สวัสดีค่ะ
ก่อนอื่นเราขอบอกว่าเราเป็นนักเรียนโรงเรียนหนึ่งนะคะ คือว่าเราชอบครูคนนึงมากๆ เขาเป็นผู้หญิง แก่กว่าเรา 13ปีค่ะ เอาจริงๆเราสองคนได้รู้จักกันตอนที่เราได้ขึ้นมามัธยมค่ะ พอดีว่าครูเค้าเป็นคนสอนเราด้วยค่ะ สองเราสองปีติดเลยค่ะ คือเราก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่า ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นกับเราตอนไหน รู้ตัวอีกทีคือเราก็ชอบเขาไปแล้วค่ะ

ย้อนกลับมาตอนที่เราอยู่ป.4 (ซึ่งเราจำได้ว่าครูเพิ่งเข้ามาสอนปีแรก หลังจากที่เรียนจบมหาลัย) เรายังจำวันแรกที่เราเจอกันได้อยู่เลยค่ะ ครูเขาน่ารักมากๆ หน้าหมวยๆ ผมเลยบ่านิดๆ ปากหน่อยๆ เราจำได้ว่าตอนนั้นเราพาเพื่อนลงมาเข้าห้องน้ำพอดี เราก็เลยลงมาเจอครูกำลังรอสอนพี่ป.5พอดี เห็นครั้งแรกแล้วรู้สึกถูกชะตาด้วยมากๆเลยค่ะ >< หลังจากนั้นไป เราก็ไม่เห็นครูอีกเลย จนได้ขึ้นมามัธยม เราได้เจอกันอีกครั้งนึงค่ะ (จำได้ว่าตอนเราอยู่ป.6 คุณแม่จะให้เราย้ายไปโรงเรียนอื่น แต่เราไม่อยากไป อยากจะอยู่ต่อที่เดิม และอยากจะเจอเขาอีกครั้งนึง เราเลยตัดสินใจเรียนต่อที่เดิมค่ะ)

แอบบอกก่อนนะคะว่าตอนป.6เราเคยแอบชอบครูอีกคนนึงซึ่งก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันค่ะ เราขอแทนว่าครูAนะคะ ตอนนั้นที่เราชอบเพราะเราไม่รู้ว่าคนที่เราเจอตอนป.4นั้นใช่คนนี้รึเปล่า แล้วบวกกับเราก็รู้สึกดีด้วยมากๆ เขาเป็นคนน่ารักมากๆเราจึงชอบค่ะ  (แต่ตลอดเวลาที่เราชอบครูAเรามีแต่คำถามขึ้นมาในหัวเราว่า คนนั้นที่เราเจอตอนป.4 คือใครกันนะ เขาอยู่ไหนกันนะ ตอนนี้เขาอยู่ไหนกัน เพราะในความทรงจำของเรามันเป็นแค่ภาพลางๆ สิ่งที่ชัดที่สุดในตอนนั้น ก็คือรอยยิ้มของเขาค่ะ )พอขึ้นม.1มา ตามคาดเลยค่ะ เราได้เรียนกับเขา ตอนแรกเราก็คุ้นๆหน้า เหมือนจะเคยเจอกันมาก่อนเลย จนเห็นรอยยิ้มเขาเท่านั้นแหละค่ะ มันคุ้นมาก ตอนนั้นเหมือนภาพตอนป.4มันเริ่มจะชัดเจนขึ้น คนที่เรารอมานาน อยากเจอมาตั้งนาน คนๆนั้นเป็นเขาเองหรอ อะไรทำนองนี้อ่ะค่ะ พอได้เรียนด้วยกันไปเรื่อยๆ เริ่มสนิทกันเรื่อยๆ อย่างที่คิดไว้เลยค่ะ เขาเป็นคนที่น่ารักมากๆ ลึกๆเราก็รู้สึกดีนะคะที่เลือกคนถูก มีอยู่วันนึงเราเข้าไปส่งงาน จู่ๆ เขาก็ถามเรามาว่า “ทำไมถึงชอบครูA ล่ะ ชอบครูA จริงๆหรอ” อะไรทำนองนี้อ่ะค่ะ คือเราก็ไม่รู้จะตอบยังไง คือเราจะบอกไปว่าไม่ใช่ๆ เราชอบเขานะ อะไรแบบนี้มันก็ไม่ใช่ เราเลยทำได้แค่ยิ้มๆกลับมาค่ะ

