เคยกลัวเสียใครคนนึงไปเพราะความงี่เง่าของเราไหมคะ?

เคยกลัวเสียใครคนนึงไปเพราะความงี่เง่าของเราไหมคะ?
ตามหัวข้อเลยค่ะเรามีความรู้สึกชื่นชอบคนๆนึงจนวันนึงมีโอกาสได้คุยตอนแรกก็ไม่หวังอะไรพอยิ่งคุยยิ่งเริ่มหวังจนวันที่เราไม่คาดฝันก็มาถึงคือเขาคิดตรงกันกับเราก็คือเขาเองก็ชอบเราเพราะบอกว่าเราคุยสนุกแต่เขาขอคุยๆไปก่อนเราเริ่มคุยกันแต่ทําทุกอย่างเหมือนแฟนติดอย่างเดียวคือเราทั้งคู่ยังไม่สามารถเรียกว่าคนรักได้เต็มปากมันเลยเป็นเหตุผลให้เรากังวลว่าเขาจะเบื่อเราก่อนที่เราจะคบกันกลัวว่าวันนึงเราจะคุยไม่สนุกเหมือนก่อนแต่เขาคอยบอกเราเสมอว่าเขาไม่เบื่อเราหรอกและเขาไม่ไปไหนแต่นับวันความกลัวความน้อยใจเริ่มมีมากขึ้นเพราะเขาเริ่มสนใจสิ่งรอบตัวอย่างอื่นเช่นเล่นเกมดูหนังหายไปเลยแต่เราก็พยายามเข้าใจแต่บางครั้งมันไม่ไหวเลยทําให้เราน้อยใจและงี่เง่าใส่เขาบ่อยมากขึ้นจนวันนึงเขาเปลี่ยนไปแต่ก่อนเขาใส่ใจความรู้สึกเราที่1แต่เดี๋ยวนี้เขาเริ่มไม่ค่อยใส่ใจเหมือนเดิมแบบรู้สึกได้ว่าเขาเปลี่ยนไปเรารู้ว่าเรางี่เง่าและถ้าเขาจะเปลี่ยนไปมันก็ผิดเพราะเราเองค่ะเราพยายามใจเย็นไม่งี่เง่าแต่เหมือนยิ่งทําเขายิ่งมองข้ามเขาเริ่มชินกับความเปลี่ยนไปของตัวเอง