ในยุคที่ญี่ปุ่นปกครองไต้หวันนั้นมีพื้นที่กิจการป่าไม้ขนาดใหญ่ 3 แห่ง ได้แก่ เขตป่าไม้เขาปาเซียนซัน เขตป่าไม้เขาอาลีซัน และเขตป่าไม้เขาไท่ผิงซัน ไม้ที่ตัดได้จากเขตป่าไม้ไท่ผิงซันคือไม้สนไซเปรสไต้หวันและสนไซเปรสญี่ปุ่น โดยจะถูกส่งลำเลียงมาเก็บไว้ที่บ่อเก็บไม้ที่สำนักงานป่าไม้หลัวตง ต่อมาภายหลังสำนักงานป่าไม้หลัวตงได้ถูกจัดทำเป็นสวนวัฒนธรรมป่าไม้หลัวตงในปัจจุบัน

                 สวนวัฒนธรรมป่าไม้หลัวตงอยู่ใกลกับตัวเมืองหลัวตง มีการคมนาคมที่สะดวก ภายในสวนมีบ่อเก็บไม้ ทางเดินรถไฟในเขตป่าไม้ สถานีรถไฟจู๋หลิน หัวรถจักรไอน้ำ ป่าไม้ที่เขียวขจีและเส้นทางเดินป่าเป็นต้น จากเครื่องจักรอุปกรณ์และสิ่งปลูกสร้างต่างๆ เหล่านี้ที่แสดงให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองของอุตสาหกรรมป่าไม้ในสมัยนั้น

                 การพัฒนาของอุตสาหกรรมป่าไม้ที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา จากไม้สนไซเปรสมากมายที่ถูกตัดและส่งมาเก็บไว้ที่บ่อพักไม้ในอดีต จนถึงปัจจุบันที่เหลือแต่บ่อพักไม้ที่ถูกปล่อยทิ้งร้าง ที่ได้กลายมาเป็นสวรรค์ของหมู่นกและฝูงปลา