ความรู้สึกของเรามันเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนพอถึงม.2ค่ะ  จำได้ว่ามีวันนึง โรงเรียนของเราจัดงานๆหนึ่งแล้วเล่นดนตรีใต้ตึก ตอนนั้นมีนักเรียนมานั่งเต็มใต้ตึกเลยค่ะ และเขาก็เป็นเวรใต้ตึกพอดี เรากับเพื่อนๆปกติก็นั่งเล่นกันใต้ตึกอยู่แล้ว ก็เลยไม่ได้อะไร แต่พอเขาเดินมาเท่านั้นแหละค่ะ เพื่อนๆเราก็เรียกให้เขาเดินมา แล้วเขาก็เดินมาจริงๆค่ะ คือใต้ตึกโรงเรียนของเราริมๆทางเดินจะมีเก้าอี้หินอ่อนเรียงยาวให้นั่งเลยค่ะ แต่วันนั้นเราก็ชวนเขาเล่นๆเฉยๆค่ะว่าแบบ “มานั่งตักมั้ย”อะไรแบบนี้ แล้วเขาก็มานั่งตักเราจริงๆค่ะ ความรู้สึกตอนนั้นคือแบบ ฟหกด่าสว มากๆค่ะ เราทำตัวไม่ถูกเลย (ขอบอกก่อนนะคะ คือเราเป็นคนที่ขี้รำคาญมากๆและเราก็ไม่ชอบให้ใครมานั่งตักเราด้วยค่ะ เพราะมันหนัก) เขาก็ถามเราว่าแบบ หนักมั้ย คือตอนนั้นเราแบบไม่ได้รู้สึกหนักอะไรเลยค่ะ คือแบบความรู้สึกตอนนั้นคือเราไม่คิดว่าเขาจะมาทำแบบนี้ (คือปกติเขาจะคุยกับนักเรียนก็ต่อเมื่อนักเรียนชวนคุย  และก็ไม่เคยเห็นเขานั่งตักนักเรียนคนไหนเลยค่ะ เป็นคนค่อนข้างยิ้มยากด้วยค่ะ)  พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆเราก็เริ่มรู้สึกมากขึ้นทุกๆวัน เรามักจะชอบเอาโพสอิทไปแปะไว้ที่รถเขาตลอดๆ แบบว่า “วันนี้กลับบ้านดีๆนะคะ” หรือว่า “ขับรถดีๆนะคะ” ไม่ก็แอบเอาของไปให้เขาที่รถอะไรทำนองนี้ค่ะ จนพอเขารู้ นานวันไป เขาเริ่มถอยห่างออกจากเราค่ะ  จากที่เจอกันทักทายกันแกล้งกัน ก็ทำเป็นห่างออกไปเลยค่ะ เจอหน้ากันก็ไม่ได้ทัก หรือไม่ก็ทำเป็นเหมือนว่าเราไม่เคยรู้จักกันเลยค่ะ

จนตอนนี้เราอยู่ม.ปลายแล้ว (ที่ตัดสินใจอยู่ต่อก็เพราะเขาอีกแล้วค่ะ ) เรารู้สึกว่าเรายังอยากเจอเขาอยู่ อยากเห็นเขาในทุกๆวันเลยค่ะ ถึงแม้ว่ามันจะไม่เหมือนเมื่อก่อน  จนตอนนี้เราอยู่ม.6แล้วนะคะ ปีนี้เราจะไปแลกเปลี่ยนอเมริกาแล้ว จริงๆเราก็ไม่แน่ใจว่า ถ้าเรากลับมาเราจะเจอเขาอยู่ไหม  หรือเราจะมีโอกาสที่จะได้กลับมาเจอเขาอีกครั้งไหม  คือว่าก่อนไปเราไม่รู้จะทำยังไง ใจนึงเราก็อยากจะบอกให้เขาได้รับรู้ความรู้สึกทั้งหมดที่เรามีนะคะ คือว่าเรามีไดอารี่เล่มนึง มันเป็นอะไรที่สำคัญมากๆสำหรับเรา เราจดทุกอย่างไว้ที่เกี่ยวกับเขา เขาเกิดวันไหน กลุ๊ปเลือดอะไร เขาชอบสีอะไร ครั้งแรกที่เราได้เจอกัน รูปแรกที่เราถ่ายเขาไว้ รูปบางรูปที่เราแอบถ่ายเขาไว้ ร้านเค้กที่เขาชอบไปทาน หรือแม้กระทั่งวันนี้เขากินข้าวกับอะไร เขาไปกินข้าวที่ไหนตอนเที่ยง เขามารร.กีโมง วันนี้เขากลับบ้านกี่โมง อะไรทำนองนี้อ่ะค่ะ คือเราก็ไม่รู้ว่าถ้าให้ไปแล้วเขาจะรู้สึกแบบไหน เอาจริงๆเรากลัวว่าเขาจะไม่เห็นค่าของสมุดเล่มนั้นเลยด้วยซ้ำค่ะ

สุดท้ายนี้เราอยากจะฝากถึงคนๆนั้นนะคะ

  ก็อยากจะบอกว่า ขอบคุณมากๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิต ขอบคุณที่ทำให้เราอยากไปโรงเรียนทุกๆวัน ขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้เรา ขอบคุณที่ทำให้เรารู้ว่าการที่เรารักคนๆนึงมันมีความสุขขนาดไหน ตลอด8ปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลย ที่เราไม่เคยจะรักคุณ ขอให้เราได้เจอกันอีกครั้งนะคะ รักมากๆค่ะ คุณครูคนนั้น

ปล.ขอฝากคำถามไว้ได้มั้ยคะ ว่า...
-เป็นคุณ คุณจะให้สมุดที่คุณเขียนเล่มนั้นกับเขามั้ยคะ หรือว่า จะเก็บไว้กับตัวเอง

-แล้วควรจะตัดใจยังไงดีคะ เลิกไม่ได้สักที (ทุกวันนี้ก็ยังคงฝันเห็นเขาตลอด นึกถึงเขาตลอดเวลาที่หลับตา)

-ถ้าคุณเป็นเขา คุณจะรำคาญเราบ้างมั้ยคะ (คือบางทีเราโดนเมิน จนเราก็มานั่งคิดว่า เราทุ่มเทเกินไป จนเขารำคาญเรารึเปล่า หรือเราเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตเขาเกินไปรึเปล่า - - “


ขอบคุณนะคะที่รับฟังเรา และขอโทษนะคะถ้าเขียนอะไรผิดพลาดไป