แฮ๋มๆ พอจะเข้าเดือนเมษาฯของทุกปี

คงไม่หนีข่าวสงกรานต์กับการเกณฑ์ทหารของเหล่าบรรดาชายทุกคน 

ใช่มั๊ยล่ะ? หลายคนกังวลกับการจับใบดำใบแดง

ถึงกับกินข้าวไม่ลงเลยที่เดียว ไม่ค่อยมีความสุข อยู่ในช่วงกังวลใจ

นั้นเป็นสิ่งที่ผมผ่านมาแล้ว

**********************************************************************************************************************************************

มาม๊ะ ผมจะเล่า

ผมเป็นคนหนึ่งที่แอนตี้การเป็นทหารของกฏบ้าบอของไทย

ที่ผมเชื้อว่าหลายคนคิดเหมือนผม แต่ปรากฏว่าผมจับได้ "ใบแดง" ทบ.2 พอตัวเองจับได้ ชีวิตหลังจากนั้นเหมือนจะพัง

แต่ไม่พัง ผมได้ ทบ.2

แน่นอนว่าต้องไปเดือนพฤศจิฯ

เหลือเวลา 6

เดือนที่จะต้องไปรับใช้ชาติ

ระหว่างนั้นก็หางานทำไปครับ ผมเป็นทหารแค่ปีเดียวเพราะขอลดสิทธิจาก 2 ปี เหลือแค่ 1 ปี และตอนนี้ผมก็จะเข้าเดือนที่ 6 แล้วกับการเป็นพลทหาร

 

     สองเดือนเกือบๆสามเดือนแรกนั้นเป็นช่วงฝึกทหารใหม่ครับ

ถามว่าหนักไหม?....

มีหนัก เบา สนุก ทุกข์

เครียด สบาย เฮฮา ตลก ปะปนกันไหม แต่ถ้าเราคิดว่ามาเอาสุขภาพ ถือว่าได้เลยที่เดียว

หมายถึงกล้ามหน้าท้องครับ รับรองเป็นมัดๆเลยแหละ 

   

  สิ่งที่พลฯทหารต้องทำอยู่ตลอดเวลาคือการเคารพคฃผู้บังคับบัญชาและบรรดารุ่นพี่

ซึ่งไม่ว่าเขาจะอายุน้อยกว่าเรา เรากต้องเคารพเพราะเขามาก่อน

และเป็นสิ่งที่ต้องทำทุกวัน พอผ่านช่วงการฝึกกลับมาอยู่กองร้อยใครก็กองร้อยมัน

ผมดันโดนเลือกมาอยู่ บก.พัน ครับ เนื่องด้วย จบ ป.ตรีด้วยแหละ ถามว่าอยากอยู่ไหม? ก็อยากอยู่ แต่ไม่ตลอดแหละ 

 

     ชีวิตผมไม่ชอบที่อยู่ภายใต้กฏหมายทหารเลย

โดยเฉพาะ พลทหาร ไม่สามารถอธิบายเหตุผลใดๆ ไม่ว่าเหตุผลผิดหรือถูก ภาษาทหาร ชี้แจง

นั้นเอง ผมค่อยข้างที่จะเป็นคนมีเหตุผลตลอด ผมเคยสอนหนังสือ สอนเด็กๆ

สอนการมีเหตุผลอยู่ตลอดเวลา แต่มันใช้ไม่ได้ที่นี่ ที่ค่ายทหาร

ผู้บังคับบัญชาว่ายังไง เราต้อง อื้ม ตามมันไป ทั้งๆที่เราไม่ผิด

ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมเกลียดสุดๆ แต่ทำยังไงได้ต้องอดทนสิครับ 

 

     ผมอยู่

บก.พัน ผมต้องเจอนายๆตลอดเวลา ต้องเคารพทุกๆเช้า ต้องเป็นคนรับใช้ เป็นแม่บ้าน

เป็นนักพิมพ์ เป็นนักชงกาแฟ และเป็นบลาๆๆ ถามว่าชอบไหม? ไม่เลย ผมกลับเกลียดมันมากๆ

แต่ต้องทนอยู่เพื่อให้ผ่านไปวันๆ 

 

     นอกจากเล่าบรรดานายๆแล้วเนี่ย

ต้องมานั่งเครียดกับบรรดารุ่นพี่ที่มาก่อนเรา แหม่งใช้กูตลอดเวลา ใช้โน้นนี่นั้น

ประหนึ่งว่ามันเป็นนายนั้นแหละ แต่ไม่ทุกคนหรอกน่ะ พี่เปรตๆเยอะ

ผู้บังคับบัญชาสั่งมัน แต่มันมาสั่งเราอีกที ชีวิตมันไม่ทำอะไรแล้ว

บางที่มาขอยืมเงินบ้าง แต่เราต้องรู้วิธีหนีมันไป มันเหนื่อยนะ เหนื่อยกับใจเราที่

ทำไม เราต้องมาอยุ่ที่นี่ แต่เราต้องทนกันไป 

 

     สิ่งที่เกลียดคือ

ความเท่าเทียมกัน ไม่เคยมีหมู่พลทหาร ไม่มีเลย ความเป็นธรรมไม่มีแม้แต่น้อย

ไม่มีจริงๆ เราถูกสั่งนี่โน้นนั้นตลอดเวลา แทบเวลาส่วนตัวไม่มีเลย คนตำแหน่งใหญ่

ขยับเก้าอี้ตัวเองยังสั่งเราเลย มันมีตำแหน่ง แต่เราเป็นแค่พลทหาร

ต้องทำตามมันตลอดเวลา 

 

     ทั้งหมดที่ผมเล่านั้นแค่อยากมาระบายให้กับคนใหม่ๆ

คิดดู ว่าชีวิตเรานั้นมันสำคัญอยากทำอะไรก็ทำเลย อย่าไปลังเล ตัดสินใจให้ดี

รักตัวเอง มีความอดทน เรียนรู้ตัวเองและพัฒนาตัวเองไป

ยังไงก็ขอให้ทุกคนโชคดีนะครับ

จาก พลฯ 2/61