ผมเป็นคนที่ต่อสู้ชีวิตมาตั้งแต่เด็ก. ผ่านความลำบากทำงานหนักตากแดดตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ในการศึกษาระดับปริญาตรี ก็ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ทุกวันนี้มีทุกอย่างที่คนอื่นในวัยเดียวกันมี.  แต่เนื่องจากการต้องสู้ชีวิตในวัยเด็ก จึงเคยชินกับการทำอะไรค่อนข้างจริงจัง เป็นที่ชื่นชมของนายจ้างเสมอมา. แต่มีน้องผู้ใต้บังคับ เห็นผมชื่นชมน้องผู้ใต้บังคับท่านอื่นว่าทำงานดี ซึ่งก็เป็นการชมตามเนื้อผ้าด้วยครับจริงใจ. แต่กลับถูกน้องท่านนั้นไม่พอใจ และหยุดที่จะทุ่มเทการทำงาน และปล่อยข่าวว่าผมให้ความสำคัญกับลูกน้องที่จบปริญญาตรีเก่งๆเท่านั้น และดูถูกน้องคนดังกล่าวว่าต้อยต่ำกว่า และทำให้เขาต้องลาออกเพราะรู้สึกกดดัน ทั้งที่จริงผมไม่ให้ความสำคัญกับวุฒิเลย(น้องคนนั้นจบ ปวส) ผมให้ความสำคัญกับความขยันและความตั้งใจทำงานเท่านั้น   ทั้งที่จริงการกระตุ้นให้น้องทำผลงานล้วนแล้วแต่เป็นประโยชน์ในความก้าวหน้าทั้งสิ้น  ส่วนน้องที่ทำงานดีก็ชื่นชมเพื่อให้น้องรู้ทิศทางว่าควรจะทำงานมาแบบไหน ผมเสียความรู้สึกกับการที่น้องคนดังกล่าวปล่อยข่าวให้ผมเสียหาย. แต่คนทำงานใกล้ชิดผมก็ไม่เชื่อข่าว. แต่คนอื่นเชื่อ ซึ้งผมเกลียดการดูถูกคนมากๆ. แต่ถูกกลับมาโดนคนอื่นมาตราหน้าว่าผมดูถูกคนซะเอง ซึ่งน้องคนดังกล่าวผมสนับสนุนเขาทุกๆอย่าง ทั้งงานและเงินเดือน. แต่พอมีลูกน้องเพิ่มมาแล้วโดดเด่นกว่า ก็มานอยและมาทำร้ายโดยพูดลับหลังให้เสียหายซะงั้น  ในฐานะลูกจ้างและหัวหน้างานก็ต้องมีหน้าที่ควบคุมงานให้ดีที่สุด ใครมีควรสามารถและมุ่งมั่นเราจะจ่ายงานมากกว่าสำคัญกว่า. ใครทุ่มเทตั้งใจน้อยกว่าก็ต้องลดลงมา  ส่วนจะจ่ายงานเท่ากันแล้วจี้งานก็จะเป็นการกดดันหนักไป  บางคนแนะนำว่าเราไม่ได้เป็นอย่างนั้นปล่อยให้ใครอยากคิดอะไรก็คิดไป ส่วนตัวจากประสบการณ์ ผมเห็นคนต้องมาเข้าใจผิดเพราะฟังความข้างเดียวมีตั้งมากมาย เพราะภูมิคุ้มกันคนทางการแยกแยะไม่เท่ากัน ผมควรจะวางตัวอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดีครับ