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้ของเรานะคะ เราแค่อยากระบายน่ะค่ะรู้สึกอึดอัดหัวใจเหลือเกิน เราเป็นคนนึงที่รักษาศีล 5 ไม่ได้ 3 ข้อ เรื่องมันเพิ่งเกิดมาไม่นานแผลยังใหม่ๆอยู่เลยค่ะ เริ่มต้นจากเราเป็นคนหน้าตาธรรมดาใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นทั่วๆไป มีแฟนแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน คบกันมาจะสองปีแล้วค่ะ แฟนเป็นต่างชาติปีนึงจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันประมาณ 3 เดือน นอกนั้นก็จะแชทกันหรือวีดีโอคอล ความรักระหว่างเราก็เหมือนๆคู่อื่น สวีทบ้างกินหัวกันบ้างตามประสา และด้วยเวลาที่ต่างกันประกอบแฟนงานยุ่งทำให้พักหลังๆเราไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไหร่ และแล้ววันนึงก็มีผู้ชายอีกคนซึ่งเป็นคนไทยมาแอ๊วเรา โดยปกติเราจะไม่หวั่นไหวกับผู้ชายไทยเท่าไหร่นักเนื่องจากได้รับประสบการณ์แย่ๆมา กับคนนี้แรกๆก็ไม่ได้คิดอะไร เราก็บอกเค้าไปตรงๆว่ามีแฟนแล้วอยู่ต่างประเทศและเรากำลังจะไปหาแฟนเร็วๆนี้ เค้าก็ยังคุย ขอไลน์ขอเบอร์ เราเองก็แบบแค่คุยแก้เหงาช่างมันเถอะ เราก็คุยกันเหมือนวัยรุ่นเพิ่งจีบกันใหม่ๆอ่ะ นัดไปดื่มไปกินกันเป็นกลุ่มแต่เค้าจะแบบแสดงออกเหมือนกับว่าเราเป็นแฟนกัน ดูแลใส่ใจให้ความสำคัญ เราสองคนพูดคุยกันทุกเรื่องแบบตรงไปตรงมา ตัวเค้าเองเพิ่งเลิกกับแฟนมาแต่ยังติดต่อกันอยู่ด้วยเรื่องธุรกิจและเราก็เชื่อว่าต้องมีเรื่องส่วนตัวเข้าไปด้วย เราก็ไม่ได้อะไรนะ ก็คุยสิไม่เกี่ยวกับเรา เราก็คุยกับแฟนเหมือนกัน แต่หลังๆเรารู้สึกมันเหมือนกับว่าเค้าอยากเอาเราไปแทนที่คนเก่า อยากลืมและในเวลาเดียวกันก็หวงเราไม่ให้คุยกับแฟน เริ่มจะถึงเนื้อถึงตัวมากขึ้น จนมาถึงจุดเดือดที่เราจะไม่ทน เค้าอยากลึกซึ้งกับเราไปบอกคนอื่นว่ารักมากนะ ทะเลาะกันก็ว่าให้เราว่าอย่ามาทำนิสัยแบบนี้นะมาทำให้รักมากแล้วเหมือนไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมาเลย คือเราแบบเห้ย ทำไมเห็นแก่ตัวจังวะ เราใช้เวลาอยู่กับเค้าคุยกับเค้ามากกว่าแฟนตัวเองอีกนะ แต่ขอไม่ลึกซึ้งเกินขอบเขตที่ตั้งไว้และตกลงกันตอนแรก ไม่ใช่ว่าจะเล่นตัวหรืออะไร แต่เท่าที่ทำอยู่มันก็ผิดมากพอแล้วป่ะ มันเป็นความสัมพันธ์แบบไม่เคยได้สุขใจหรือสบายใจเลย แล้วยิ่งมาเจอแบบนี้มันบีบคั้นมันกดดัน เราเองก็รู้สึกดีกับเค้าไม่น้อยมันยากมากที่จะต้องห้ามใจไม่ให้ทำตามอารมณ์ปราถนา และวันนี้เราตัดสินใจที่จะจบความสัมพันธ์นี้ลงทั้งที่ใจลึกๆก็ยังอยากเจอเค้าอยู่ มันเหมือนกับว่าเพราะความห่างเรากับแฟนทำให้เราหวั่นไหวไปกับคนใกล้ตัว เราส่งข้อความไปหาผู้ชายคนนี้ยาวมาก ใจความหลักก็ตัดพ้อ ต่อว่า และสั่งสอนนิดหน่อย พร้อมกับไม่ลืมกล่าวคำขอบคุณที่ถึงแม้จะเป็นระยะเวลาสั้นๆเค้าก็ทำให้เรามีความสุข ตอนแรกเค้าโทรกลับมาว่าส่งอะไรมายาวเหยียดขี้เกียจอ่าน ง่วงนอน คิดมากอะไรล่ะ ตอนก่อนที่เราจะมาเขียนกระทู้ เค้าคงได้อ่านมัน เค้าก็ส่งข้อความมาหาว่าฝันดีนะ ทุกคำพูดมันเต็มไปด้วยความเกรงใจ เราไม่ได้บอกลากันตรงๆ แต่ก็คิดว่าต่างคนต่างรู้อยู่แก่ใจ เค้าเองก็ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้ เราก็ไม่โอเคกับความรู้สึกแบบนี้ เราเลยใช้วิธีแบบเด็กๆ บล็อคเบอร์บล็อคไลน์ คือเราไม่อยากเห็นเค้าไม่อยากเห็นความเคลื่อนไหวใดๆ ไม่อยากเฝ้ารอว่าเค้าจะโทรหรือส่งข้อความหามั้ย ตอนที่เขียนอยู่นี้ก็ใจสั่นๆ แต่ไม่ได้ร้องไห้ จบกันไปเสียที เราคงไม่ได้เจอกันง่าย แต่ถ้าบังเอิญเจอก็ยังไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร ไม่ได้โกรธหรือเกลียดแต่มันยังเป็นเพื่อนแบบปกติไม่ได้จริงๆ....