มาอยู่กับพ่อตอนป.5 พ่อแม่หย่ากันตั้งแต่อนุบาล เหมือนพ่อเอามาปล่อยเป็นหมาเลย ทำทุกอย่างเอง เงินไม่ค่อยพอ อันนี้พอทนได้ แต่พอขึ้นมัธยมต้องไปช่วยธุรกิจส่วนตัวพ่อ(ขายของ)แล้วการเรียนก็หนักแล้วยังต้องไปช่วย วันหยุดแทนที่จะได้อยู่บ้านซักผ้า ไม่เลย ต้องไปขายของตั้งแต่ฟ้าสาง(ไปคนเดียว)แล้วอยู่ยัน3ทุ่ม เรียนปกติก็เหนื่อยแล้ว วันธรรมดากลับมาก็ต้องไปช่วยขายของอีก กลับเย็นจนไม่มีเวลาอ่านหนังสือ+เพลีย จนเกรดตกพ่อก็ถามทำไมเกรดตก จนล่าสุดรถคว่ำเขาไม่ได้เป็นห่วงเรานะ ถามแค่ทำไมไม่ไปขายของ รู้สึกเห็นแก่ตัวไปปะ ลูกเจ็บปางตายไม่ถาม เห็นแก่เงินเกินไปไหม จนทะเลาะกันคือพรุ่งนี้ต้องไปสอบแล้วเขาจะให้ไปขายของเราก็แบบใช้เหตุผล เขาก็พาวนไปว่าเอาแต่เล่นทรส.ไม่สนใจการเรียน คือเอาเรื่องมาให้ไปขายของให้ได้จนสุดท้ายคือไม่ได้ไปสอบ จนมันเครียดสะสมอะ ช่วงนี้ทะเลาะทุกวัน เขาไม่ตีนะ แต่เขาใช้ท่าทางกับคำพูดแสดงเอา แล้ววันนี้ตอนเช้าโกรธอะ ไม่ให้ไปสอบ แล้วม.4จะไปต่อไหน เลยไปนั่งในตู้เสื้อผ้าทั้งคืน ตอนเช้าเขาก็เปิดประตูไม่เจอเรา เขาก็โทรหา แล้วเขาก็ตามหาจนเปิดตู้เสื้อผ้าก็เห็นเรานั่งนิ่งๆอยู่ เขาพูดกับเราคำแรกคือทำไมไม่ไปขายของ เราคือโมโหอะ รถล้มมาไม่สน ลูกหายไม่สน สนแต่ธุรกิจตัวเอง ตอนนั้นได้ยินคือร้องไห้เลย แล้วก็คว้ากุญแจรถออกไปเปิดร้านขายของ เขาก็พยายามดึงตัวเราอะแบบพยายามจะกอดเพราะตอนนั้นคือร้องไห้หนักมากอะ เลยสะบัดออกแรงมากแล้วขับรถออกไป ตอนถอยรถจำได้แม่นว่าหลังจากเราสะบัดเขากลับไปนอนต่ออะ คือเสียใจมาก พ่อก็พยายามถามว่าเป็นอะไร ปกติเป็นคนมีมารยาทนะ ไปไหนไหว้ตลอดแต่ตอนนี้ไปไหนแค่บอกแล้วก็ไม่ไหว้เขาเลย แล้วก็ไม่เรียกเขาว่าพ่อเลย