ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าตัวเองจะเป็นคนอ่อนไหวขนาดนี้ผมเคยเลี้ยงแมวมาตั้งแต่สมัยประถมจนตอนนี้อายุ 37 ที่ผมเลี้ยงแมวมาไม่เคยเลยที่จะมีช่วงไหนที่บ้านผมไม่มีแมว แมวที่ผมเลี้ยงจะเป็นแมวบ้านธรรมดาเริ่มจากขอมาจากคนข้างบ้าน ขอจากวัดแถวๆ บ้าน แมวมาอยู่เอง เก็บได้จากบนถนน ติดใต้ท้องรถมา เอาไปจากที่ทำงานบ้าง กว่า 25 ปีที่ผมเลี้ยงแมวมาจนมันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้วผมเปิดเน็ตเห็นแมวน่ารัก ผมก็จะนึกว่ากลับไปบ้านจะกอดแมวซะให้หายอยากเลย เจอคนอื่นเลี้ยงแมว ผมก็นึกในใจว่าบ้านเราก็มีซนด้วย จนกระทั่งปีที่ผ่านแมว 2 ตัวสุดท้ายผมป่วยแล้วก็ตายไปตอนแรกๆ ก็รู้สึกเหงานิดหน่อยและผมได้ไปที่ห้างสรรพสินค้าที่นึงเค้าจัดงานสัตว์เลี้ยงมีคาเฟ่แมวมาเปิดให้คนที่มาเที่ยวได้เข้าไปเล่นกับแมวได้ ในตอนนั้นในใจผมมันรู้สึกแปลกๆ เหมือนอะไรที่สำคัญบางอย่างมันหายไปผมก็ตอบตัวเองไปว่าเดี๋ยวมันก็หาย จากนั้นผมไปทำงานบริเวณที่ทำงานมีแมวค่อนข้างเยอะทุกครั้งที่ผมผ่านผมก็จับมันเล่นแต่ก่อนเล่นเสร็จก็ไม่ได้รู้สึกอะไรตอนนี้รู้สึกว่า มันกลับบ้านไม่มีแมวแล้วมันเหงาอย่างบอกไม่ถูก เห็นแมวตามข้างทางมันก็คิดถึงแมวที่บ้านแต่ตอนนี้แมวที่บ้านมันไม่มีแล้ว ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานไหม