อยากตายแต่ไม่กล้าตาย

สวัสดีค่ะ เรามาตามหัวข้อที่ตั้งเลยค่ะ เราอายุ17ปี เรียนอยู่ชั้นม.5สายวิทย์คณิต ภายนอกเราก็เหมือนกับเด็กคนอื่น แต่ในหัวเรามันคิดแต่เรื่องตายๆๆๆๆๆๆ เราเริ่มทำร้ายตัวเองตอนม.1ค่ะ จำได้ว่าทะเลาะกับแม่หนักมากเราหยิบคัตเตอร์มาปาดตรงข้อมือ ลึกประมาณนึงพอได้สติเราก็รีบไปหาแม่ แต่แม่ไม่สนใจเลยค่ะ พอรุ่งขึ้นก็ไปห้องพยาบาลรร.ครูรีบส่งเราไปคลีนิค เราโกหกว่าน้องมันเล่นคัตเตอร์พลาดมาโดนเรา ช่วงม.ต้นเราไม่ค่อยได้ทำเท่าไหร่ แต่เริ่มกลับมาทำตอนช่วงม.4เกรดเราลดฮวบ เริ่มไม่อยากไปรร. โดนกดดันนู่นนี้ แต่ก็ผ่านมาได้ พอถึงม.5เราก็เครียดหนักกว่าเดิมกรีดแขนมากขึ้น จนเราอยากพบจิตแพทย์โทร1323ไม่มีใครรับ เราเลยไปรพ.คนเดียว แต่พยาบาบบอกว่าอายุยังไม่ถึง18ต้องพาผปค.มาด้วย แน่นอนค่ะ ว่าทางบ้านเราไม่มีใครมาเด็ดขาด เราเลยกลับบ้านไป เราก็เปิดใจกับเพื่อนคนนึงว่าเราอาจเป็นโรคซึมเศร้านะ แต่ขออย่าไปบอกใคร เรานึกว่านางจะปิด นางเล่นเล่าให้คนอื่นฟัง เราเฟลมากๆเลยขอออกจากกลุ่มเพื่อนนั้น เรารู้สึกดาวน์หนักกว่าเดิม ไม่ไว้ใจใครแล้วค่ะ เกรดเทอม2คือแย่มากติด0 มา3ตัวเรากะจะไปแก้ แต่แม่เราก็ให้หางานพาร์ททามทำ ทำเหมือนเราเป็นเครื่องหาเงิน พอไม่มีเงินก็มาลงที่เรา ตีเราด่าเรา สุดท้ายก็ไม่ได้แก้ จนมาถึงวันนี้ เรารู้สึกอยากตายอยากหายไปจากโลกแต่ก็ไม่กล้าตาย ทุกครั้งที่เราไปสะพานแค่ข้ามรั้วแล้วโดดลงนำ้แต่พอไปถึงก็ไม่กล้าทำ คิดถึงเหตุผลที่ให้มีชีวิตอยู่ ไม่มีเลยค่ะ แถมแม่เราก็ไล่เราออกจากบ้านบ่อยๆไล่เราไปตาย(เนื่องจากเรามีโรคประจำตัวคือมะเร็งค่ะ) คือเราไม่รู้จะปรึกษาหรือระบายกับใคร ระบายก็ได้แค่กับตัวเอง โดยกรีดแขนนั้นแหละค่ะ มันเหมือนกับได้ปลดปล่อย เราอยากตาย ทุกครั้งที่แม่ด่าเราเราอยากตะโกนอัดหน้าว่า อยากตายอยู่แล้วแค่ยังไม่กล้าตายเท่านั้นเอง ใครอ่านก็คงหาว่าย้อนแย้งแต่เรารู้สึกแบบนี้จริงๆค่ะ เรารักพ่อรักแม่นะคะถึงเราจะเป็นลูกเมียน้อยก็ตาม แต่บางทีเราก็อิจฉาครอบครัวอื่นๆที่เค้าได้ไปเที่ยวเวลาทำอะไรดีก็จะชม ตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยได้ยินพ่อกับแม่บอกว่ารักเราสักครั้ง ฝันดี หรือทำได้ดีมาก ไม่เคยเลยค่ะ ตั้งแต่เด็กๆที่เราต้องอยู่บ้านคนเดียว จนเราถูกทั้งพี่เลี้ยงกับพี่ข้างบ้านข่มขืน พี่เลี้ยงเอาไม้ตีเราบอกว่าอย่าบอกคนอื่น เราก็เก็บเงียบจนถึงวันนี้ ถึงเราบอกแม่ แม่ก็คงกลับมาด่าอีก พอกลับมาคิดเหมือนเรื่องทุกเรื่องมาลงตู้ม ชีวิตแค่ตื่นมา ทำงาน/เรียน กิน นอน มันวนลูปอย่างนี้ เราไม่สามารถมองอนาคตได้เลย ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตทำไม ในเมื่อไม่มีใครเห็นค่าเรา สิ่งที่เราชอบ ตอนนี้เราทำไม่มีความสุขเลยค่ะ เพื่อนก็หักหลังเรา เวลาไปรร.ก็ต้องกินข้าวคนเดียวหรือไม่กินเพราะไม่มีเพื่อนกินด้วย เคยขอลองกินเพื่อนในห้อง รู้สึกเหมือนขยะส่วนเกิน เลยขอออกมา เรารู้สึกไม่อยากไปรร. ไม่อยากอยู่บ้าน เราอยากหายไปเลย มันก็เลยเป็นความรู้สึกอยากตายแต่ไม่กล้าตาย